นึกว่าใครที่ไหน ยัยเด็กขี้มูกโป่งที่เคยร้องไห้ตอนผมไม่แบ่งขนมให้วันนั้นนี่เอง สอบติดวิศวะโยธาได้ยังไงเนี่ย? หรือเขาเปลี่ยนเกณฑ์วัดคะแนนจากความรู้เป็นความดื้อ" "พี่เกื้อ!" นิตาเท้าสะเอว "ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี ปากยัง 'น่ารัก' เหมือนเดิมเลยนะคะ สงสารสาวๆ บัญชีจังที่มีรุ่นพี่ปากกรรไกรแบบนี้"

ท่ามกลางทางเดินที่ทอดยาวและมืดสลัวของหอพักเก่าแห่งหนึ่ง ความเงียบสงัดมักถูกขัดจังหวะด้วยเสียงฝีเท้าที่ไม่มีที่มา... แจม และ อั้ม คู่รักที่หวังจะสร้างรังนอนอันแสนสุขในห้องพักราคาถูก กลับต้องเผชิญกับบรรยากาศขวนลุกที่คืบคลานเข้ามาในทุกคืน แจมมักจะได้ยินเสียงสะอื้นไห้แว่วมาจากผนังห้อง ในขณะที่อั้มพยายามใช้เหตุผลปลอบประโลมว่ามันเป็นเพียงแค่เสียงท่อประปาเก่าๆ ทว่า... ความจริงเริ่มสั่นคลอนเมื่อ ทัช นักศึกษาหนุ่มผู้มาใหม่ย้ายเข้าสู่ห้อง 403 ห้องที่ติดกับประตูเหล็กซึ่งถูกคล้องโซ่เส้นหนาไว้อย่างแน่นหนา มันคือ "ห้องริมสุด" ที่ไม่มีใครได้รับอนุญาตให้เอ่ยถึง ทัชไม่ได้ยินเพียงแค่เสียงร้องไห้ แต่มันคือเสียงกระซิบเรียกชื่อที่ชัดเจนราวกับมีคนมาเป่าหู และดวงตาที่จ้องมองผ่านรูกุญแจสนิมเขรอะ

ในเมื่อคุณต้องการให้ฉันมาดูแลเด็ก ๆ ฉันก็ขอยื่นข้อเสนอให้คุณบ้าง คุณต้อง ' จดทะเบียนสมรส ' กับฉัน และภายใน 1 ปีเราจะหย่าขาดจากกัน " หญิงสาวกล้ายื่นคำขาดให้กับชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าอย่างไม่หวาดหวั่นใดๆ

ชายหาดทะเลแห่งหนึ่งที่ไม่ไกลจากตัวเมืองหลวงมากนัก กำลังจัดงานแต่งริมทะเลที่แสนจะโรแมนติก เก้าอี้รับแขกวางจัดตกแต่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เสียงดนตรีบรรเลงเพลงรัก เปิดคลอเบาๆตลอดงาน เป็นภาพที่ชวนฝันของหญิงสาวทั่วไป นลินยืนอยู่ในชุดสีสวยแต่ดวงตาหม่นเศร้ามองออกไปยังเบื้องหน้า ก่อนจะเดินออกไปยังสถานที่จัดงานที่ประดับไปด้วยดอกไม้สีขาวสะอาดตา... ดอกไม้ที่เธอเป็นคนช่วยเขาเลือก "ขอบคุณนะนลิน ถ้าไม่มีนลิน งานวันนี้คงไม่ออกมาสมบูรณ์ขนาดนี้" โอมกระซิบข้างหูเธอ

แกเกือบตายรอบนี้ และนั่นคือเหตุผลที่ฉันจะไม่มีวันยอมให้แกกลับไปใช้ชีวิตเสี่ยงตายแบบเดิมโดยไม่มีคนคอยฉุดรั้งแกไว้ " พ่อปรีชาของเขาเดินมาหยุดตรงหน้า แววตาที่เคยดุจพยัคฆ์บัดนี้กลับเต็มไปด้วยความเด็ดขาดที่ไม่มีช่องว่างให้โต้แย้ง " ฉันกับคุยกับผู้กำกับฯ เจนภพแล้ว ตอนนี้ถึงเวลาที่ต้องทำสักที " สารวัตรปัณณ์ขมวดคิ้ว ความลางสังหรณ์บางอย่างเริ่มก่อตัวขึ้น " พ่อหมายความว่ายังไงครับ? " " ฉันจะให้แกหมั้นกับ คุณหนูเจนจิรา ...และพิธีจะมีขึ้นทันทีที่แกเดินเหินได้สะดวกกว่านี้ " คำว่า 'เจนจิรา' หลุดออกมาจากปากพ่อปรีชาเหมือนกระสุนความเร็วสูงที่พุ่งเข้าใส่จุดตายของเขา สารวัตรปัณณ์นิ่งงันไปราวกับถูกสาป ความรู้สึกสองสายเข้าปะทะกันอย่างรุนแรง สายแรกคือความตกใจ... เขาไม่เคยคาดคิดว่าเรื่องโบราณอย่างการคลุมถุงชนจะเกิดขึ้นกับคนอย่างเขาจริงๆ สารวัตรปัณณ์ผู้รักอิสระและอุทิศชีวิตให้กับงานสืบสวน และปฎิญาณต่อตัวเองว่าจะไม่แต่งงาน แต่การถูกมัดมือชกในขณะที่ร่างกายยังไม่สมบูรณ์มันทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกปลดอาวุธและกักขังไว้ แต่สายที่สอง... มันคือความดีใจที่ลึกล้ำจนน่ากลัว ชื่อของคุณหนูเจนจิราผู้เอาแต่ใจ คือชื่อที่สาวัตรปัณณ์ท่องจนจำขึ้นใจ ผู้หญิงที่เขารักแต่ไม่เคยกล้าเอ่ยบอกความในใจ " ทำไมต้องเป็นคุณหนูเจน เขามีอนาคตอีกไกล ไม่ควรมาผูกติดกับคนที่มีชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายอย่างผม "