ถูกส่งไปตายดาบหน้าที่ชนบทในยุค 70 ทว่าสวรรค์ยังมีตา เมื่อ เสวี่ยหรง เจ้าของไร่ฟาร์มจากอนาคตไม่ได้มาตัวเปล่า แต่มาพร้อมมิติฟาร์ม งานนี้ใครหน้าไหนก็อย่าหวังว่าจะได้ข่มเหงเธอ!

ชาติก่อนนั้นครอบครัวอันเป็นสายเลือดแท้ ๆ ได้ทอดทิ้งจนตายอนาถ ชาติใหม่นี้ครอบครัวที่เลี้ยงดูคือทุกสิ่ง เธอย้อนกลับมาในยุค 80 เพื่อปฏิเสธตระกูลเศรษฐี และเปลี่ยนชีวิตให้โลกจดจำ!

ลมหนาวเสียดแทงพัดผ่านเรือนพักท้ายจวนอันอ้างว้าง ไอเย็นยะเยือกเกาะกินร่างไร้วิญญาณของสตรีผู้ถูกทอดทิ้ง นามเหออวี้หลันในห้วงสำนึกสุดท้าย ภาพความผิดพลาดในอดีตไหลวนเวียนราวเงาตามตัว ความริษยา ความทะเยอทะยานอันมืดบอดที่ผลักไสนางสู่เส้นทางอันโหดร้าย การกดขี่ข่มเหงบุตรเลี้ยงทั้งสอง จวินซิงเฉิน และ จวินเสวี่ยอัน จนเติบใหญ่ด้วยหัวใจที่ด้านชา ความเย็นชาเหินห่างจากสามี จวินเหยียนซี ผู้เคยมีเยื่อใย... ทั้งหมดล้วนเป็นผลจากการกระทำของนางเอง หยาดฝนพรำนอกหน้าต่างหรือหยาดน้ำตาของความสำนึกผิด หยดแล้วหยดเล่ารินรดใจที่แตกสลาย นางเคยครอบครองทุกสิ่ง แต่กลับจบสิ้นอย่างเดียวดาย ไร้คนเหลียวแล หากสวรรค์มีเมตตา หากชะตายังพอเห็นใจ นางเพียงปรารถนาโอกาสอีกสักครา... โอกาสที่จะได้แก้ไข พลันสติสัมปชัญญะอันริบหรี่กลับกระจ่างชัด ลมหายใจอุ่นร้อนที่ขาดหายไปเนิ่นนานหวนคืนสู่ร่าง เหออวี้หลันเบิกตากว้าง มองเพดานไม้สลักลายเมฆาอันคุ้นเคยทว่าห่างไกล สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากผ้าห่มปักลายหงส์มงคล นี่คือ... ห้องนอนของนาง เรือนอวี้ฮั่นในจวนสกุลจวินเมื่อหลายปีก่อน! "ฮูหยิน ท่านฟื้นแล้ว!" เสียงสาวใช้คนสนิทดังขึ้นข้างหู นี่… นี่มิใช่ความฝัน! นางย้อนกลับมาแล้วจริงๆ! กลับมายังจุดเริ่มต้นของความผิดพลาดทั้งมวล กลับมายังช่วงเวลาที่บุปผาน้อยทั้งสองยังคงหวาดกลัวนาง สามียังคงมองนางด้วยสายตาผิดหวังระคนระแวงสงสัย ความตระหนกแปรเปลี่ยนเป็นความหวังริบหรี่ และก่อเกิดเป็นปณิธานอันแรงกล้าในดวงตาที่เคยเต็มไปด้วยไฟริษยา บัดนี้กลับเต็มไปด้วยประกายความมุ่งมั่นที่จะเปลี่ยนแปลงอดีต นางจะไม่อ่อนข้อให้แก่ชะตากรรมที่นางเคยสร้างขึ้นเองอีกต่อไป!

นักฆ่าสาวอย่างเธอที่กำลังต่อสู้กับการตามล่าขององค์กร ทว่ารู้ตัวอีกทีก็มาโผล่ที่ไหนไม่รู้

เธอคือ อิงอิง เธอคือหญิงสาวที่มีอาชีพเป็นหมอในโรงพยาบาลชื่อดังของประเทศไทยที่กำลังเป็นที่นิยม และตอนนี้เธออายุได้ 30 ปีพอดิบพอดี เธออยู่โดยใช้ชีวิตคนเดียวมาโดยตลอดเพราะเธอเสียคนในครอบครัวไปนานแล้ว และเมื่อไม่กี่วันมานี้เธอได้ไปไหว้พระที่วัดแห่งหนึ่งแต่ดันโดนพระท่านหนึ่งทักว่า เธอจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่เกิน1อาทิตย์ ซึ่งคำทักนั้นทำให้เธอนั้นช็อกเป็นอย่างมาก แต่นั่นยังไม่จบเมื่อพระท่านนั้นได้มอบแหวนโบราณมาวงหนึ่งแล้วท่านก็ได้บอกว่าให้เตรียมตัวให้พร้อมกับความลำบากที่จะต้องเผชิญให้ได้ และขอให้เธอโชคดี

“เจ้าของร่างโง่หรือเปล่า? เป็นถึงบุตรสาวของอัครมหาเสนาบดีอยากจะได้อะไรก็ย่อมได้ และต่อให้พิษจะทำลายใบหน้าก็ไม่เห็นจะต้องมาแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่ได้รักตัวเองเลย แถมคืนที่ผ่านมายังวางยาให้ตัวเองเสียตัวให้ถูกคนแบบนั้นเหยียดหยามอีก!” เธอกลับมานั่งเงียบด้วยความรู้สึกสลดใจ ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาอีกครั้ง“สุดท้ายเจ้าก็ต้องกระโดดทะเลสาบเพื่อที่จะฆ่าตัวตาย ช่างโง่เขลามากจริงๆที่คิดจะครอบครองทายาทหลานฮ่องเต้”เธอกอบกุมหน้าอกเอาไว้เพราะรู้สึกเจ็บแปลบๆ “เจ็บเหลือเกิน ฉันแค่คิดว่าอ๋องนี่ก็เป็นแค่ผู้ชายห่วยแตก ความรักของเจ้าของร้างนี่ช่างฝังลึกจริงๆ แม้จะตายไปแล้วแต่ร่างกายก็ยังคงจดจำผู้ชายที่รักอย่างลึกซึ้งสินะ?”

อวิ๋นฟางจะเป็นลม! ทะลุมิติมายุคที่ยากจนข้นแค้นว่าแย่แล้ว นี่ยังมีสามีที่นอนบาดเจ็บเป็นของแถมด้วยอีกหรือเนี่ย!?