บทที่30 หวนนึกถึงอดีต
“ขออนุญาตครับ ท่านเทพ” เสียงทุ้มสุภาพดังขึ้นข้างประตูตำหนัก ท่ามกลางบรรยากาศเคร่งขรึมของเหล่าเทพเซียนชั้นรอง
ร่างสูงสง่าก้าวเข้ามาช้า ๆ พร้อมกับกลิ่นลมหายใจแห่งความเยือกเย็นประหนึ่งสายลมฤดูหนาวในยามราตรี
ซ่งหยาง เป็นชายหนุ่มวัยประมาณยี่สิบต้น ๆ ผิวขาวซีดอย่างนุ่มนวลคล้ายหยกขัดเงา ดวงตาเรียวยาวสีดำสนิทเป็นประกายเยือกเย็น แต่แฝงไว้ด้วยความแน่วแน่ที่สะกดสายตาผู้คน จมูกโด่งได้รูป ริมฝีปากบางเฉียบขยับเพียงเล็กน้อยก็เผยให้เห็นความเฉียบคมของวาจา
เส้นผมสีดำ ปล่อยปอยผมด้านหน้าให้ไหลเคลียแก้ม เขาสวมอาภรณ์ประจำตำแหน่งเจ้าหน้าที่ควบคุมวิญญาณ สีดำสนิท สะอาดเรียบร้อยไร้ที่ติ เสื้อคลุมยาวสะบัดเบา ๆ ยามย่างเท้าเข้าไปข้างใน
กลิ่นอายรอบกายเขานิ่งลึก ไม่อาจหยั่งถึง คล้ายซ่อนอะไรบางอย่างเอาไว้ในเงามืดที่คนทั่วไปไม่อาจเข้าใจ
“พอดีว่ามีเรื่องจะขอให้ท่านเทพช่วยเหลือครับ” ซ่งหยางเอ่ยด้
