ใครสนกันล่ะ? จะสมัครสัญญาหรือไม่สมัครมันก็ไม่ต่างกันหรอกน่า ขอเพียงแค่ได้แต่งนิยายก็เหมือนกับการดำดิ่งสู่ห้วงแห่งจินตนาการที่ไร้ที่สิ้นสุด โดยการเข้าสู่ในห้วงแห่งจินตนาการมันทำให้ชั้นไม่รับรู้อะไรเกิดอะไรขึ้น ไม่รู้ว่าวันพรุ่งนี้ต้องทำอะไร ไม่รู้ว่าเมื่อวานทำอะไร ไม่รู้ว่าชั้นทำอะไรผิดหรือหน้าขายหน้าแค่ไหน ชั้นชอบความรู้สึกแบบนั้นนะ ความรู้สึกที่ไม่ต้องรับรู้อะไร เพราะมันช่วยทำให้ชั้นลืมโรคซึมเศร้าชั่วขณะยังไงล่ะ