เป็นเรื่องของพระเอกที่ตกหลุมรักสาว ในคืนนั้นของเขา เขาพยายามตามหาเธอมาตลอด จนได้เจอ พระเอกพยายามเข้าหาเธอ เเต่เธอ กลับเเกล้งจำเข้าไม่ได้ ทั้งๆ ที่เขาคิดว่าเธอจำเขาได้เเน่ๆ พระเอกเป็นหนุ่มวิศวะ อยู่ปีสี่ เจ้าของผับ นางเอกเป็นรุ่นพี่ เรียนจบไปเเล้ว มาเที่ยวผับพระเอก เเล้วเผลอชวนพระเอกนอนด้วย

สวัสดีคะ เรื่องใหม่ของนามปากกา caramail ฝากติดตามพี่มาร์ตินน น้องนับดาวด้วยนะคะ 🩷 ณ. คฤหาสน์หรูเเห่งหนึ่งกลางเมืองใหญ่ "นับดาว" หลานสาวนมเเจ่มเเม่บ้านคนเก่าเเก่ของคฤหาสน์ตระกูลบดินทรรักษ์ กำลังเเต่งตัวเตรียมออกไปทำงานที่ร้านอาหารข้างนอก วันนี้เธอเพิ่งได้งานใหม่ เป็นเด็กเสิร์ฟในคลับเเห่งนึง " ยายจ๋า หนูไปทำงานก่อนนะคะ" เธอเดินมาหาผู้เป็นยายคนเลี้ยงดูเธอมาตั้งเเต่เล็ก เนื่องจากพ่อเเม่เธอเสียชีวิตไปเพราะอุบัติเหตุส่วนเธอโชคดีที่วันนั้นไปเรียน ตอนนั้นนับดาวอยู่ชั้นอนุบาล ระว่างทางที่ท่านทั้งสองเดินทางไปรับเธอกลับจากโรงเรียนพอดี นมเเจ่มเป็นยายของเธอสงสารเลยพามาเลี้ยงดูจนโตเป็นสาว เธอคอยช่วยยายเเม่บ้านทำงานบ้านต่างๆ "ตั้งใจทำงานหละลูก ดูเเลตัวเองด้วยนะ ยายเป็นห่วง " คะ..เธอกอดผู้เป็นยายเเน่น เเล้วออกมาข้างนอกเตรียมโบกเเทกซี่ไปทำงาน นับดาวอายุสิบแปดปีเเล้ว ปีหน้าเธอก็จะเข้ามหาลัย ลำพังเงินเดือนเเม่บ้านของนมเเจ่ม คงไม่พอใช้เเน่ๆเธอเลยออกมาหางานทำข้างนอกด้วย ไว้ใช้จ่าย ส่วนตัว คุณหญิงวรรณวิไลเองก็เสนอจะส่งเสียเธอให้เรียนต่อเเต่เธอเกรงใจท่าน จึงยังไม่รับปากท่าน นับดาวอยากลองทำงานดูก่อน ว่ามันพอใช้จ่ายหรือไม่เเล้วค่อยให้คำตอบท่าน.. "ไปอาร์พีซีคลับคะ " เธอบอกคนขับรถเเทคซี่ ทันทีที่ขึ้นไปนั่งบนรถ เเทคซี่คันนี้เป็นรถที่คันประจำที่คุณหญิงวรรณวิไลเหมาไว้ให้พวกเเม่บ้านใช้โดยสารไปตลาดเเละไว้ส่งเธอไปเรียนด้วย .. ไปเที่ยวเหรอหนู ?? ลุงคนขับเเทคซี่ที่สนิทกับเธอพอสมควร ถามขึ้น .. "ไม่คะ นับไปทำงานคะสมัครเป็นเด็กเสิร์ฟไว้คะ" " ขยันจริงๆเลยนับดาวเอ้ย.. ลุงคนวัฒน์คนขับเเทคซี่วัยกลางคน เอ่ยชมเธอ เขารับส่งเธอมาตั้งเเต่เล็กๆ นับดาวชอบทำงานพาร์ททามตามร้านกาเเฟบ่อยๆหลังเลิกเรียน เเละให้ลุงเขาไปรับหลังเลิกงาน ลุงวัฒนืขับเเทกซี่พาเธอมาจนถึง ร้านที่เธอบอก นับดาวลงจากรถเเล้วเตรียมเข้าไปทำงาน "เลิกกีโมงหละ เดี๋ยวลุงวนมารับก็ได้ " "ดาาวเลิกห้าทุ่มคะ ลุงมรอรับเเถวๆนี้ได้เลยคะ " นับดาวเอ่ยตอบผุ้ใหญ่อย่างนอบน้อม ก่อนจะเดินฉับๆเข้าไปด้านประตูหลังที่เป็นทางเข้าออกสำหรับพนักงาน "สวัสดีคะพี่กระติ้บ " นับดาวยกมือไหว้ผู้จัดการร้าน ที่ยืนสั่งงานลูกน้อง เสียงดังลั่นห้องพนักงาน "อ้าวนับดาวเหรอ ได้ชุดพนักงานใหม่ยังหละ? "ยังเลยคะ ดาวเพิ่งมาถึง " "รอตรงนี้เดี๋ยวให้เด็กไปหยิบให้เดี่ยวพี่จะไปขอบัตรพนักงานใหม่มาให้ " พี่กระติ้บบอกเเล้วเดินหายไป นับดาวยืนรอไม่นานก็มีคนนำชุดยูนิฟอร์มของร้านมาให้เธอเปลี่ยน กระโปรงทรงเอสีดำสั้นพอสมควร เสื้อเชิ้ตสีขาว สวมทับด้วยกั้กสีดำ รองเท้าผ้าใบที่เธอใส่มาเอง นับดางเก้บของเข้าล้อคเกอร์ที่ว่าง ล้อคกุญเเจให้เรียบร้อย ก่อนจะสูดลมหายใจลึกๆเพิ่มสมาธิให้ตัวเองก่อนเริ่มงาน "ทานอะไรมารึยังหละ?? พนักงานคนที่นำชุดมาให้เธอเมื่อกี้เอ่ยถามเธอ "ยังเลยจ้ะ " นับดาวตอบเธอคนนั้นไปพร้อมส่งยิ้มด้วยท่าทางเป็นมิตร "งั้นมาทานด้วยกันสิ ที่นี่มีสวัสดิการ อาหารพนักงานให้นะ ทานฟรีด้วย " เด็กสาววัยรุ่นคนนั้นบอกเธอ พร้อมเดินนำเข้าไปในครัว "เธอมีบัตรพนักงานยังอะ ที่นี่ต้องเอาบัตรมาเเสกนเเลกอาหารนะ " ยังเลยจ้ะ นับดาวได้เเต่สายหัวไปมา เธอยังไม่ได้บัตรเลยพี่กระติ้บยังไม่เอามาให้เธอ สงสัยคงต้องอดเเล้วหละ "เดี๋ยวเธอทานกับเราก็ได้ เรากินไม่เยอะหรอก " "ขอบคุณนะเราชื่อนับดาวนะ อายุสิบแปดย่างสิบเก้า ว่าเเต่เธอชื่ออะไรเหรอ เราจะได้เรียกถูก " นับดาวหันไปถามเพื่อนใหม่ ''เราชื่อฟ้า อายุเท่ากันกับเธอเเหละ ทำงานที่นี่มาสองปีเเล้ว " มาทานข้าว กันเถอะ ฟ้าชวนเธอมา นั่ง เธอเเบ่งข้าวกล่องให้เธอกิน " เอ้า .. เอาไปทานสิ เดี๋ยวพรุ่งนี้เธอคงได้บัตรเเหละอย่าลืมเเบ่งฉันด้วยละ อิอิ " "ขอบใจนะ .. ฟ้ายื่นจานข้าวที่เเบ่งออกมาครึ่งนึงให้เธอ นับดาวยิ้มเเล้วเอ่ยของคุณเธอ หลังจากทานข้าวสร็จก็ได้เวลาเข้างาน นับดาวได้ป้ายชื่อเเล้ว นำมาห้อยคอไว้ "นี่สนิทกันเเล้วใช่มั้ย งั้นฟ้าดูเเลนับดาวด้วยนะวันนี้ให้ไปดูเเลที่โซนวีไอพี อย่าทำขายหน้าหละ ลูกค้ากระเป๋าหนัก ติ้บดีๆทั้งนั้น " พี่กระติ้บทิ้งท้ายไว้ก็จะฉับๆออกไปดูเเลงานข้างนอก ด้วยความทะมัดทะเเมง "ดูพี่กระติ้บเก่งเนอะ เงินเดือนคงเยอะเเน่ๆ " ฉันชมพี่เขากับฟ้า "อื้ม พี่กระติ้บอยู่มานานเเล้ว เราทำงานที่นี่มาสองปีกว่าๆก็เห็นพี่เขาอยู่ที่นี่เเล้วหละ '" วันนี้ฉันเเละฟ้าได้รับมอบหมายให้ดูเเลโซนวีไอพี ซึ่งมีเเต่คนหล่อๆ ระดับเศรษฐีนั่งดื่มอยู่ทั้งนั้น เเต่ห้องที่ฉันดูเเลมีผู้ชายหนุ่มสามคน พร้อมกับพริ้ตตี้ในร้านสาวสวยคอยดูเเล มีคนนึงผิวขาวเเบบผู้ดี หล่อเเละดูสะอาดมาก ฉันรู้สึกเหมือนเขาจ้องมองฉันอยู่ตลอดเวลา ..เเละฉันเองก็ดูคุ้นหน้าเขามากเหมือนกัน ฉันเองก็หลบสายตาเขาบ้างเเต่ก็ต้องสบตากันบางครั้ง เพราะต้องบริการชงเหล้าให้เขา "มึงสนใจเธอเหรอวะ .. ไอ้มาร์ติน " เพื่อนของเขา ถามเพาาะเห็นว่าพี่เขาจ้องมองฉันตลอดเวลา "เปล่า เเค่คุ้นๆหน้า " เขาตอบเพื่อนเเล้วยกเเก้วเหล้าขึ้นดื่ม พลางนึกว่า เขาเคยเห็นเธอที่ไหนรึเปล่า.. "เเหม๋ มึงคุ้นหน้าสาวด้วยเหรอวะ มึงเพิ่งบินกลับมาจากฝรั่งเศสเลยนะเว้ย " เพื่อนอีกคนที่นั่งข้างเขา พูดเเซวยิ้มๆ คนที่ชื่อมาร์ตินเองก็ไม่ได้ตอบอะไรกลับ นั่งดื่มเงียบๆ จนกระทั่ง "กูจะกลับละ .. " เขาหันไปบอกเพื่อนอีกสองคนที่นั่งคลอเคลียกับสาวๆ จนเเทบจะเอากันตรงนั้น " มึงกลับไหวเหรอ . . ดูมึงเมาเหล้าไทยนะกูว่า " เพื่อนคนที่ถามเขาว่าสนใจฉัน ..พูดขึ้น " เอางี้เดี๋ยวกูให้น้องเค้าพาไปส่ง บนห้องพักละกัน มึงคงขับรถกลับไม่ไหวหรอก .. " เสียงพี่คนเดิมพูด พร้อมกับหันมาบอกฉัน พร้อมยื่นกุญเเจห้องให้ "น้องขึ้นไปส่งมันหน่อย ห้องวีไอพี9 เดี๋ยวให้ติ้บ

เรื่องราวความรักระหว่างมาเฟียหนุ่มสุดหล่อ ที่ดันไปตกหลุมรักสาวสวยลูกค้าประจำในผับของเขา เเละเขาดันไป one night กับเธอ ตื่นเช้าคนสวยของเขาหายไป มาเฟียให้ลูกน้องไปตามหา สืบประวัติเธอเเบบละเอียด จนได้รู้ว่าเธอคู่หมั้นที่ทางพ่อของเขาเเละพ่อของเธอจับคู่กันตั้งเเต่เด็กๆ เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป ฝากติดตามด้วยจ้า

" สกาย " ศุภวิช ธนเศรษฐพิพัฒน์กุล หนุ่มหล่อ เรียนคณะวิศวะ ปี4อายุ22ปี นิสัยพูดเก่ง เรียนเก่ง สาวกรี้ดทั้งมหาลัย เรื่องสาวๆเขาก็มีบ้าง เขาเป็นลูกชายคนเดียวของ "คุณธนะชัย ธเศรษฐพิพัฒน์กุล "เจ้าของบริษัทรับเหมาก่อสร้าง ที่ดีเเละดังที่สุดในประเทศ มีเพื่อน3คน ชื่อ นิค ต้นน้ำ และลีโอ " โยเกิร์ต " โยธกา รุ่งเรืองกิจจา สาวสวย เรียนคณะบริหารปี2 อายุ20 ปี นิสัย พูดเก่ง ยิ้มเก่ง ชอบเที่ยว ปาร์ตี้เก่ง อ่อนโยนเป็นที่หมายปองของหนุ่มๆทั้งมหาลัยเเต่ธอก็ไม่ได้ชอบใคร เป้นลูกสาวคนเดียวของเจ้าของบริษัทส่งออก ผลไม้แปรรูปที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ มีเเก๊งเพื่อนสาวเเสนสวย 2คน ชื่อ สายป่าน เเละ ฟาง พระเอก ชอบ นางเอกตั้งเเต่เเรกเห็น เเถมยังอยู่คอนโดเดียวกัน ห้องข้างๆกันอีก อิพี่จะทำยังไงน้าา

ดป็นเรื่องของสตรีมเมอร์หนุ่มในคราบรองประธานบริษัทส่งออกผลไม้ ที่ตกหลุมรักน้องสาวเลขาของตนเองตั้งเเต่เเรกเห็น พยายามทำทุกทางให้เธออยู่ไกล้ๆ เเม้กระทั่งมัดมือชกมาฝึกงานทีนี่

เรื่องราวของหมอศัลยเเพทย์พวงด้วยตำเเหน่งหมออายุรกรรมหนุ่มวัยยี่สิบเจ็ดปี ที่โดนคุณปู่จับคู่กับ พะเเพง เด็กสาวนักศึกษาปีสี่คณะบัญชี โดยตกลงจะให้หมั้นหมายกันทันทีหลังจากพะเเพงเรียนจบ ทุกๆวัน ที่ว่างพะเเพงก็จะเเวะมาวอเเวหมอหนุ่มที่โรงพยาบาลเสมอ โดยที่เขาเองก็ไม่ได้รำาญอะไรเธอ จนกระทั่งพะเเพงยุ่งๆกับกิจกรรมเเละหายไปหลายวัน หมอหนุ่มมาดนิ่งเริ่มอยู่ไม่ติด เริ่มคิดถึง ยัยเด็กเเสบขึ้นมา หมอจนต้องไปเเอบดูเธอที่มหาลัย ซํกหน่อย

เป็นเรื่องราวของอัยดา นางเเบบสาวที่มาดื่มเเล้วเผอดื่มเหล้าเเก้วที่ใส่ยาลงไป เธอมาขอความช่วยเหลือจากภีม เพระาเขาดูใส่เเว่น เนิร์ดๆ ทางทางปลอดภัยดี จนเธอทนไม่ไหว ขอให้ภีมช่วย ภีมเองโทร.ไปถามเพื่อนในกลุ่มที่เป้นเจ้าของผับ ว่าเขาควรทำอย่างไรดี กลับได้คำตอบว่า ยาเเก้ที่ร้านหมด สุดท้าย เขาต้องเเบกเธอมาที่คอนโดตัวเองเพราะ ทนเเรงรุกเร้าของอัยดาไม่ไหว เขาเเละเธอได้เสียกัน ในคืนนั้น เเละหลังจากนั้นภีมก็เป็นฝ่ายตามตื้อจีบเธอมาตลอด หลังจากที่ได้เสียกัน เธอถูกใจเขา เเละต้องการเธอมากมาก ภีมทำตัวไม่ถูกเขาไม่เคยคบใคร ไม่เคยมีเเฟน เเต่ก็ใช่ว่าจะไม่เคยมีอะไรกับใครมาก่อน ฝากติดตามต่อด้วยนะคะ

" ใครจะไปคิดว่าโลกมันกลมขนาดนี้ พาขวัญนักศึกษาสาวปีสามต้องมาฝึกงาน ที่บริษัทของคิริน ซีอีโอหนุ่มสุดหล่อ เเละไฟเเรงที่สุดในตอนนี้ เเต่คิรินคือคนที่เธอเผงมีอะไรด้วย ในวันเกิดของเพื่อนเธอซึ่งเป็นน้องสาวเพื่อนของเขา เเต่เเล้วเขากลับดีลให้เธอช่วย เเกล้งเล่นละครเป็นเเฟนเขา เพื่อตบตาคนเป็นเเม่ที่วันๆจ้องจะจับคู่เขากับคนโน้นคนนี้ คิรินต้องการตัดความรำคาญเลยตกลงกับเธอ โดยให้ค่าจ้างสูงถึง เดือนละหนึ่งเเสนบาทตลอดหนึ่งปีเต็ม เเละหากเธอไม่ตกลงเขาขู่จะไม่เซ็นผ่านการฝึกงานให้เธอเเต่เมื่อถึงวันที่ครบหนึ่งปี กลับกลายเป็นเขาที่ไม่อยากจบสัญญานี้กับเธอ เขารักเธอเขาเเล้ว 😍😍

ตึกตึก ตึก.. เสียงฝีเท้าเล็กกำลังเร่งเดินกลับบ้านอย่างเร่งรีบ เพราะเธอต้องไปทำงานพาร์ทไทม์วันเเรกที่หน้าโรงเรียนทำให้วันนี้เธอกลับบ้านสาย โบว์ นักเรียนชั้นม.หกที่กำลังจะเรียนต่อมหาลัยในอีกไม่กี่เดือนนี้ เธอเป็นคนเรียนเก่ง เเต่ขาดเเคลนทุนทรัพย์ เนื่องจากโบว์ถูกเอามาทิ้งไว้ที่บ้านเด็กกำพร้าตั้งเเต่เด็ก ไม่ทราบว่าพ่อเเม่เธอคือใคร โบว์จึงอาศัยอยู่ที่นี่มาตั้งเเต่เล็ก ด้วยความที่เธอเป็นคนขยันโบว์ออกหางานทำเรื่อยๆ ตั้งเเต่สิบห้าปี เพื่อหาเงินเก็บไว้เป็นทุนการศึกษาให้กับตัวเอง ลำพังเงินเดือนเเม่ครูเจ้าของบ้านเด็กกำพร้าก้ต้องเลี้ยงเด็กหลายคนหลายคน ภาระท่านเยอะมาก "ฉันยินดีด้วยนะโบว์ เเกสอบติดธุรกิจการบินตามที่เเกตั้งใจเลยนะ " เสียงเเก้มใสเพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอมาตั้งเเต่ม.ต้น เอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น โบว์เองก็ดีใจไม่น้อย เเต่เรียนธุรกิจการบิน ต้องใช้ค่าใช้จ่ายเยอะมาก เธอรู้ดี นี่คือเหตุผลที่โบว์ต้องหางานทำเพิ่มขึ้นอีกเพื่อความฝันของเธอ "สวัสดีคะ เเม่ครู" เธอยกมือไหว้ทักทายเเม่ครูนิ่มหญิงวัยกลางคนดูเเลที่บ้านเด็กกำพร้าที่เธออาศัยอยู่ "อ้าวโบว์ วันนี้ทำงานเหรอกลับวะมืดเชียว " "คะเเม่ครู หนูหาเงินเพิ่ม ไว้ใช้ตอนเรียนต่อมหาลัยหนะคะ " "ขยันจริงๆโบว์เอ้ย.. พักผ่อนบ้างนะลูก เดี่ยวจะไม่สบายเอา " เเม่ครูนิ่มเอ่ยด้วยความเป็นห่วง "คะเเต่หนูไหวคะเเม่ครู ไม่ต้องเป็นห่วงหนูนะ หนูขอตัวไปทำการบ้านก่อนนะคะ " ร่างเล็กของโบว์โค้งตัวเดินผ่านหน้าท่านไปยังห้องของเธอ ด้วยความสุภาพ เเม่ครูนิ่มมองตามหลังด้วยความสงสาร เด็กตัวเเค่นี้ขยันทำงานส่งตัวเองเรียน น่าสงสารยิ่งนัก เธอได้เเต่หวังว่า โชคชะตาจะเข้าข้างเด็กคนนี้บ้าง ฝ่ายโบว์ที่เข้าห้องมาก็ปิดประตูลงกลอนก่อนจะทิ้งตัวลงนอนด้วยความเหนื่อยล้า เรียนก็เหนื่อยเเล้วยังทำงานพาร์ทามเลิกหนึ่งทุ่มอีก เด็กสาวถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำเเละทำการบ้าน ห้องน้ำที่ใช้ก็เป็นห้องน้ำรวม เเต่ใครจะไปคิดว่าข้างในจะมี ลุงองอาจสามีของเเม่ครูนิ่มที่กำลังจะอาบน้ำด้วยเช่นกัน เธอไม่ค่อยชอบลุงองอาจยเท่าไหร่นักเพราะ ชอบมองเธอด้วยสายตาเเปลกๆ เเละชอบมาวนเวียนที่หน้าห้องเธอดึกๆ " อ้าวหนูโบว์ อาบน้ำเหรอ ? ให้ลุงอาบเป็นเพื่อนมั้ยละ" ชายเเกวัยกลางคนมองเธอด้วยสายตาเเทะโลม จนโบว์รู้สึกกลัวขึ้นมา โชคยังดีที่มีรุ่นน้องอีกสองสามคนมาอาบน้ำพอดี ลุงองอาจเลยไม่ได้ทำอะไรเธอ โบว์รีบอาบน้ำเเล้วเดินกลับเข้าห้องนอนเธอปิดประตูเเน่น พลางคิดในใจ ที่นี่คงไม่ปลอดภัย สำหรับเธออีกต่อไปเเล้ว "อดทนอีกหน่อยละกัน นะโบว์อีกไม่กี่วันก็จบม.หกเเล้ว " ร่างเล็กบ่นพึมพำกับตัวเองเบาๆขณะทำการบ้านเธอคิดว่าเรียนจบเเล้วจะออกไปหาที่อยู่ข้างนอก ที่สะดวกเเก่การไปทำงานเเละเดินทางไปเรียนมหาลัย โบว์ไปโรงเรียนทุกเช้าเเละหลังเลิกเรียนก็เเวะคาเฟ่ของพี่น้ำผึ้งเพื่อทำงานพาร์ทไทม์ไม่มีขาด "สวัสดีคะพี่น้ำผึ้ง" เธอเอ่ยทักทายพี่น้ำผึ้งสาววัยสามสิบปีเจ้าของคาเฟ่ ที่เธอทำงานอยู่ "อ้าวโบว์ มาพอดีเลย วันนี้สะดวกอยู่ร้านจนถึงร้านปิดมั้ยจ้ะ พอดีพี่ติดธุระหนะ เดี๋ยวพี่เพิ่มค่าเเรงให้" โบว์นิ่งคิดไปพักนึงเพราะเวลาปิดปกติของคาเฟ่ก็คือสองทุ่ม เเต่ถ้าเธอทำเพิ่มเธอก็จะได้เงินเพิ่มขึ้นเเลกกลับการกลับช้าอีกหน่อย " ได้คะ เดี๋ยวโบว์อยู่ร้านให้ก็ได้ " "ดีเลยพี่ขอบคุณโบว์มานะจ้ะ งั้นพี่ไปกก่อนนะ นี่จ้ะกุญเเจร้าน อย่าลืมล็อคด้วยละส่วนกุญเเจค่อยเอามาให้พี่ตอนเช้าก็เเล้วกันนะ " " คะ" หลังจากพี่น้ำผึ้งเจ้าของร้านออกไปโบว์ก็ทำหน้ที่รับออเดอร์เเละชงเมนูน้ำบริการลลูกค้า จนเวลาทุ่มกว่าๆ ลูกค้าเริ่มหมดร้าน โบว์เริ่มเก็บของภายในร้านทำความสะอาดบริเวณเคาน์เตอร์ ชงน้ำเเละปิดกระจกร้านล้อคหน้าต่างเชคความเรียบร้อยก่อนจะออกมาล้อคประตูร้านเเน่น เตรียมตัวเดินกลับ ระยะทางจากคาเฟ่ไปโรงเรียนก็เกือบๆกิโลนึงดีหน่อยที่อยู่ในเมือง มีไฟส่องสว่างตลอด เธอเลยไม่รู้สึกกลัวมากนัก "วันนี้ทำไมกลับมืดนักหละหนูโบว์ " เด็กสาวเบะหน้าเพราะคนที่ทักเธอคือลุงองอาจอีกเเล้ว "คะพอดีหนูเพิ่งเลิกงาน" เธอตอบออกไปก่อนจะรีบเดินเลี่ยงเข้าไปในตัวบ้านพัก เเต่ไม่วายลุงองอาจตามมาดักเธออีก "เดี๋ยวก่อนสิหนูโบว์ คุยกันก่อนสิ ลุงมีเรื่องจะคุยกับหนูนะ " ไม่คะ เเต่หนูไม่มีอะไรจะคุยกับลุง ขอตัวก่อนนะคะ เธอรีบเปิดประตูก่อนจะดันตัวเองเข้าไปเเล้วรีบปิดลงเสียงดังปัง .. "โถ่เว้ย อีเด็กนี่อย่าทำเล่นตัวไปหน่อยเลย กูไม่ยอมเพ้หรอมึงระวังตัวเอาไว้เถอะ " เสียงลุงองอาจสามีของเเม่ครูนิ่มโวยวายอยู่หน้าห้องเธอโดยไม่เกรงกลัวใครเลยวซักนิด โบว์ตัดสินใจเเน่วเเน่เเล้วว่าเธอจะออกอยู่ข้างนอก โดยเช่าหอพักอยู่ เพราะเธอพอมีเงินเก็บอยู่บ้าง

เป็นเรื่องราวของสายฟ้าเเละน้ำฝน จากในเรื่อง รุ่นพี่วิศวะคนนั้นเป็นเเฟนฉันนะ โดยที่สายฟ้าเเฝดคนพี่ที่เเห็นว่าสายธารเลิกรากับอิงอิง รุ่นน้องสาว ในช่วงเข้ามหาลัยใหม่ ๆ เพื่อนเขาเฮิร์ตมาก สายฟ้าสงสาร ไปตีสนิท กับ น้ำฝน เพื่อนของเเฟนสายธาร เพื่อที่จะช่วยสอบถามเรื่องของเพื่อนเธอจากการที่ได้คุยกันมานาน ทำให้เกิดเป็นความรู้สึกๆดีๆต่อกัน จนทั้งคู่ที่เเอบมีสถานะกันโดยไม่ไดบอกให้กลุ่มเพื่อนของทั้งสองฝ่ายรู้ จน น้ำฝนเข้ามหาลัยปีหนึ่งที่เดียวเขา ความรักที่เป็นความลับนี้ก็ต้องเปิดเผยออกมา

สวัสดีคะ นามปากกา caramail เปิดเรื่องใหม่ ลูกพี่มาร์ตินเเละนับดาว ฝากติดตาม เพิ่มเข้าชั้นด้วยนะคะ🙏 .ทุกวันศุกร์ ณ. ผับชื่อดังหลังมอ. เเก๊งค์หนุ่มหล่อตัวท้อปของคณะวิศวะที่ใครๆก็อยากเข้าหาพากันมาดื่ม ที่นี่เป็นประจำ อย่างเช่นคืนนี้ เจฟฟี่ ไนท์เเละตูน สามหนุ่มหล่อที่ว่าก็กำลังนั่งดื่มกันอยู่ที่โซนวีไอพี "ไอ้เจฟฟี่มึงดูน้องคนนี้สิวะ ขาวชิบหายตัวเล็กๆน่าจับเย็บ เลยไอ่สัด " ตูนชี้ไปทางกลุ่มสาวๆที่ยู่ด้านล่าง กลุ่มนึงผมตวัดสายตาคมหันไปมองเข้า เห็นหน้าน้องที่หันมาพอดี กึก. "น่ารักจริงๆด้วย ไม่ใช่น่ารักธรมดานะ น่ารักเหี้ยๆเลย " "ไงไม่ชอบเหรอวะ ? เห็นมึงไม่ลงไปขอไอจีเธอหน่อย " "ไอ้ไนท์มันรู้ใจผมดีผมชอบสาวๆน่ารัก เเต่ เวลาอยู่บนเตียงจะต้องเป็นงานไม่ใช่ให้ผมมาสอน "หึ.กูไม่ชอบ " ว๊าา.... เเบบนี้เสือไม่ออกล่าเหยื่อสินะครับ ดูมัน เเววไม่เลิกจะให้ผมไปกับน้องคนนั้นให้ได้เลยรึไงกันวะ !! "มึงไม่เอา กูเอา เดี๋ยวกูลงไปขอไอจีน้องเค้าซักหน่อยดีกว่า .. " ไอ้ไนท์ทำท่าจะลุกขึ้น เเต่ผมดึงเเขนมันไว้ให้นั่งต่อ ก่อนจะยกเเก้วเหล้าขึ้นมาถือเดินดุ่มๆ ลงไปที่โต้ ะ น้องๆ "เสือก คนนี้กูจะเอา " ไอ้าวเพื่อนมึงเป็นไบโพล่าปะวะไอ้ตูน เดี๋ยวเอาเดี่ยวไม่เอา" "หึ . กูรู้นี่เสปกไอ้เจฟฟี่มัน กูเเค่เเกล้งเเหย่มันเล่นเฉยๆ ไม่คิดว่ามันจะ เข้าหาน้องไว้ขนาดนั้นวะ " ทางด้าน "นลิน " ลูกสาวพ่อมาร์ติน เเละเเม่นับดาว เรียนบริหารปีสาม กำลังนั่งยกเเก้วเหล้าดื่มอยู่กับ ครีมมี่ .เพื่อนสาวที่สนิทกันตั้งเเต่เด็ก ครีมมี่เป็นลูกสาวของเฟลมเพื่อนของมาร์ตินพ่อเธอนั่นเอง วันนี้เธอเเลละครีมออกมาดื่มฉลองรายงานเสร็จกัน "นลิน ดูผู้ชายคนนั้นสิ โซนวีไอพีอะ เขามองมาที่เเกด้วยนะ หล่อทั้งสามคนเลย " นลินมองไปตามที่ครีมชี้ไปด้านบนก็สบตาเข้ากับผุ้ชายคนนั้นเข้าทันที พี่เขาหล่อมาก ผมดำ คิ้มเข้ม ดูท่าท่างเเบดๆ กร้าวใจสุดๆ "หล่อจริงเเก เเต่เหมือนพี่เข้าจะชู้นะ ฉันไม่ชอบ" "สวัสดีครับน้องคนสวยชื่ออะไรครับ " ผมเดินลงไปเเล้วทักทายคนตรงหน้า ที่หมายปองไว้ " อ้าว พี่คนที่มองเเกนี่นลิน " ยัยครัมมี่ซุบซิบที่ข้างหูฉันพอให้ได้ยินกันสองคน "สวัสดีคะ หนูชื่อครีมมี่ ส่วนคนนี้นลิน คะ " อ่าน้องครีม น้องนลิน ยินดีที่ได้รู้จักครับ พี่นั่งด้วยได้มั้ย ? " ผมหันไปถามน้องนลิน เปินการขออนุญาติ "ได้คะ เเต่พี่ต้องเลี้ยงเหล้า เราสองคนนะคะ " "โอเครับไม่มีปัญหา ว่าเเต่น้องสองคนเรียนที่ไหนหรอครับ " "ไม่บอกคะ ? อยากรู้ก็สืบหาดูเอาเองนะคะ " นลินหันไปตอบคนตัวสูงตรงหน้า เพราะเธอไม่ค่อยชอบเขาซักเท่าไหร่ .. อ่าา.. " น้องนลินดูเหมือนจะไม่ชอบพี่เลยนะครับ กลัวเเฟนหึงเหรอ ? พี่คะ ยัยนลินไม่เคยมีเเฟนคะ รายนี้อะพ่อหวงมาก กี่คนๆ ก็ไม่ผ่านด่านพ่อนลินไปได้ซักราย จนยัยนลินมันไม่คบใครเเล้วคะ " ครีมมี่ ... ฉันหันไปดุเพื่อนเสียงใส ก็ดูนางสิ เล่าให้พี่เขาฟังจนหมดเปลือกขนาดนั้น "คุณพ่อน้องนลิน หวงขนาดนั้นเลยเหรอครับงั้นถ้าพี่อยากเป็นเเฟนน้องนลิน พอได้ไหมครับ " อ่าา.. ปึ่ก ... !!! เมื่อโดนพี่เขาจีบเข้าตรงๆ ฉันเองก็ไปไม่ถูกเลยเหมือนกัน ได้เเต่รีบยกเเก้วเหล้ามาดื่มเเก้เขิน เเต่ทำไมมันขมปี๋เเบบนี้กันนะ "ยัยนลิน นั่นเเก้วพี่เขาเเกไม่ดูเลย " ซวยเเล้วไงนลิน หยิบเเก้วเขามาดื่ม นั้นสิว่ารดชาดเเปลกๆ "ลินขอโทษนะคะ พี่เอาเเก้วใหม่ไหมคะ เดี๋ยวลินสั่งให้ " "ไม่เอาครับ เเต่จะเอาหัวใจน้องนลินงั้นพี่ขอเบอร์น้องหน่อยได้ไหมครับ " อ่า.. พี่เขายื่นโทรศัพท์มาให้ฉัน เเปลกมากรุ่นเดียว สีเดียวกันเลยด้วย ฉันเลยรับมากดเบอร์ เเละฟอลไอจีตัวเองให้เขา ก่อนจะส่งคืน ผมรุกจีบน้องอย่าหนักหน่วง อาศัยเหตุการณ์นี้ขอเบอร์น้องซะเลย ได้เบอร์น้องนลินมาเเล้วผมก็เมมชื่อน้องไว้ พร้อมอีโมจิรูปหัวใจตามท้ายก่อนจะเห็นน้องนลินหยิบโทรศัพท์ตัวเอง เเม่งรุ่นเดียว สีเดียวกับของผมเลย เเบบนี้เรียกพรมลิขิตรึเปล่านะ. "ผมนั่งคุยกับน้องนลินเเละเพื่อนเธออยู่จนน้องกลับกัน จึงกลับขึ้นไปนั่งที่โต้ะ ตนเองอีกครั้ง เพราะถ้าขอไปส่ง จะดูเป็นการรุกน้องเเรงไปรึเปล่า ? "กูนึกว่ามึงจะไปกับน้องคนนั้นซะอีกเเม่งคุยกันตั้งนาน ได้เบอร์มั้ยวะ " "อืม. ได้เบอร์ มา เเต่เหมือนน้องจะไม่ค่อยชอบกุเท่าไหร่วะ กุไม่หล่อรึไงวะ ไอ้ไนท์ไอ้ตูน " โห . "ถ้ามึงไม่หล่อ มหาลัยเราก็ไม่มีหมาไหนหล่อเเล้ว ถามออกมาได้ไอ้สัด" " น้องเขาบอกรึไง ว่ามึงไม่หล่อ ? ไอ้ตูนถามต่อ . "ไม่วะ ปกติกูมีสาวๆเข้าหาตลอด เเต่พอกูเข้าหาน้อง บ้างทำไมน้องทำหน้าเหมือนกูไม่หล่ออะสัด " "รึว่าน้องเขาดูออกว่ามึงเจ้าชู้รึเปล่า? เลยไม่ชอบ . " อืม. " กูว่าน่าจะใช่ ว่าเเต่น้องดูหน้าคุ้นๆนะ ใช่ดาวคณะบริหารม. ไกล้ๆ กับ มหาลัยเราเนี่ย กูเคยเห็นในเพจเขาเเชร์ " ไอ้ไนท์พูดพลางรีบเปิดรูปในเพจมหาลัย ที่น้องนลินเรียนให้ผมดู "น้องนลินเป็นดาวคณะบริหารปีสาม ม.xxxอยู่ไม่ไกลจากที่พวกผมเรียนนัก "เดี๋ยววันหลังพวกมึงไปเที่ยวม.นี้กับกูมั้ยวะ? กูว่าจะไปจีบน้องซักหน่อย "

สวัสดีคะ เซตวิศวะ 1 เป็นเรื่องราวของพี่สายธาร กับอิงอิง สายธารกับอิงอิง เธอแอบชอบเขาเเต่เเต่ไม่กล้าสารภาพมาตั้งเเต่เขาอยู่ม5. จนวันนึงมีเรื่องราวทำให้ได้เเลกไลน์คุยกัน อิพี่ขอน้องเป็นเเฟนในวันเรียนจบ เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อ ไรต์ฝากติดตามด้วยคะ🫶🙏