Episode 4

949 คำ

“ขอโทษนะคะ มีอะไรกันหรือเปล่า” เสียงเลขาของสงครามเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเอ่ยถามเมื่อเห็นเด็กสาวตัวเล็กเดินกระทืบเท้าออกจากห้องทำงานของผู้เป็นนายไป “ไม่มีอะไร ว่าแต่ทำไมคุณถึงให้แม่บ้านเข้ามาใช้ห้องน้ำในห้องทำงานของผมล่ะ?” สงครามถามพลางเดินไปรับเอกสารจากเทียนหอมแล้วก็เดินไปนั่งอ่านเอกสารคร่าวๆ บนโต๊ะทำงานของตัวเอง “แม่บ้านเหรอคะ?” “ก็เธอบอกว่าเป็นแม่บ้านมาที่มาสมัครไง” “ไม่ใช่นะคะ เธอเป็นเด็กส่งน้ำ มาส่งน้ำให้ฉันแล้วบังเอิญฉันทำน้ำหกใส่เธอจะให้ไปล้างที่ห้องน้ำก็กลัวว่าจะเหนียวก่อนเลยถือวิสาสะให้มาล้างตัวในนี้…” “เด็กส่งน้ำ?” “ใช่ค่ะ ขอโทษนะคะที่ให้เธอมาใช้ห้องน้ำของท่านประธาน” เทียนหอมพูดพร้อมโค้งหัวให้เล็กน้อย ส่วนสงครามนั้นเขากัดฟันตัวเองแน่นแล้วหยิบปากกาขึ้นมาจรดเซ็นต์เอกสารแล้วยื่นมันให้เทียนหอมที่ก็รับมันมา “ไม่เป็นไรครับ คุณไปทำงานของคุณต่อเถอะ” ปัดมือไล่เลขาสาว แล้วถอนหายใจออกมาแรงๆ เขาล่ะเชื่อเลยว่ายัยเด็กนั่นเป็นผู้หญิงที่ไม่ควรทำความรู้จัก หรือถ้ารู้จักก็ไม่ควรจะไปเชื่ออะไรง่ายๆ แต่เขาเองกลับเชื่อ เชื่อว่ายัยนั่นมาเป็นแม่บ้านที่บริษัทนี้จริงๆ ให้ตายเถอะ! แกร่ก! ประตูห้องถูกแง้มออกพร้อมกับหน้าของเทียนหอมโผล่เข้ามาเพียงเล็กน้อย “เอ่อ ท่านประธานคะมีคนมาขอพบ เธอชื่อเกรซค่ะ” เทียนหอมเอ่ยบอกประธานหนุ่มที่หันมามองเธอพอดี “ให้เข้ามาแล้วก็อย่าให้ใครมารบกวนเวลาของผม” “ค่ะ” “คราวหลังคุณต่อสายเข้ามาก็ได้นะ” ไม่ลืมที่จะบอกเลขาสาวที่โทรศัพท์ก็มีแต่ไม่ใช้ขยันเปิดประตูโผล่เข้ามาจริงๆ เทียนหอมจึงพยักหน้ารับแล้วสักพักหญิงสาวร่างเพรียวสูงในชุดเดรสสีชมพูอ่อนก็เดินเข้ามาด้านใน ดวงตาคมคู่สวยมองตรงไปยังเป้าหมายก่อนที่ขาเรียวบนรองเท้าส้นสูงก้าวตรงไปหยุดด้านหน้าของสงคราม “ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ คิดว่าเบื่อกันแล้วซะอีก” “ไม่เบื่อ แค่ไม่ว่าง” “ไม่ว่างจากงานหรือไม่ว่างจากคนอื่นคะ” พูดพลางเดินไปหย่อนก้นนั่งลงบนตักของชายหนุ่ม มือเรียวลูบไล้ไปตามแผงอกของเขาก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตแขนยาวของสงครามออกทีละเม็ด ซึ่งเขาก็ไม่ได้ห้ามอะไรเพราะเขาเรียกเธอมาก็เพื่อให้เธอมาบริการเขา พรึ่บ! สงครามหยัดกายลุกขึ้นยืนพร้อมกับอุ้มตัวของเกรซแล้วก็เดินตรงเข้าไปในห้องนอน ห้องที่มีไว้สำหรับพักผ่อนหรือหาความสุข… “ว่าไงคะก่อนหน้านี้ไม่ว่างจากงานหรือไม่ว่างจากคนอื่น?” เสียงหวานเอ่ยถามอีกครั้งหลังจากตอนนี้ถูกสงครามพามาวางลงบนที่นอนแล้วเขากำลังยืนปลดเปลื้องอาภรณ์ของตัวเองอยู่ด้านหน้าเธอ “ไม่ว่างจากงานและจากคนอื่น” เขาตอบหลังจากถอดเสื้อผ้าทุกชิ้นออกจากร่างกายตัวเองแล้ว แคว่ก! ไม่เพียงแค่นั้นยังเอื้อมมือไปกระชากชุดเดรสแสนบางออกจากเรือนร่างของเกรซจนมันขาดกระจุย “อ๊า ใจร้อนจังแบบนี้เกรซจะใส่อะไรกลับบ้านล่ะคะ” “อื้มม ไม่รู้สิแก้ผ้าออกไปก็ได้” ว่าพลางโน้มตัวลงไปบดจูบกลีบปากบางขณะที่มือหนาก็ลูบไล้ไปตามเนินเนื้ออวบด้านล่างก่อนจะส่งนิ้วเข้าไปในทักทายร่องเล็กๆ ถึงสองนิ้วพร้อมกัน “อุ๊ยย ครามคะ…รุนแรงจังเลยนะ อ๊า” “แล้วชอบไหมล่ะ?” “ชอบสิคะ ไหนขอเกรซลองชิมเอ็นคุณหน่อยสิคะ” ร่างเล็กยกยิ้มมุมปากแล้วดันแผงอกแกร่งของสงครามให้นอนลงส่วนตัวเธอก็ขยับไปนั่งกลางหว่างขาของเขาดวงตาจับจ้องไปยังท่อนเนื้ออวบใหญ่ตรงหน้าด้วยแววตาเป็นกระกาย มือเล็กเอื้อมไปจับมันมาลูบขึ้นลงเบาๆ เรียกเสียงครางจากคนตัวใหญ่ได้เป็นอย่างดี เกรซไม่รอช้ารีบก้มลงไปใช้ปากครอบครองมันอย่างช่ำชองรูดขึ้นลงเป็นจังหวะจนสงครามเสร็จเธอจึงเอื้อมมือไปเปิดลิ้นชักโต๊ะข้างหัวเตียงแล้วหยิบถุงยางออกมาสวมใส่ท่อนเอ็นให้สงครามก่อนที่ตัวเธอจะขยับไปนั่งบนตัวเขาและไม่ลืมที่จะจับมันเข้ามาในรูสวาทของตัวเองด้วย “อึก อ๊ะๆ อ๊า…เสียวจังเลย” “อื้ม ขย่มแรงๆ สิ อ่า” “ดุ้นครามใหญ่เต็มรูเกรซมากเลยค่ะ อื๊อๆๆ” เกรซครางกระเส่าพร้อมกับขยับเอวขย่มใส่ท่อนของสงครามแรงขึ้นตามคำขอของชายหนุ่มที่ตอนนี้กำลังใช้มือบดคลึงก้อนเนื้ออวบสองก้อนอยู่ พรึ่บ! ปึ่กๆๆ! และดูเหมือนว่าหญิงสาวจะบริการไม่จุใจ ชายหนุ่มจึงจับตัวเธอให้นอนแล้วตัวเองเป็นฝ่ายกระแทกกายใส่อย่างรุนแรงจนร่างเล็กสั่นสะท้านไปทั้งตัว เขาตอกอัดแท่งลำสวนเข้าไปอย่างหนังหน่วงจนเขาเสร็จจึงดึงถุงยางออกมาปล่อยน้ำสวาทใส่บนตัวของเกรซจากนั้นก็หยิบถุงยางชิ้นใหม่ออกมาสวมแล้วกระแทกเข้าใส่เธอต่อเนื่องไม่ยอมให้เจ้าตัวได้พักหายใจเลยสักนิด

อ่านฟรีสำหรับผู้ใช้งานใหม่

สแกนเพื่อดาวน์โหลดแอป

App Store Google Play

Facebookexpand_more