การแต่งงานกับคนที่เขาไม่ได้รักเรา มันเจ็บปวดมากแค่ไหนกันนะ ฉันเหมือนตุ๊กตาที่ใครอยากจะทำอะไรก็ได้ ทุกคนลืมไปแล้วหรือเปล่าว่าฉันน่ะก็มีความรู้สึกเหมือนกัน หัวใจของฉัน... ก็สามารถเจ็บปวดได้เหมือนกัน... “สัญญากับพี่ว่าจะไม่ให้ผู้ชายคนอื่นแตะเนื้อต้องตัวอีก ต้นข้าวลืมไปแล้วเหรอว่าต้นข้าวเป็นเมียพี่” น้ำเสียงเย็นชากับแววตาดุกร้าว ทำฉันร้องไห้ออกมาในที่สุด หากอะไรก็ไม่น่าตกใจเมื่ออยู่ ๆ พี่ติณณ์ปล่อยมือออกจากแขนฉันแล้วเลื่อนไปจับที่ชายกระโปรงของฉันแทน “พะ... พี่ติณณ์จะทำอะไรคะ?” “พี่จะย้ำเตือนต้นข้าวไงว่าร่างกายของต้นข้าวเป็นของพี่แค่คนเดียวเท่านั้น”

“บอกกี่ครั้งแล้วว่าถ้าฉันไม่อนุญาต เธอก็ไม่มีสิทธิ์ออกไปจากห้องนี้” “วันนี้ฉันต้องกลับบ้านนายก็รู้” “กลับบ้านอย่างนั้นเหรอ ตอแหลสิ้นดี” “นายต้องการอะไรก็บอกมาดิ!” ทั้งๆ ที่ฉันพยายามอย่างมากที่จะไม่แคร์คนตรงหน้า แต่ทำไมวะ ทำไมฉันไม่เคยทำมันได้เลย ไม่เคยเลยสักครั้ง “ต้องการเธอไง เธอบอกฉันเองนะลันนา ว่าเธอจะยอมให้ฉัน ‘เอา’ เธอฟรีๆ ขอแค่อย่างเดียว แค่เธอได้อยู่กับฉัน เธอจะยอมทำทุกอย่างไม่ใช่เหรอ?”

เพราะอุบัติเหตุทำให้ฉันถูกเขาตราหน้าว่าเป็นฆาตกร มันคือตราบาปที่ฉันต้องยอมรับและจำยอมกับสิ่งที่เกิดขึ้น ชีวิตฉันดำดิ่งลงเหวเหมือนตกนรกทั้งเป็น โดยมี ‘ทิวไม้’ ผู้ชายคนนั้น… ที่เป็นคนผลักฉันลงไป

“จะปล้ำผมเพื่อเป็นการเอาคืนผมก็ไม่มีปัญหานะที่รัก พร้อมปล้ำผมเมื่อไรก็บอก เพราะผมสามารถแก้ผ้านอนรอคุณได้ทุกที่ทุกเวลาเลยล่ะ” ‘ฟรานซิส เดอลาคลีย์’ มหาเศรษฐีหนุ่มผู้มีใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตร ต้องหัวใจเต้นแรงอย่างไม่น่าให้อภัยเพียงแค่ได้สบตากับ ‘ผู้หญิงที่น้องชายฝากเอาไว้’ ชายผู้มีเสน่ห์ ดึงดูดเพศตรงข้ามถึงกับตะลึงงันเพราะเสน่ห์อันเย้ายวนของสาวเจ้า เธอน่าค้นหาและน่าปราบพยศ ในเวลาเดียวกัน ชายหนุ่มจึง ‘เปลี่ยนแผน’ กะทันหัน ดัน ‘แผนแรก’ ของน้องชายไปเป็น ‘แผนสอง’ แล้วดึงแผนของตัวเองมาเป็นแผนหลัก นั่นคือ... เมื่อไรที่เธอ ‘เผลอ’ เขาก็พร้อมที่จะ ‘ถอดหน้ากากแสนดี’ ที่สวมอยู่... แล้วจัดการ ‘ถอดเสื้อผ้า’ ของเธอในเวลาเดียวกัน! ตลอดสิบกว่าปีที่ผ่านมา ‘แก้วกานดา’ รอคอยการกลับมาของเพื่อนที่เธอรักที่สุด จนกระทั่งได้พบเจอกับเขาคนที่อ้างตัวว่าเป็น ‘พี่ชายที่แสนดีของเพื่อน’ ที่เธอไม่ได้เจอกันนาน หากการ มาของผู้ชายนัยน์ตาสีฟ้าโดดเด่นจนน่าเกรงขามกลับพาความผิดหวังมาด้วย ทำให้เธอต้องเดินทางไปที่ ประเทศฝรั่งเศสเพื่อ ‘จุดประสงค์’ บางอย่างโดยไม่มีทางเลี่ยง แถมยังเป็นทางที่เสี่ยงไปเสียทุกอย่าง... โดยเฉพาะ ‘หัวใจ’ และ ‘เสื้อผ้าของเธอ’ ที่ตอนนี้ ‘หมาป่าหนุ่มหล่อ’ เปิดเผยตัวตนด้านมืดออกมาแล้ว ว่าเขาต้องการจะ ‘ได้มัน’ ทั้งสองอย่าง! “ไหนๆ คุณก็คิดว่าเราสองคนมีอะไรกันแล้ว ถ้ามีอีกรอบมันจะเป็นอะไรไป จริงไหม?” ฟรานซิสกระตุกยิ้มที่มุมปาก สายตาของเขาเจ้าเล่ห์จนคนมองถึงกับหนาวเยือกไปทั้งตัว “ฉันจะไปตรวจที่โรงพยาบาลว่าคุณทำอะไรฉันหรือเปล่า ถ้าไม่ ฉันก็จะยอมเชื่อคุณ” “คุณจะไปตรวจทำไมให้เสียเวลา ให้ผมตรวจให้ดีกว่า... ‘ตรวจภายใน’ ของถนัดของผมเลยล่ะ”

“ถ้าคุณไม่ห้ามผมตอนนี้ ผมจะไม่หยุดแล้วนะ” เหนื่อยล้าจากการถูกน้องสาวคอยเจ้ากี้เจ้าการ คะยั้นคะยอให้มีสามีเต็มแก่ เพราะ ‘มัศยา’ รู้ดีว่าพ่อหัวโบราณของเธอจะไม่มีวันยอมให้น้องสาวได้แต่งงานจนกว่าเธอจะหาใคร ได้สักคน... และหญิงสาวก็ค้นพบผู้สมัครที่เหมาะสมที่สุด ‘มิคาอิล อิวานอฟ’ หนุ่มหล่อคนรักของ เพื่อนสนิทที่เธอบังเอิญรับฝากเอาไว้... ซึ่งการเป็นคนรักกับเขาแบบหลอกลวงจะทำให้เธอบรรลุเป้าหมาย ทั้งสองข้อ ได้แก่ 1.ทุกคนจะได้เลิกวุ่นวายกับการหาสามีให้เธอเสียที และ 2.น้องสาวตัวดีจะได้มีโอกาสแต่งงานสมปรารถนา แต่เมื่อแผนการที่ดูเหมือนจะไม่มีพิษไม่มีภัยกับใครเกิดบิดเบี้ยวไปกันใหญ่ เพราะว่า... 1.ชายหนุ่มที่เธอเห็นว่า ‘ปลอดภัย’ กลับเป็นเสือร้ายที่ซุ่มรอโอกาสจะขย้ำหญิงสาวอยู่ 2.จูบของเขามีฤทธิ์ตราตรึงใจอย่างที่เธอไม่อาจต้านทานได้ 3.และเขาก็มี ‘แผนการ’ ของตัวเองที่เตรียมเอาไว้ ‘เพื่อ’ เธอเช่นกัน! “นอนพัก เก็บแรงไว้เยอะๆ นะครับ พรุ่งนี้เราต้องเหนื่อยกันทั้งวัน ไม่สิ ตอนกลางคืนเราก็ต้อง ‘เหนื่อย’ กันอีกรอบหนึ่ง” มัศยาใจเต้นแรงเมื่อได้ยินประโยคสุดท้ายของชายหนุ่ม ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามิคาอิลพูดถึง ‘เรื่อง’ อะไร...

การให้อภัย... คือคอนเซปต์สุดท้ายในความคิดของมหาเศรษฐีหนุ่มหล่อ นักธุรกิจเจ้าของบริษัทดิไวท์กรุ๊ป ‘โดมินิค ดิไวท์’ ลืมคํานั้นไปแล้ว เพราะใครบางคน ‘ช่วงชิง’ มันไป จากเขา ทิ้งไว้เพียงความโกรธแค้น และใครคนนั้นก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล และ ‘เธอ’ จะต้องจ่ายคืนกลับมา! การมองเห็นรอยขมวดคิ้วเหนือดวงตาอันดุดันของเจ้านายหนุ่ม ไม่ได้ทําให้ ‘พราวตะวัน’ หวาดกลัวอย่างที่ควรจะเป็น และเขาจะไม่มีวันได้เห็นอาการผวาแตกตื่นหรือ ความอ่อนแอจากเธอเป็นอันขาด จนกระทั่งโดมินิคแบล็กเมล์ให้พราวตะวันมาทํางานในฐานะ ‘แม่บ้านส่วนตัว’ เพื่อชดใช้หนี้ที่เธอติดค้าง แต่การที่ต้องอยู่ภายใต้หลังคาเดียวกันในคฤหาสน์มูลค่า นับพันล้าน ไฟปรารถนาก็เผาไหม้คนทั้งสองอย่างร้อนแรงและนำไปสู่ ‘สิ่งล่อใจต้องห้าม’ และโดมินิค ก็ตระหนักได้ในทันทีว่ามันถึงเวลาที่พราวตะวันจะต้องถูกเขา ‘ลงทัณฑ์’ เสียที! “ไหนเธอลองทำให้ฉัน ‘พอใจ’ หน่อยสิ” เขาบอกเธอด้วยสายตาระยิบระยับจนพราวตะวันนิ่งอึ้งไปชั่วครู่ คำว่าพอใจที่ออกมาจากปากคนคนนี้ไม่ต้องเสียเวลาคิดนานนัก เธอก็พอจะรู้ว่าเขาหมายถึงเรื่องอะไร “ฉันไม่ทำหรอก” “ฉันทำเองก็ได้...” ชายหนุ่มทอดเสียงยาวก่อนจะใช้สายตาโลมเลียไปทั่วเรือนร่างของหญิงสาว แล้วจึงกระตุกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ “แต่มันจะรุนแรงและ ‘เร่าร้อน’ จนเธอทนไม่ไหวเลยล่ะ หึ!”