แววตาเศร้า ๆ ทำให้ดาษดามั่นใจว่าตัดสินใจไม่ผิด หลังจากนี้กุลปาลีจะกลายเป็นหนึ่งในความรับผิดชอบของเขา แถมยังเป็นความรับผิดชอบที่เขาเต็มใจรับไว้เสียด้วย --------------------------------------------------------------- ‘ดาษดา’  หนุ่มชาวสวนผู้ที่เคยปวารณาเอาไว้ว่าจะมอบชีวิตที่เหลือให้กับงาน กลับถอนคำพูดตัวเองแทบไม่ทันเมื่อความชิดใกล้นำพามาสู่ความรู้สึกดี ๆ เธอไม่ใช่เพียงแค่ผู้หญิงที่เขาต้องปกป้อง แต่เป็นผู้หญิงที่เขาอยากมอบอ้อมกอดให้ตลอดชีวิต ‘กุลปาลี’  หญิงสาวที่ชีวิตพลิกผันไปพลิกผันมาจนหาความแน่นอนในชีวิตไม่เคยได้ แต่ยังหวังลึก ๆ ว่าวันใดวันหนึ่ง ชีวิตของเธอจะพบเจอกับความสุขเหมือนอย่างใครเขาบ้าง กระนั้นกลับไม่เคยคิดมาก่อนว่าคนที่ยื่นมือเข้ามาช่วย นอกจากช่วยให้เธอหลุดพ้นจากเรื่องร้าย ๆ แล้ว ยังทำให้หัวใจเธอเต้นแปลก ๆ เพียงแค่ความใส่ใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่เขามอบให้ “จะไปโรงพยาบาล ทำไมไม่บอกพี่” “เกี้ยวไปที่ออฟฟิศแล้วค่ะ แต่คนงานบอกว่าพี่ตั้มติดธุระ” ดวงตากลมโตก้มมองมือตัวเอง หากมองหน้าดาษดาในเวลานี้ น้ำตาเจ้ากรรมต้องไหลออกมาแน่แล้ว เขาเองไม่ใช่หรือที่ไม่อยู่ให้เธอได้บอกกล่าว “ต่อให้มีก็ยกเลิกได้ ผัวที่ไหนจะเห็นงานสำคัญกว่าพาเมียไปหาหมอ หรือจำไม่ได้แล้วว่าพี่กับเกี้ยวเป็นอะไรกัน” หัวใจดวงน้อยพองโตจนใหญ่กว่าปอดกับสรรพนามที่เขาแทนตัว รวมไปถึงสถานะที่ยกให้เธอ ทว่ากลับพองโตได้ครู่เดียว “เกี้ยวจำได้ค่ะว่าเป็นภรรยาพี่ตั้ม ภรรยาในนาม” กุลปาลีเอ่ยเสียงแผ่ว หาใช่ตอบคำถาม แต่เป็นการตอกย้ำว่าตัวเองเป็นใคร ดาษดาจดทะเบียนสมรสกับเธอเพราะไม่ต้องการให้พ่อเข้ามาวุ่นวายในชีวิตก็เท่านั้น เป็นความสงสาร ไม่ได้เริ่มต้นจากความรัก หนำซ้ำเรื่องระหว่างเธอกับเขามีคนรู้เพียงไม่กี่คน “แค่นั้น?” หญิงสาวกัดริมฝีปากจนรู้สึกเจ็บ เธอระลึกอยู่ตลอดเวลา ไม่เคยลืมว่าเขาเป็นผู้มีพระคุณต่อครอบครัว “พี่ตั้มใช้หนี้ให้พ่อ ก็เท่ากับว่าเกี้ยวเป็นลูกหนี้” “เดี๋ยวนี้เก่ง ใครสอนให้ช่างต่อปากต่อคำ หืม” ฝ่ามือกรำงานสวนงานไร่วางลงบนศีรษะหญิงสาวแล้วโยกเบาๆ เจ้าหล่อนจะรู้หรือเปล่าว่าที่เขาเป็นแบบนี้เพราะหวงเพราะหึง ลมหายใจหนักๆ ถูกพ่นออก ร้อนในอกเพียงแค่จินตนาการว่าดอกไม้ที่ตนเฝ้าทะนุถนอม รอคอยวันเบ่งบานดอกนี้ตกไปอยู่ในมือชายอื่น หรือถึงเวลาแล้วที่เขากับกุลปาลีต้องเป็นสามีกันจริงๆ ...ไม่ใช่แค่ทางกฎหมาย

“ลูกบอกว่าอยากมีน้องค่ะ” สัญญาห้าปีที่ตกลงกันไว้กำลังจะสิ้นสุดลงในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า คงไม่ผิดใช่ไหมหากเธอมัดใจมัดกายคนที่เป็นทั้งสามีทางพฤตินัยและเป็นทั้งพ่อของลูกคนแรกไว้ด้วยลูกคนที่สอง “เปรี้ยวหวานคนเดียวก็พอแล้ว เราคุยกันรู้เรื่องแล้วไม่ใช่หรือ” หน้าจอแล็ปท็อปถูกปิดลง ธรณ์ลุกจากเก้าอี้ทำงานก่อนยืนมองสิ่งที่ตนบุกเบิกเองกับมือผ่านกระจกหน้าต่างภายใต้ท้องฟ้ายามค่ำคืนโดยหันหลังให้ภรรยา นาทีนี้อภิสิทธิ์ทุกอย่างในฟาร์มนกกระจอกเทศเป็นของเขา แต่อีกไม่นานมันจะตกเป็นของทรายรุ้งและเด็กหญิงปั้นดาวตามความต้องการของเขาเอง “ถ้ามีอีกคน แซนรู้ใช่ไหมว่าปัญหาจะตามมา” “พี่ธรณ์คะ แซนไม่ได้...” “ดึกมากแล้ว ขึ้นไปนอนเถอะ” เขาตัดบท “ค่ะ” ยามตอบเสียงหวานช่างแผ่วเบา ประโยคเหล่านั้นจากปากสามีไม่อาจทำให้ทรายรุ้งอยู่ต่อในที่ที่ไม่ใช่ของเธอได้ ธรณ์ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นผู้หญิงหน้าไม่อายที่จู่ๆ ก็นึกครึ้มอยากชวนเขาขึ้นเตียง หญิงสาวก้าวออกจากห้องด้วยเรี่ยวแรงที่ลดน้อยถอยลงทุกที น้ำตาไม่ไหลอาบหน้าแม้เพียงสักหยดเพราะมันตกในมานานแล้ว เมื่อไรเขาจะเชื่อว่าเธอไม่ได้อยู่ด้วยเงื่อนไข แต่ยังอยู่ทั้งที่เขาไม่ต้องการก็เพราะรักเต็มหัวใจ เมื่อก่อนรักอย่างไร ทุกวันนี้ไม่เคยจาง ซ้ำยังมากขึ้นเรื่อยๆ

“ที่บอกป๊าเธอไปเมื่อเช้า ฉันพูดจริง” “อืม” สัตวแพทย์สาวซบใบหน้ากับอกแกร่ง ถึงเขาจะกวนไปบ้าง ปากเสียจนยากจะซ่อมและแกล้งกันทุกครั้งที่มีโอกาส ทว่ายุ้งทองรู้...ชายหนุ่มไม่เคยโกหก ทุกสิ่งที่ออกจากปากเขาคือการคิดไตร่ตรองมาดีแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นการตัดสินใจใช้ชีวิตแบบครอบครัวก็ไม่ใช่เรื่องเล็กๆ “ถ้าเราแต่งงานกัน วันใดวันหนึ่งทะเลาะกันขึ้นมาแล้วนายหนีไปซบอกอีหนูนมตู้มๆ ฉันคงทนไม่ได้” ตั้งแต่ถูกนายโจรไพรหน้าหนวดลากมาอยู่ด้วยกันที่ไร่ข้าวโพด เธอก็เห็นบรรดาสาวๆ ตั้งแต่วัยขบเผาะไปจนถึงสาวแก่แม่ม่ายสลับกันเทียวไล้เทียวขื่อหรือไม่ก็ส่งอาหารคาวหวานมาบรรณาการเขาแทบทุกวัน บางคนยกเรื่องงานมาอ้าง แต่มีเหมือนกันที่บอกตรงๆ ว่ามาเพราะอยากมา เธอมั่นใจในตัวภูตะวัน แต่ไม่ไว้ใจสาวๆ รอบกายเขา... “ฉันไม่ใช่คนเจ้าชู้ ไม่อย่างนั้นไม่โหนคานรอเธอมาสิบกว่าปีหรอกยายตัวยุ่ง” “ทำเป็นพูดดีไป ถ้ามีผู้หญิงมาแก้ผ้าตรงหน้านายจะเอาไหมล่ะ” ภูตะวันฝังจมูกลงบนหน้าผากกลมของคนในอ้อมกอด ยุ้งทองใช้น้ำหอมหรือน้ำมันพรายกันแน่ เขาถึงได้ติดใจจนหนีไปไหนไม่รอด “ใช่เธอหรือเปล่า ถ้าใช่...ก็เอา”

“นอนไม่หลับหรือ” เสียงทุ้มดังขึ้นท่ามกลางความเงียบและแสงสีส้มนวลของโคมไฟ “ก็...ค่ะ” บรรดาเพื่อนๆ ที่แต่งงานกันไปก่อนหน้าบอกว่าคืนเข้าหออย่าหวังว่าจะได้จู๋จี๋ดู๋ดี๋กับสามี เพราะเหนื่อยมาทั้งวันถึงขนาดว่าหัวถึงหมอนก็หลับเป็นตาย แล้วทำไมเธอไม่เป็นแบบนั้นบ้างเล่า หรือเพื่อนจะโม้เกินเหตุ “ไม่ง่วงแล้ว ?” “ค่ะ ทำไมหายง่วงขึ้นมาดื้อๆ ก็ไม่รู้” ณัฐกานต์เอี้ยวตัวตอบ นอกจากเพราะมีเขานอนร่วมเตียงแล้ว อีกสองสาเหตุที่ทำให้เธอนอนไม่หลับคงมาจากห้องไม่ได้มืดสนิทและไม่มีหมอนข้างให้ก่ายขากอด “หนาวหรือเปล่า พี่เบาแอร์ให้ไหม” ชายหนุ่มบอกด้วยความหวังดีเนื่องจากเห็นเพียงใบหน้าสวยเฉี่ยวเท่านั้นที่โผล่พ้นผ้านวมขึ้นมา “ไม่หนาวค่ะ กำลังดี พี่ต้นนอนเถอะ เดี๋ยวน้ำตาลคงง่วงแล้วหลับไปเองนั่นแหละค่ะ” ฟังคำบอกอ้อมแอ้มไม่เต็มเสียง เนติพัฒน์ก็รู้ได้ทันทีว่าเหตุผลคงเป็นเพราะกลัวเขาทำมิดีมิร้าย ริมฝีปากหนายกยิ้มกระหยิ่มใจ ก่อนเอ่ยสิ่งที่ทำให้ขนทุกเส้นบนร่างกายคนฟังพร้อมใจกันยืนตรง “งั้น...พี่เกาหลังให้ไหม” “ห้ะ ! อะไรนะคะ” กะ...เกาหลังอย่างนั้นหรือ เกาหลังแล้วยังไงต่อล่ะคะพี่ต้นกล้า !

จากรักแรกพบ กลายเป็นคนของหัวใจ แม้คนทั้งโลกหันหลังให้ แต่เขาจะเป็นโลกใบใหม่ให้เธอ ---------------------------------------------------- “พี่จะปล่อยให้แฟนกลับคนเดียวได้ยังไงกัน” ดวงตาคู่หวานกลอกไปมาอย่างไม่รู้จะมองไปตรงไหนหลังคนกำพวงมาลัยรถยนต์จงใจเน้นตรงคำว่า ‘แฟน’ ให้ดังกว่าคำอื่นในประโยค หลายครั้งแล้วที่เขาติ๊ต่างเอาเอง แต่ทุกครั้งเธอก็เผลอคิดไม่ได้ว่าแววตากับน้ำเสียงของเขาแสนจริงจัง ต่างจากท่าทางที่ดูทีเล่นทีจริง หากไม่ทันจะได้ทำใจกับประสิทธิภาพแห่งระเบิดลูกแรก ธตรัฐก็เขวี้ยงระเบิดลูกสองมาอีกตูม “อ้อ และก็ขอซื้อได้ไหมคำว่า ‘คุณ’ บอกแล้วว่าให้เรียกว่า ‘พี่’ เมื่อกี้เป็นครั้งแรก มะลิอาจลืม เพราะฉะนั้นพี่จะทำเป็นไม่ได้ยิน แต่ถ้ามีอีกละก็...เตรียมให้พี่จูบลงโทษได้เลย” “น้องบรีสเคยชมว่าคุณบอมเป็นสุภาพบุรุษ ไว้ใจได้” “เรียกคุณอีกแล้ว แกล้งเรียกเพราะอยากถูกพี่จูบหรือเปล่า หืม เห็นทีมะลิคงได้ปากเปื่อยกันบ้างละ ก็พอจะรู้อยู่ว่าพี่จูบมหาโหดและก็มาราธอนขนาดไหน” หญิงสาวยกมือขึ้นปิดปากตัวเองโดยอัตโนมัติ เหตุการณ์ในห้องปฏิบัติการคราวนั้นยังชัดเจนในห้วงความทรงจำ แล้วที่เขาบอกว่าคงได้ปากเปื่อยนั่นก็คงจะจริง “ส่วนที่ยายตัวเล็กบอกว่าพี่เป็นสุภาพบุรุษน่ะไม่ใช่คำชมหรอก เป็นโฆษณาชวนเชื่อเสียมากกว่า” ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ แก้มนุ่ม ๆ ของมานิลาเหมาะจะซับสีเลือดเช่นตอนนี้ มากกว่าซีดเซียวอย่างที่อยู่ในโรงพยาบาลเป็นไหน ๆ “พี่เป็นบุรุษที่ไม่ค่อยสุภาพสักเท่าไร...แต่เป็นเฉพาะกับมะลิ”

ปาฏลีเปรียบตัวเองเป็นน้ำเปล่ารสชาติจืดชืด กรัณย์คืออะไรสักอย่าง อาจเป็นน้ำผึ้งในบางครั้ง เป็นยาขมในบางครา แต่เมื่อหยดลงมาก็ทำให้น้ำใสๆ ในแก้วมีรสชาติ ---------------------------------------------- ปาฏลีหอมแก้มนุ่มๆ เจือกลิ่นน้ำนมเมื่อลูกหลับสนิท ต้องการจดจำทุกสิ่งที่เกี่ยวกับลูก ไม่ว่าจะเป็นขนตางอน มือป้อมๆ หรือริมฝีปากจิ้มลิ้ม เหล่านี้จะอยู่ในใจตราบนานเท่านาน พอๆ กับความรู้สึกอบอุ่นจากอ้อมกอดสุดท้ายที่พ่อของลูกมอบให้ตลอดคืนที่ผ่านมา เตียงลูกอยู่เบื้องหลัง ส่วนด้านหน้าคือประตู...หล่อนกำลังลังเล “อย่าหันหลังกลับมาถ้าคิดดีแล้วว่าจะไป ไม่อย่างนั้นผมไม่รับประกันว่ากวางจะได้ออกจากห้องนี้อีกหรือเปล่า” หนึ่งปีครึ่งที่อยู่ด้วยกันมีความหมาย ยามพรากจึงเจ็บปวด จากทั้งที่ยังรักทุกลมหายใจ และวินาทีนี้กรัณย์คงรวดร้าวไม่ต่างกัน “โชคดี” “ค่ะ” หล่อนตอบเพียงสั้นๆ ทิ้งประโยคอาวรณ์เอาไว้ แม้อยากบอกเขามากแค่ไหนก็คงพูดได้แค่ในใจ ‘คุณโอมดูแลตัวเองด้วยนะคะ’ หลังสิ้นสุดคำนั้นปาฏลีออกจากห้อง ปิดประตูอย่างเบามือด้วยเกรงทำลูกตื่น อุณหภูมิรอบกายช่างหนาวเหลือแสนในความรู้สึก หล่อนไม่เคยห่างลูกและไม่คิดว่าต้องจากกันตลอดกาล แต่เพราะเลือกแล้วจึงไม่ควรคิดถึงหนทางหวนกลับ นับจากนี้กรัณย์จะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างให้เด็กหญิงปราณชนก เขาทำหน้าที่ทั้งพ่อและแม่ได้ดีแน่ๆ หล่อนมั่นใจ เสียงลูกร้องไห้จ้าทั้งที่ไม่น่าจะตื่นในเวลานี้ทำเอาเท้าที่ก้าวห่างประตูได้เพียงไม่กี่ก้าวต้องชะงัก เข้าใจแล้วว่าการที่หัวใจถูกมีดคมๆ กรีดเถือเป็นริ้วแล้วทาเกลือซ้ำปวดแสบเช่นไร ปาฏลีกอดตัวเองแล้วร้องไห้จนตัวสั่น น้ำตาซึ่งกักเก็บตั้งแต่อยู่ต่อหน้ากรัณย์หยดลงบนท่อนแขน กัดริมฝีปากจนได้ลิ้มรสเลือด ก่อนกลั้นใจเดินจากมาในที่สุด ---------------------------------------------- อาการแสบบนเปลือกปากจากการถูกบดจูบ ยังผลให้ปาฏลีดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดเขา จูบนั้นไม่ใช่จูบด้วยความเสน่หา เช่นเดียวกับอ้อมกอดที่ไม่อบอุ่นปลอดภัยอย่างเคย กรัณย์โกรธจัดและแสดงออกด้วยการกระทำ ทว่าสัมผัสได้ว่าการกระทำเหล่านั้นซุกซ่อนความผิดหวังกับความเสียใจมากล้นอยู่ด้วย เขาจูบลงโทษจนพอใจ ครู่ใหญ่กว่าจะผละออกเพื่อยืนเผชิญหน้า คุมเชิงด้วยแววตาแข็งกร้าว “คุณโอมไม่มีสิทธิ์ทำแบบนี้” “แล้วที่ปกปิดผมเรื่องลูก กวางมีสิทธิ์มากแค่ไหน” “วันนี้เราคงคุยงานกันไม่รู้เรื่อง” ปาฏลีจุกประหนึ่งหมัดลุ่นๆ ชกท้อง กรัณย์ตั้งคำถามง่ายๆ แต่หล่อนกลั่นคำตอบได้ยาก ใช่ว่าเขาเจ็บคนเดียว หล่อนก็เจ็บด้วยยามเด็กหญิงปราณมาตาถามหาพ่อแท้ๆ “ไว้คุณโอมพร้อมค่อยให้เลขาติดต่อมานะคะ” “จะไปจากผมเหมือนเมื่อเจ็ดปีก่อนอย่างนั้นสิ” กรัณย์เอ่ยเสียงขรึม ปาฏลีแทบหยุดหายใจ น้ำตาอาจไหลรินหากอยู่ในนี้ต่ออีกสักหนึ่งหรือครึ่งนาที ราวเข็มนาฬิกาหมุนทวนกลับ เหตุการณ์ช่างคล้ายกับวันที่ตัดสินใจออกจากชีวิตเขากับลูกสาวคนโต วลีที่ว่า ‘ไปจากผม’ ได้ยินแล้วเจ็บปวดนัก คงง่ายกว่านี้หากเขาเกลียดกัน “ไอ้โง่คนนี้เสียหัวใจไปสองดวง ไม่ใช่ดวงเดียวอย่างที่คิดมาตลอด ไอติมเป็นลูกผม ขืนกวางยังรั้นคงรู้ว่าถ้าผมใช้กฎหมายและความพร้อมในการเลี้ยงดูลูกเข้าสู้ กวางไม่มีวันชนะ ไม่มีสิทธิ์ได้กอดอะตอม หรือแม้แต่ดูแลไอติม” “คุณโอม...”

ทีแรกว่าจะไม่สน แต่พอได้ชิดใกล้ เหตุใดกลับหลงรัก...จนอยากปักหลักไว้กลางใจ ---------------------------------- “ซอไม่ควรอยู่คนเดียว” “ฉันอยู่คนเดียวมาตั้งนานแล้วค่ะ จะอยู่คนเดียวไปตลอดชีวิตก็ไม่แปลกหรอก” อยู่คนเดียวไปตลอดชีวิต...เก่ง ! เขายอมรับว่าเธอเก่ง ดีละ ยิ่งหนีแบบนี้ก็ยิ่งท้าทาย และเขายิ่งอยากอยู่ใกล้ หากพรรษศิกาเป็นต้นส้ม ส้มต้นนี้คือพันธุ์พื้นเมืองที่ทนทานต่อสภาพอากาศ ทนทานต่อโรค รวมทั้งแมลง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าจะคงกระพันหากมีคนคิดร้ายใช้เลื่อยตัดกลางลำต้น และในเมื่อเมื่อคืนเขาปักป้ายจองต้นส้มต้นนี้ไว้เรียบร้อยแล้ว เลื่อยคมแค่ไหนก็อย่าหวังว่าจะมาตัดต้นส้มเขาได้ อย่างมากก็ทำได้แค่ยืนหงอยๆ อยู่หน้าไร่ “นั่นมันก่อนที่ซอจะเจอผม เมื่อคืนซอได้ผมแล้ว อย่าคิดไม่รับผิดชอบโดยการชิ่งหนี” “คุณนี่พูดไม่รู้เรื่อง” “ไม่รู้ละ ผมจะอยู่เป็นเพื่อน” “ฉันไม่ต้องการให้ใครอยู่เป็นเพื่อน” “ไม่ให้อยู่เป็นเพื่อน...” ชายหนุ่มยิ้มกวน มองเมียหมาดๆ ด้วยสายตาหวานเชื่อม “งั้นอยู่เป็นผัว”

ยิ่งใกล้ ยิ่งรัก ยิ่งยากจะห้ามใจ ------------------------------------------------------- “พี่ปราบ...” น้ำเสียงยามเอ่ยชื่ออีกฝ่ายเบาหวิวยิ่งกว่าปุยนุ่น มองไกลๆ คิดว่าคิดถึงเขาจนตาฝาดพานเห็นเป็นภาพในมโน แต่พอใกล้กันจริงๆ ถึงมั่นใจว่าประสิทธิภาพการมองเห็นยังดีอยู่ ทะเลจันทร์ทำตัวไม่ถูก ไม่เป็นตัวของตัวเองเมื่อต้องมาเจอกับคนที่ตนพยายามหลีกหนีมาตลอดชีวิต เจอปราบศึกน่ากลัว (ใจตัวเอง) ยิ่งกว่าเจอผีเสียอีก ชายหนุ่มอึ้งไม่น้อยไปกว่ากัน ทว่าวุฒิภาวะที่มีมากกว่าทำให้ควบคุมการแสดงออกได้ดีกว่ารุ่นน้องมากนัก “นึกว่าลืมกันแล้ว” “พี่ซันให้ซีมารับคน ไม่คิดว่าเป็นพี่ปราบ” หญิงสาวทำใจดีสู้เสือ จะยอมให้เขามามีอิทธิพลต่อหัวใจมากกว่าเดิมไม่ได้เป็นอันขาด “คุณซันก็บอกพี่ไว้เหมือนกัน ว่าคนที่จะมารับชื่อซี และก็...” ปราบศึกอมยิ้มน้อยๆ ก่อนโน้มตัวเข้าใกล้อีกฝ่าย ช่างอบอุ่นไม่ต่างจากเมื่อก่อนในความคิดทะเลจันทร์ เขาสูดจมูกฟุดฟิดสองสามทีแล้วเงยขึ้นบอก “ถ้ามีกลิ่นขี้หมูหน่อยๆ ละใช่” มือหนาวางบนเส้นผมซึ่งมัดไว้หลวมๆ ซ้ำยังกระเซอะกระเซิงราวกับผ่านการวิ่งหนีหมูมาทั้งฟาร์ม “อืม พี่ว่าใช่ แต่เรื่องกลิ่น...ไม่หน่อย”

ความรักที่ให้ไปไม่มีทางได้สิ่งเดียวกันกลับมา เพราะสำหรับเขา เธอเป็นเพียง ตัวแทน ที่ต้องจากไปในวันที่ ตัวจริง ของเขากลับมา ---------------------------------------- สองแขนเรียวยกขึ้นโอบรอบตัวเขาหวังใช้เป็นหลักยึด ทว่าเขากลับปัดออกอย่างไม่แยแส พาเอาอารมณ์วาบหวามเมื่อครู่ปลิวหายกระเจิดกระเจิง ความอับอายเข้ามาแทนที่ “คะ...คุณปาล” “เธอไม่มีสิทธิ์กอดฉัน ห้ามแตะตัวฉันถ้าฉันไม่อนุญาต เพราะฉันเกลียดผู้หญิงร้อยเล่ห์ แถมยังสกปรกทั้งตัวและความคิดอย่างเธอที่สุด” “ถ้ามดสกปรกขนาดนั้นคุณปาลก็...” น้ำตาเม็ดโตร่วงแหมะลงบนหมอน ชาติที่แล้วเธอไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ชาตินี้ถึงต้องมาพบเจอกับพ่อเลี้ยงใจร้ายปากร้ายคนนี้ “ก็อะไร หืม” ชายหนุ่มถามด้วยโทนเสียงนุ่มขึ้น แต่กลับเย็นยะเยือกเข้าไปถึงกระดูกคนฟังเพราะสายตาที่ส่งมาตรงข้ามกับน้ำเสียงนั้นลิบลับ “ถ้ามดสกปรก คุณปาลก็ไม่ต้องมายุ่ง” “อย่ามาทำตัวเหมือนมีสิทธิ์มีอำนาจในบ้านหลังนี้ อิสรภาพของเธอหมดไปตั้งแต่ขึ้นเครื่องมาที่นี่แล้ว” ข้อนิ้วแกร่งไล้ใบหน้าใสตามรอยน้ำตาที่ไหลเป็นทาง “แล้วน้ำตานี่...อย่าทิ้งไว้ให้เป็นสิ่งอัปมงคลบนหมอนฉัน แม้แต่เส้นผมหรือเศษฝุ่นที่ติดตัวเธอมา ก็อย่าให้หล่นติดบนที่นอนฉัน” สิ่งอัปมงคล...คำนิยามตัวเธอจากปากเขาช่างเจ็บปวดนัก วาจาของเขาราวกับมีดล่องหนที่กรีดเนื้อเถือหนังเธอจนเป็นริ้ว ๆ มากมายจนไม่อาจนับได้ ภูพิงค์ได้แต่บอกตัวเองว่าควรเริ่มทำใจให้ชิน เพราะนี่แค่คืนแรกเท่านั้น หญิงสาวตาแดงก่ำ ทรวงอกสั่นไหวกระเพื่อมขึ้นลงจากการกลั้นสะอื้น หารู้ไม่ว่านั่นกลับเป็นตัวเร่งอารมณ์ดิบเถื่อนที่มอดลงไปของปาลให้ลุกโชนขึ้นอีกครั้ง “ทำตัวน่ารักกับฉันให้เยอะ ๆ บางทีฉันอาจจะใจดีไม่รุนแรงกับเธอก็ได้” “มดจะทำตัวน่ารักกับคนที่ควรน่ารักด้วยเท่านั้น” “ปากดี” ปาลพูดเสียงดัง “ฉันจะทำให้เธอจำคืนนี้ไปจนตาย”

เธอคือเครื่องระบายอารมณ์ คือผู้หญิงบำเรอความใคร่ ไม่มีสิทธิ์เป็นอย่างอื่นนอกเหนือจากนี้ -------------------------------------------------- “เธอว่าอะไรนะศนิ !” มหภพพุ่งเข้ากุมไหล่มนแล้วบีบอย่างแรง ศนิกลืนก้อนเหนียว ๆ ลงคอ สรรพนามที่ใช้รวมทั้งการกระทำของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว แต่นี่คือสิ่งเธอที่เลือกเองไม่ใช่หรือ “นิไม่คิดเก็บมันไว้ชิงโชคหรอกค่ะ ชีวิตมีแค่ครั้งเดียว นิต้องใช้ให้คุ้ม” “หึ ถ้าอย่างนั้นเธอคิดว่าเงินห้าแสนแลกกับการที่ฉันต้องนอนกับผู้หญิงเละๆ อย่างเธอแค่ครั้งเดียว มันคุ้มงั้นหรือ เธอควรคิดเยอะๆ หน่อยนะ ถ้าคิดจะทำการค้าขาย” น้ำเสียงเขาทุ้มต่ำยิ่งกว่าเดิม หัวใจศนิปวดแปลบยามได้ยิน ‘การค้าขาย’ อย่างนั้นหรือ เขาคงไม่รู้เลยว่าหากไม่ใช่เขา เธอไม่มีวันยอมเอาตัวเข้าแลกอย่างนี้หรอก หญิงสาวรู้สึกถึงหยดน้ำตาอุ่นๆ อีกระลอกที่ไหลลงตามแนวแก้ม เธอยอมแลกทุกอย่าง ยอมโกหก ยอมให้เขาเกลียด ยอมเป็นผู้หญิงหน้าด้าน ยอมแม้กระทั่งทิ้งศักดิ์ศรีตัวเอง หากมันแลกกับการยืดชีวิตพ่อได้...เธอก็ไม่เกี่ยง “นิไม่ค้ากำไรเกินควรหรอกค่ะ” เสียงยามเอ่ยสั่นพร่า “ห้าแสนที่นิบอกคุณคีน นิคิดแบบ ‘เหมาจ่าย’ ค่ะ คุณคีนจะเรียกนิมาหาเมื่อไรก็ได้” “ทุกที่ ทุกเวลาก็ได้อย่างนั้นหรือ” เขาถามด้วยอารมณ์โกรธจัด “ค่ะ ทุกที่ ทุกเวลา” “ได้ ข้อเสนอแบบนี้ไม่เลว ในเมื่อเธอเสนอมา ฉันก็ยินดีสนองให้ แล้วเตรียมตอบฉันด้วยล่ะว่าบทรักของฉันร้อนแรงกว่าบรรดาผู้ชายของเธอหรือเปล่า”