“ในเกมนี้ เขาคือผู้ล่า เธอคือเหยื่อ แต่สุดท้ายกลับเป็นเขาที่คลานเข้ามาขอเธอรัก!”เธอ — อลิเซีย วาเรนไทน์นางร้ายผู้ไม่เคยอ่อนข้อให้ใครในวงสังคม ไม่เคยต้องการความรักจากใคร และไม่เคยคิดจะเป็นของเล่นของผู้ชายคนไหน ทุกคนต้องมาอยู่ใต้เท้าเธอเท่านั้นเขา — ดานเต้ คลาสโตเจ้าพ่อมาเฟียผู้เย็นชา เยือกเย็น และอันตราย เขาไม่เคยรักใคร และไม่เคยยอมให้หัวใจตกอยู่ในอำนาจของผู้หญิงคนใด…จนกระทั่งเขาเลือก “เธอ” เป็นเจ้าสาว ในเกมลวงเพื่อแก้แค้นตระกูลวาเรนไทน์เขาหลอกให้เธอแต่งงาน หลอกให้เธอไว้ใจ แล้วจูบเธอในฐานะภรรยา—ทั้งที่ในใจไม่เคยคิดจะรักแต่ยิ่งเธอสู้กลับ ยิ่งเธอเย่อหยิ่ง ยิ่งเธอไม่ยอมก้มหัวให้เขาหัวใจของเขากลับยิ่งสั่นไหว…จนเขาเริ่มกลัวว่า จะเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ในเกมที่ตัวเองเป็นคนวาง“เธอไม่ใช่ผู้หญิงที่โลกต้องการให้เป็นนางเอก”แต่เขากลับยอมทิ้งทั้งอำนาจเพื่อให้เธอได้เป็น “ราชินี” ของหัวใจเขา…เพียงคนเดียว

เมื่อผู้หญิงคนหนึ่งถูกขายให้กับพ่อเลี้ยงผู้เย็นชา...เธอจะหนีจากพันธะสัญญาซื้อขาย(รัก) นี้ได้อย่างไร?

พิศดูดวงหน้าหวนให้คิดถึง รักเคยหวานซึ้งเปลี่ยนแปรแลห่างหาย ด้วยแรงกรรมรักพันผูกจิตไม่รู้คลาย สัจจะวาจาให้ไว้หาได้ลืมเลือน ด้วยคำสัญญารักเมื่อก่อนเก่า นาคราชผู้ภักดีต่อหญิงสาวอันเป็นที่รักจึงเฝ้ารอการกลับมาของคนรัก จนครบพันปีที่โหรหลวงทำนายไว้ว่ายอดดวงใจของเขาจะกลับมาเกิดอีกครั้ง เขาจึงยอมผิดกฎของบาดาลนครแปลงกายเป็นมนุษย์เพื่อตามไปพบเจอเธอแต่เธอกลับจำเขาไม่ได้และยังเผลอใจหลงรักชายอีกผู้ซึ่งเป็นครุฑราชากลับชาติมาเกิด ความรักในภพชาตินี้ของอัครวรมันทร์นาคราชจะจบลงเช่นไร เมื่อบทพิสูจน์รักแท้นี้ต้องเดิมพันด้วยชีวิต...

“หากแม้นม้วยพินาศในชาตินี้ จิตของพี่จะตามติดไปไม่ห่างหาย จะตามรัก ตามดูแลทุกชาติไป ให้รู้ไว้ นานแค่ไหนไม่เปลี่ยนแปร” สิ้นเสียงกล่าว ชายหนุ่มหยิบดาบขึ้นมาก่อนจะแทงเข้าที่กลางอกของตัวเองและสิ้นใจลง เลือดจากกายของเขาสาดกระเซ็นไปถูกสไบสีชมพูกลีบบัวของหญิงสาว เธอยืนมองภาพคนรักของตนสิ้นชีพลงไปต่อหน้าต่อต่อตาก่อนจะทรุดลงนั่งกับพื้นและร้องไห้ออกมาอย่างสิ้นสติ “นับจากลมหายใจนี้ของข้า ขอสาปแช่งท่าน...ไม่ว่าภพชาติใดขอให้ข้าไม่มีวันได้พบท่าน ขอให้ข้าไม่มีวันได้รักและเคียงคู่กับท่าน ข้าจะจดจำทุกคำลวงของท่านไม่ว่าภพชาติใดแหวนทับทิมวงนี้จะเป็นคำยืนยันทุกคำสาปแช่งของข้า เพราะท่านมันคนหลอกลวง” หญิงสาวลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปอุ้มศรีษะของร่างคนรักวางไว้บนตักของเธอ เธอบรรจงจูบลงเบาๆ ที่ริมฝีปากของชายคนรัก น้ำตาหยดลงบนใบหน้าของร่างอันไร้วิญญาณนั้น “ข้ารักท่านมาก ชาตินี้เป็นชาติสุดท้ายที่ข้าจะรักท่านมากขนาดนี้” เธอหยิบกริชที่เธอติดตัวไว้ตลอดขึ้นมา และแทงเข้าที่หัวใจของตัวเองก่อนจะสิ้นลมหายใจตามคนรักไป