ตอนที่ 3 : หน้าที่(NC)
1212 คำ
ห้องทำงานของนราวิชญ์
'ก็อกๆ'
"เข้ามา" ชายหนุ่มที่นั่งก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ขานออกไปโดยไม่ได้ดูที่ประตูว่าเป็นใครเพราะกำลังเร่งเซ็นเอกสารปิดงบประมาณปลายปีอยู่
"อาหารเย็นค่ะ" มีนนาราเอ่ยขึ้นหลังจากวางถาดอาหารไว้บนโต๊ะทำงานของนราวิชญ์
ชายหนุ่มหยุดขยับนิ้วที่กำลังจับปากกาเซ็นเอกสารอยู่ทันทีเมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย
"เข้ามามีธุระอะไร" เขาเงยหน้าขึ้นจากกองเอกสารเอ่ยถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่ไม่พอใจมากนัก พร้อมกับหรี่ตามองหญิงสาวร่างบางที่อยู่ตรงหน้า
"แค่ยกอาหารมาให้ตามหน้าที่ค่ะ"
"หน้าที่" คนตัวใหญ่ยังคงเอียงคอเอ่ยถามด้วยความสงสัย
"ค่ะ"
"หน้าที่อะไร แม่บ้าน หรือเมีย"
"ก็แล้วแต่ความต้องการของคุณวิชญ์เลยค่ะ หมดหน้าที่แล้วดิฉันขอตัวก่อน" คำพูดที่ห่างเหินนั้นทำให้คนร่างใหญ่ถึงกับเลือดขึ้นหน้า 'เธอมีสิทธิ์อะไรมาแข็งกระด้างใส่เขาแบบนี้'
ไวเท่าความคิด ชายหนุ่มลุกขึ้นไปขวางประตูในทันที
"ถ้าฉันต้องการหน้าที่เมียล่ะเธอจะทำได้รึเปล่า"
"แน่นอนว่าต้องได้อยู่แล้วค่ะ" หญิงสาวสบตาจ้องเข้าไปยังนัยตาของนราวิชญ์อย่างท้าทาย
"เธอพูดเองนะ" คนตัวใหญ่กว่ายกมือขึ้นมาบีบกรามเธอเอาไว้แน่นจนปวดไปหมด
"นี่คุณวิชญ์ฉันเจ็บนะ"
"เจ็บสิดีจะได้รู้ว่าเธอกำลังแข็งข้ออยู่กับใคร"
"คุณมันบ้าไปแล้วปล่อยฉัน"
"ฉันไม่ปล่อยเธอจะทำอะไรฉันได้"
"นี่แน่ะ" มีนนาราแทงเข่าเข้าไปที่เจ้าโลกของนราวิชญ์อย่างแรง จนชายหนุ่มตัวงอ ร้องออกมาด้วยความเจ็บปวด
"โอ้ย ยายบ้า"
"ใครใช้ให้คุณมารังแกฉันก่อนล่ะ"
"ฉันรังแกเธอที่ไหน เธอท้าทายฉันเองต่างหาก"
"ฉันไม่อยากจะพูดกับคุณแล้ว หลีกไปฉันจะออกไปจากห้องนี้"
"คิดเหรอว่าจะออกไปได้ง่ายๆ น่ะ มานี่"
"โอ้ย คุณวิชญ์จะทำอะไรฉัน ปล่อย"
"ก็ให้เธอทำหน้าที่ของเธอยังไงล่ะ มาหาฉันถึงห้องคิดเหรอว่าฉันจะไม่รู้"
"ฉันไม่คิดจะอะไรทั้งนั้นฉันแค่เอาอาหารมาให้คุณ ฉันแค่รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับคุณลุงก็เท่านั้น"
"สัญญาบ้าบออะไรของเธอ"
"สัญญาที่ว่าฉันจะดูแลคุณยังไงล่ะ"
"งั้นก็ทำตามสัญญาให้ดีที่สุดก็แล้วกัน"
"โอ้ย คุณวิชญ์อย่าทำแบบนี้" มีนนารารู้สึกใจหายวาบเมื่อนราวิชญ์โยนเธอไปที่โซฟาสีน้ำเงินเข้ม ชายหนุ่มโถมตัวตามลงไปกดจมูกที่เป็นสันเข้าไปยังซอกคอขาวเนียนใช้ลิ้นเลียขึ้นประหนึ่งเป็นคนโรคจิต
"อ๊าย คุณวิชญ์"
"ทำไมเรียกซะห่างเหินแบบนั้นล่ะ เป็นผัวเมียกันมาก่อนแล้วด้วยตอนนี้ฉันกลายเป็นคนอื่นไปแล้วอย่างนั้นเหรอ"
"ก็คุณทำให้ฉันกลัว อื้อ"
"เสียงร้องโอดครวญในวันนั้นยังก้องอยู่ในโสตประสาทของฉันอยู่เลยมีนนารา"
"คนบ้า ปล่อยฉันนะ"
"ไม่คิดเลยว่าเธอจะกล้าทิ้งฉันแล้วมาแต่งงานกับพ่อของฉันนานหลายปี เขาทับรอยฉันไปกี่ครั้งกี่หนแล้วล่ะ"
"วิชญ์ปล่อยมีนเถอะอย่าทำแบบนี้เลย"
"ทำไมจะทำไม่ได้ล่ะก็เราสองคนเป็นผัวเมียกันแล้วนี่" นาราวิชญ์ถอดเสื้อผ้าของมีนนาราออกจนเหลือแต่บลาเซียสีดำลูกไม้และกางเกงในลูกไม้สีดำตัวจิ๋ว
"วิชญ์ไม่เอาอย่าทำแบบนี้"
"คิดเหรอว่าฉันจะทำตามที่เธอขอ" พูดจบนราวิชญ์ก็โถมตัวเข้าหามีนนาราอีกครั้ง แต่ครั้งนี้เขาดูดเฟ้นและขบกัดปทุมถันทั้งสองข้างสลับกันไปมาจนหญิงสาวเสียวแปล๊บและเจ็บร้าวไปทั้งตัว
"โอ้ย วิชญ์อย่ากัดมีนเจ็บ โอ้ย เบาลงหน่อย" มีนนาราร้องลั่นทั้งผลักทั้งดันแต่ก็ไม่เป็นผลเพราะชายหนุ่มไม่ฟังเสียงของเธอเลยแม้แต่น้อย
ตอนนี้เขากำลังเหมือนหมาป่าที่กำลังขย้ำเหยื่อ ยิ่งคิดว่าผู้เป็นพ่อซ้ำรอยเดิมของเขามานานหลายปีเขาก็ยิ่งอยากจะกัดเอาหนังทุกสัดส่วนของมีนนาราออกมาให้หมด
"เพิ่งแต่งงานกับพ่อของฉันตรงนี้คงไม่ต้องเร้าอารมณ์มากหรอกมั้งใช่ไหม ฉันจะใส่น้องชายของฉันเข้าไปแล้วนะ"
"ไม่ๆ คุณวิชญ์ เดะ เดี๋ยวก่อน"
"อ้า..." มีนนาราถึงกับเกร็งไปทั้งตัวเมื่อแกนกลางลำตัวถูกรุกล้ำ แม้จะบิดกายหนีแต่ก็ไม่สามารถทำได้
"อยู่นิ่งๆ สิมีนนารา ทำไมมันแน่นแบบนี้ล่ะ แน่นเหมือนไม่ได้ใช้งานมานาน" นราวิชญ์พยายามขยับสะโพกสอบของเขาเข้าออกช้าๆ เพื่อดันแก่นกายของเขาไปฝังไว้ในช่องทางรักของหญิงสาวใต้ร่าง เมื่อยิ่งดันหญิงสาวก็ยิ่งร้องไห้ออกมา
"โอ้ย ฮือๆ โอ้ย"
"เธอทำเหมือนกับว่าไม่เคยผ่านศึกมาอย่างนั้นแหละ" ชายหนุ่มกระแทกความเป็นชายครั้งสุดท้ายเข้าไปจนสุดลำ
มีนนาราจุกร้าวไปทั้งตัว
"ฮือ ทั้งเจ็บทั้งจุกเลย"
"อย่าบีบน้ำตาให้ฉันเห็นใจ ฉันไม่มีวันเห็นใจคนอย่างเธอหรอก"
'พั่บๆ ตั่บๆ' นราวิชญ์เริ่มโยกจากช้าๆ ก็เร็วขึ้น จนมีนนาราสั่นไหวไปกับแรงกระแทก
ชายหนุ่มตั้งใจทำช้าสลับเร็วเพื่อไม่ให้มีนนาราถึงฝั่งฝันไปก่อน เขาทำแบบนั้นมานานกว่าหนึ่งชั่วโมงแล้ว และสุดท้ายก็ปลดปล่อยสายธารสวาทสีขาวขุ่นฝากฝังไว้ในกายของมีนนารา
"อา..." ชายหนุ่มเปล่งเสียงสุขสมออกมาเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนที่จะถอดถอนความเป็นชายออก จากนั้นลุกไปเปิดลิ้นชักหยิบธนบัตรขึ้นมาปึกนึงพร้อมกับยื่นให้หญิงสาวที่นอนหายใจหอบเหนื่อยอยู่บนโซฟา
"นี่เงินเอาไปซื้อยาคุมกินซะ อย่าให้มีลูกกับฉันเด็ดขาดเพราะฉันเกลียดเด็กเป็นที่สุด เข้าใจไหม"
"ค่ะ"
แม้จะรับคำแต่มีนนาราก็ไม่รับเงินจากมือของนราวิชญ์ หญิงสาวลุกขึ้นนั่งใส่เสื้อผ้าที่ถูกปลดออกให้เรียบร้อยเท่านั้น
คนตัวใหญ่รู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก จึงขว้างเงินใส่หน้าของเธอแล้วเดินออกจากห้องทำงานไปอย่างหัวเสีย
มีนนารามองเงินที่เกลื่อนเต็มพื้นพร้อมกับถอนหายใจออกมาอย่างแรง จัดแจงแต่งตัวให้เรียบร้อยก็เดินออกจากห้องทำงานของชายหนุ่มไปอีกคนโดยไม่ได้สนใจกระดาษที่มีราคาเลยแม้แต่ใบเดียว
"หยิ่ง จองหอง คิดเหรอว่าเธอจะได้รับความรักและความปรารถนาดีจากฉันเหมือนเมื่อแปดปีก่อนอีกครั้งน่ะ ต่อให้ต้องสูญเสียทุกอย่างฉันก็ไม่มีวันที่จะรักเธออีกครั้งหรอกมีนนารา”
.........
“ต่อให้ต้องสูญเสียทุกอย่างฉันก็ไม่มีวันที่จะรักเธออีกครั้งหรอกมีนนารา” ว่าซ่านนนนน
อย่าโบ้ทีหลังก็แล้วกันแหละพ่อนราวิชา หุหุ??
- ผู้เขียน
