พระชายาขององค์ชายตาบอด

เมฆดำทะมึนก่อตัวขึ้นอยู่บนท้องฟ้า เกิดเป็นสายฟ้าฟาดท้องฟ้าสว่างวาบแล้วดับมืดลง พลันเปลี่ยนเป็นเสียงร้องคำรามดังกังวานราวกับพายุฝนที่กำลังจะตก นายท่านของตระกูลลั่ว ลั่วฉิน เดินไปมาอยู่หน้าห้องด้วยความกังวลใจและความหวัง เมื่อฮูหยินใหญ่ของเรือนกำลังจะคลอดเลือดเนื้อเชื้อไขของตนออกมา "ท่านพี่ ท่านเดินจนข้าเวียนหัวไปหมดแล้ว นั่งเสียทีเถอะเจ้าค่ะ" อันหลิวหนี่ เป็นฮูหยินรองที่แต่งเข้ามาทีหลัง เพราะ ฮูหยินผู้เฒ่าบอกว่า เป็นการเสริมดวงให้กับตระกูล ความเชื่อยิ่งเพิ่มมากขึ้น อันหลิวหนี่แต่งมาได้ไม่ถึงปี เซียวอู้หนานฮูหยินใหญ่ของบ้านก็ตั้งท้อง แต่คนที่ได้รับความชอบกลับเป็นฮูหยินรองผู้มาใหม่ "เบ่งเจ้าค่ะฮูหยิน เบ่งอีกเจ้าค่ะ" เสียงหมอทำคลอดเร่งเร้าให้คนที่ใช้สองมือกำเชือกโยงเอาไว้ออกแรงเบ่ง "โอ๊ยยยยย ข้าไม่ไหวแล้ว ปวด ปวดจนจะขาดใจ ฮึบ อร๊ายยยยยยย" ฮูหยินใหญ่เซียวอู้หนานใบหน้าซีดเผือด ร่างกายและใบหน้าเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ "เด็กตัวใหญ่มากทำให้คลอดลำบาก ฮูหยินออกแรงเบ่งอีกหน่อยเจ้าค่ะ" บ่าวรับใช้คนสนิทพูดให้กำลังใจนายหญิงของตน ทั้งที่ในใจกังวลเป็นอย่างมาก เมื่อสองขาของผู้เป็นนายเต็มไปด้วยเลือดจนดูน่ากลัว "อาฮวง ข้าไม่ไหวแล้ว" "ไม่นะเจ้าคะ ฮูหยิน ท่านต้องอดทน ครานี้ฮูหยินผู้เฒ่าจะได้เลิกว่าเสียที ว่าท่านเป็นแม่ไก่ที่ไม่ออกไข่ คุณหนูกำลังจะออกมาแล้ว ฮูหยินท่านอดทนอีกหน่อย" เซียวอู้หนานพยักหน้า ก่อนจะออกแรงเบ่งจนสุดกำลัง อุแว้ววววว แงงงงงงง เด็กทารกตัวอวบอัดสมบูรณ์ก็คลอดออกมาได้ ส่งเสียงร้องไห้จ้าจนแสบหู ลั่วฉินได้ยินเสียงเด็กร้องก็ยิ้มทั้งน้ำตา "ท่านแม่ อาหนานคลอดแล้ว" "เป็นผู้หญิงเจ้าค่ะ" เสียงหมอตำแยตะโกนออกมา ฮูหยินผู้เฒ่าผิดหวัง เพราะนางต้องการจะได้หลานชายมาสืบสกุล นางหันมาสบตากับลูกสะใภ้คนโปรด ก่อนจะทิ้งตัวล้มลงกับพื้น "ท่านแม่"!!! "ท่านแม่"!!! เซียวอู้หนานไม่รู้ว่าด้านนอกเกิดเรื่องวุ่นวายอันใด นางรับลูกสาวตัวน้อยที่กำลังร้องไห้จ้าเข้าแนบอก เมื่อนั้นเด็กก็หยุดร้องทันที "น่ารักน่าชังมากเลยเจ้าค่ะ" อาฮวงเอ่ยชมคุณหนูตัวน้อยผิวขาวผ่อง "ไป๋หลาน ลั่วไป๋หลาน ให้เจ้างดงามและมีกลิ่นหอมจนผู้คนหลงใหลรักใคร่เอ็นดู" เซียวอู้หนานตั้งชื่อให้ลูกสาวด้วยยิ้มทั้งน้ำตา "ชื่อเพราะมากเจ้าค่ะ มีกลิ่นหอมและงดงามเหมือนกับดอกไป๋หลาน เอ๊ะ ฮูหยิน ฮูหยินเจ้า แย่แล้ว ท่านหมอเร็วเข้า ช่วยฮูหยินเร็วเข้า" เด็กทารกในมือร่วงหล่น พร้อมกับส่งเสียงร้องไห้จ้า โชคดีที่อาฮวงรับตัวเด็กเอาไว้ได้ทัน หมอทำคลอดจับชีพจร ก่อนจะส่ายหน้า แล้วเก็บของเดินจากไป "ฮูหยิน โธ่ฮูหยิน ฮึกฮืออออ คุณหนู เหตุใดถึงได้น่าสงสารเช่นนี้" อาฮวงกอดเด็กทารกเอาไว้แล้วร้องไห้ออกมาจนตัวโยน แงงงงงง แงงงงงงงง ไป๋หลานตัวน้อยร้องไห้จ้ามาสามวันราวกับรับรู้ว่าเสียแม่อันเป็นที่รักไป ร้องไห้จนหลับ ตื่นมาก็ร้องไห้อีก วนอยู่แบบนั้นจนฮูหยินผู้เฒ่าหมดความอดทน "อัปมงคล ดวงของเด็กคนนี้อัปมงคล" หมอผีที่ถูกเชิญมา ชี้ไปยังทารกตัวน้อยในอ้อมอกของบิดา ลั่วฉินโกรธจนหน้าดำหน้าเขียวตะโกนไล่หมอหมีออกไปอย่างไม่ไว้หน้า "ท่านพี่ ใจเย็นๆ เจ้าค่ะ" "ใจเย็นอะไรกัน มาชี้หน้ากล่าวหาว่าลูกข้าอัปมงคล ข้าไม่ให้คนจับไปลงโทษก็ดีเท่าไร ต่อไปอย่าได้คิดทำเรื่องไม่เป็นเรื่องแบบนี้อีก หลานเอ๋อร์ขาดแม่ก็น่าสงสารพอแล้ว มีอย่างที่ไหนยังจะมาว่านางอัปมงคล" "แต่ถ้าไม่พาเด็กคนนี้ออกไป ฮูหยินผู้เฒ่าก็จะป่วยติดเตียงอยู่แบบนี้ ไม่เชื่อก็คอยดู" หมอผีพูดแล้วเดินออกจากห้องไปทันที ฮูหยินผู้เฒ่าที่เงียบอยู่นานก็พูดออกมาด้วยเสียงแผ่วเบาราวกับคนจะหมดลม "ลั่วฉิน อย่าไปฟังเลย แม่แก่แล้วอีกไม่นานก็คงต้องตาย ตายเร็วหน่อยจะเป็นอะไรไป ให้ลูกของเจ้าอยู่ที่นี่ แม่จะยอมจากไปอย่างสงบเอง" "ท่านแม่ ท่านแม่อย่าพูดเช่นนั้นเจ้าค่ะ" แม่ผัวกับลูกสะใภ้จับมือกันจนแน่น ปล่อยความกดดันทั้งหมด ให้ตกไปอยู่ที่ลั่วฉิน สุดท้ายเขาจำใจต้องส่งลูกสาวที่อายุได้ไม่ถึงเจ็ดวันไปอยู่กับตาและยาย "หลานเอ๋อร์ พ่อขอโทษ รออีกหน่อยพ่อจะไปรับเจ้ากลับมา" ลั่วฉินส่งลูกสาวให้กับอาฮวงที่ทำหน้าที่ไปส่ง มอบจี้หยกที่เป็นของแทนใจที่เขาเคยมอบให้เซียวอู้หนานติดตัวลูกสาวไปด้วย รอจนรถม้าไปไกลลับตาจึงปาดน้ำตาแล้วเดินเข้าบ้านไป "ไปแล้วเจ้าค่ะ เด็กอัปมงคลนั่นถูกส่งออกไปแล้ว" อันหลิวหนี่รีบเข้ามารายงานฮูหยินผู้เฒ่า เพียงเท่านั้นคนที่เคยแต่นอนนิ่งอยู่บนเตียงมาถึงสามวันก็กลับมาลุกขึ้นเดินได้อย่างกับไม่เคยป่วยมาก่อน "จากนี้ก็ต้องรบกวนเจ้าแล้วหนี่เอ๋อร์ คลอดหลานชายสืบสกุลให้ข้าสักคน" "ข้าจะไม่ทำให้ท่านแม่ผิดหวังเจ้าค่ะ" สองคนต่างส่งยิ้มให้กัน เมื่อแผนการของตัวเองสำเร็จ เด็กทารกตัวน้อยถูกอุ้มอยู่ในอกของผู้เป็นตา เซียวฟู่หลงกัดฟันจนแน่น เมื่อนึกถึงใบหน้าของฮูหยินเฒ่า "นางเฒ่าเจ้าเล่ห์นั่น ไม่ได้เอ็นดูอู้หนานลูกของเราตั้งแต่แรก แล้วนางจะเห็นดูลูกของอู้หนานได้อย่างไร" ดวงตาแข็งกร้าวดูอ่อนลง เมื่อมองมายังเด็กทารกในอกที่กำลังหลับสนิทเพราะเหนื่อยจากการเดินทาง "ยายเฒ่า ไปตามเซียวหม่ากลับมา ข้าจะต้องเลี้ยงหลานหลานของเราให้แข็งแกร่ง เพื่อไปจัดการกับพวกหมาป่าเจ้าเล่ห์" ผู้เป็นยายอย่างเหยียนลี่ อุ้มหลานสาวกลับมาพร้อมกับถอนหายใจ "ตาเฒ่าแกจะทำอะไร" "ข้ารังเกียจจนไม่อยากยุ่งกับคนพวกนั้นอีก แต่หลานหลานของเราจะไม่ได้รับความเป็นธรรม ตอนนี้ข้ายังไม่ทำอะไร แต่วันข้างหน้าก็ไม่แน่" เซียวฟู่หลงมือก็กำแน่นจนเส้นเลือดขึ้น