Episode 3
1137 คำ
“สวัสดีคุณพี่ม่านมุก ทำไมหน้าหน้าบูดบึ้งขนาดนี้ล่ะคะ?” เสียงสาวน้อยวัยสิบแปดปีเอ่ยทักม่านมุก เจ้าของชื่อจึงหยุดเดินแล้วกอดอกเชิ่ดหน้าขึ้นเมื่อสงครามเดินมายืนตรงหน้าเธอแล้ว!
“ไม่มีอะไร คุณพี่แดนไทยไปไหนล่ะช่วงนี้ไม่เห็นเลย” ตอบพลางเอ่ยถามถึงชายในดวงใจอย่างแดนไทยที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของหญิงสาวตัวเล็กนามว่าไออุ่นและเขาก็เป็นชายในดวงใจของเธอ เสียแต่ว่าเขามีแฟนแล้วน่ะสิ เฮ้ออ!
“พูดแล้วกลัวพี่มุกจะช้ำใจ คนอย่างพี่แดนก็มีแต่กกอยู่กับแฟนแค่นั้นหละ”
“ช้ำใจจริงแหละ…”
“คนโสดมีมากมายไม่ชอบ” เสียงทุ้มของสงครามดังขึ้นอย่างเหนื่อยใจกับน้องสาวที่ผู้ชายโสดมีทั่วโลกแต่ม่านมุกเธอกลับไปชอบเพื่อนเขาที่มีแฟนและคบกับแฟนมาถึงสามปีแล้ว ทั้งที่เขาลัแม่พยายามหาผ้ชายคนอื่นมาให้ดูตัวเผื่อว่าม่านมุกจะถูกใจแต่ก็ไม่ได้เป็นผลอะไรเลย
“ก็พี่แดนมีคนเดียวในโลก”
“เรื่องของเธอ แต่พี่ย้ำคำเดิมว่าถ้ามันทำให้เธอร้องไห้เมื่อไหร่เธอจะไม่มีวันได้เจอหน้ามันอีก”
“พี่สงครามคงไม่ได้จะฆ่าพี่แดนใช่ไหมคะ?” ไออุ่นถามด้วยน้ำเสียงอ่อนๆ เพราะยังไงแดนไทยก็ถือว่าเป็นคนในครอบครัวของเธอ…
“พี่ไม่ได้โหดร้ายขนาดนั้น ไหนๆ เธอก็มาแล้วอยู่เดินช้อปปิ้งกับมุกแทนก็แล้งกันนะพี่มีงานที่ต้องไปทำ” สงครามหันไปบอกไออุ่นเพราะคิดว่าสาวๆ น่าจะช้อปปิ้งด้วยกันได้สบายใจกว่า พูดจบขาเรียวก็เดินออกจากห้างไปขึ้นรถที่คนขับเขาขับมารอรับอยู่ด้านหน้า
“ไปไหนครับ?”
“ไปบริษัท”
“ครับ” จากนั้นรถก็ถูกขับตรงไปยังบริษัทของเขา เมื่อมาถึงร่างสูงก็เดินตรงไปเข้าลิฟท์ส่วนตัวเพื่อขึ้นไปนห้องทำงานทันที
@เอสเค จำกัด
ภายในห้องทำงานขนาดใหญ่ที่ประกอบไปด้วยโต๊ะเก้าอี้ทำงานและตู้เก็บเอกสารต่างๆ อุปกรณ์ทำงานอย่างคอมพิวเตอร์หรืออื่นๆ มีโต๊ะและโซฟาสำหรับรับแขกสองตัว มีห้องน้ำหนึ่งห้องและห้องนอนห้องเล็กไว้สำหรับนอนพักผ่อน
แกร่ก
“กรี๊ดดด” ร่างเล็กที่เดินออกมากในห้องน้ำส่งเสียงกรี๊ดออกมาด้วยความตกใจเมื่อเห็นคนตัวใหญ่ยืนหน้าเข้มอยู่กลางห้องและหันมาทางเธอทำอย่างกับรู้ว่าด้านในห้องน้ำมีคนอยู่และกำลังเดินออกมาซะงั้น
“มะลิ?” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเองเมื่อบุคคลที่เดินออกมาจากห้องน้ำของเขาในสภาพที่เปียกปอนแทบทั้งตัวก็คือหญิงสาวที่ไปหาเขาเมื่อเช้านี้เอง
“แฮะๆ คุณสงครามนี่เองลิคิดว่เป็นโจรที่ไหน”
“ฉันว่าประโยคนั้นฉันต้องเป็นฝ่ายพูดนะ” สงครามว่าพลางเดินไปนั่งบนโซฟา ขายาวยกขึ้นมาไขว่ห้างขณะที่มือหยิบบุหรี่จากในกระเป๋าเสื้อขึ้นมาจูดและสูบมันโดยที่สายตาคมยังคงจ้องมองไปยังคนตรงหน้าเขา
“เอ่อ พอดีเลขาคุณบอกให้เข้ามาใช้ห้องน้ำนี่น่ะ”
“เสร็จธุระก็ออกไปซะ”
“ไม่ถามสักหน่อยเหรอว่าลิมาทำอะไรที่นี่?” มะลิเลิ่กคิ้วถามสงครามแล้วสาวเท้าเดินมายืนกอดอกตรงหน้าของเขา
“มาขายให้พนักงานในบริษัทฉัน”
“ไม่ใช่สักหน่อย ลิมาสมัครงานค่ะ”
“แม่บ้าน”
“รู้ได้ไงคะเนี่ย” ถามด้วยดวงตาที่ลุกวาว ต่างจากสงครามที่พ่นบุหรี่ใส้หน้าเจ้าตัวเล็กแล้วแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ
“ฉันเป็นเจ้าของบริษัท” และตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง มะลิจึงยกมือมาเก้าหัวเก้อเขิน นั่นสินะเขาเป็นเจ้าของบริษัทนี่นา ทำไมเธอถึงได้สมองเสื่อมเร็วขนาดนี้นะ ร่างเล็กคิดในใจแล้วส่งรอยยิ้มแห้งๆ ให้ชายหนุ่มตรงหน้า
“จะยังไงก็ช่าง เอาเป็นว่าตอนนี้ลิต้องเจอคุณสงครามบ่อยกว่าเดิมแน่นอน”
“ถ้าจำไม่ผิดฉันกำหนดอายุแม่บ้านไม่ต่ำกว่าสามสิบและฉันต้องการคนที่มาทำได้ในระยะยาว”
“ลิอายุสามสิบเอ็ดค่ะ และก็สามารถมาทำได้ในระยะยาวยาวจนเป็นเด็กคุณสงครามก็ยังได้เลยค่ะ”
“เธอเห็นฉันเป็นเพื่อนเล่นเหรอ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ ทำเอามะลิจากที่ยิ้มสดใสร่าเริงนั้นต้องก้มหน้าลงหลบสายตาของเขา แต่จ๋อยได้ไม่ถึงห้านาทีเธอก็ขยับลงไปนั่งบนพื้นกอดขาของสงครามจนเขาถึงกับสะดุ้งด้วยความตกใจกับการกระทำบ้าๆ ของเธอ
“คุณสงครามไม่สนใจลิจริงๆ เหรอคะ?”
“ถ้าเธออยากขายตัวนักเธอก็ไปขายกับคนอื่น ไปหาอยู่ตามผับหาเสี่ยเลี้ยงหรือไม่ก็โพสต์ลงเฟสเดี๋ยวพวกก็มาซื้อเอง แล้วก็เลิกมาตามตอแยฉันสักที”
“ก็คุณสงครามชอบซื้อกินนี่นา แถมรุ่นพี่ฉันคุณยังเคยใช้บริการแล้วทำไมกับฉันคุณถึงไม่สนใจบ้างล่ะ?”
“เธอมันหน้าเงินเกินไป” คำพูดที่แสนจะตรงของสงครามมนั้นทำเอามะลิถึงกับหน้าชาเล็กน้อย แต่ก็ถูกความหน้าด้านกลบมันมิด รอยยิ้มหวานๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าเรียวสวยอีกครั้ง
“ก็จริงค่ะ ที่ลิมาขายตัวกับคุณสงครามก็เพราะอยากได้เงิน”
“ขึ้นชื่อว่าขายตัวเธอไปขายกับคนอื่นก็ได้เงิน”
“แต่กับคุณได้เงินเยอะกว่า”
“เหอะ! เด็กอย่างเธอน่ะเหรอที่จะมาทำให้ฉันพึงพอใจจนยอมจ่ายเงินให้ขนาดหลักแสน” คำพูดแสนจะดูถูกจากสงครามนั้นทำให้มะลิถึงกับกัดฟันแน่น ไม่ลองไม่รู้ ไม่รู้แล้วมาพูดแบบนี้สงสัยยังไม่รู้จักอีลิจริงๆ ซะแล้ว จากนั้นมะลิก็โน้มตัวเข้าไปหาสงครามแล้วกระซิบประโยคเด็ดข้างใบหูของเขา
“คุณดูถูกลิขนาดนี้ทำไมไม่ลองดูหน่อยล่ะ บางทีลิอาจจะทำให้คุณลืมคำว่าแตกนอกแตกในมาเป็นจำว่าคำแตกภายในหนึ่งนาทีก็ได้นะคะ”
“ไปหัดอมให้เป็นก่อนแล้วค่อยมาพูดยั่วฉัน”
“นี่คุณ!!”
“ออกไปจากห้องทำงานของฉันก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับเธอ!” มะลิไม่รอให้สงครามได้หมดความอดทนขาเรียวก็รีบสาวเท้าเดินออกจากห้องทำงานของเขาไป เพราะตัวเธอเองมากกว่าที่กำลังจะเป็นฝ่ายหมดความอดทนกับเขาน่ะ ผู้ชายอะไรกัดแรงชะมัด!
- ผู้เขียน
