เงาแค้น

เสียงรายการทีวีดังขึ้นจากโทรทัศน์จอแก้วขนาดยี่สิบเอ็ดนิ้วครึ่งเก่าครึ่งใหม่ ทำให้เด็กสาววัยสิบแปดปีเศษรีบวิ่งมาดู เพราะกลัวจะคลาดสายตาจากบุคคลที่เธอแอบปลื้มมานาน “จะรีบอะไรขนาดนั้นริน เดี๋ยวบ้านยายก็พังพอดีหรอก” เอี่ยมเตือนหลานสาว ในขณะที่ยังคงนั่งร้อยมาลัยดอกมะลิ เตรียมขายในวันรุ่งขึ้น “บ้านไม่พังหรอกยาย รินตัวเบานิดเดียวเอง” รินลดาหันหน้าไปยิ้มแฉ่งใส่คนเป็นยาย ก่อนจะหันมองหน้าจอโทรทัศน์ แอบอมยิ้มอยู่คนเดียวเมื่อพิธีกรในรายการเกริ่นถึงแขกรับเชิญในค่ำคืนนี้ รอน เรวัตร พัฒนเดชา นักเรียนหนุ่มจบนอก ทายาทของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ พัฒนเดชา ดีเวลลอปเมนท์ จำกัด (มหาชน) หรือเป็นที่รู้จักกันในนาม พีแอนด์จี ซึ่งมีทั้งคอนโด โครงการบ้าน รวมถึงทาวน์เฮ้าส์ และทาวน์โฮม “รอน เรวัตร” เธอท่องจำแต่ชื่อนี้มานานร่วมหกเดือนแล้ว นับตั้งแต่มีข่าวโด่งดัง ว่าประธานของบริษัทพีแอนด์จีถูกคนร้ายลอบยิงจนเสียชีวิตกลางลานจอดรถ จากนั้นบุตรชายเพียงคนเดียวของประยงค์ พัฒนเดชา ก็รีบเดินทางกลับมาจากประเทศอังกฤษ และดำรงตำแหน่งประธานกรรมการบริหารบริษัทพันเดชา ดีเวลลอปเม้นท์ จำกัด (มหาชน) โดยทันที เขาไม่ได้โดดเด่นเพียงหน้าตาที่หล่อเหลาเพียงอย่างเดียว แต่เต็มไปด้วยความสามารถทางด้านงานธุรกิจไม่ต่างจากบิดา เรวัตรสามารถเอาชนะคำสบประมาทของเหล่าผู้บริหารอาวุโสได้ด้วยการทำกำไรให้บริษัทในไตรมาสที่สาม สูงเป็นสองเท่าของไตรมาสที่สอง ทั้งสื่อการเมือง และสื่อบันเทิง ต่างก็ให้ความสนใจ เป็นคลื่นลูกใหม่แห่งธุรกิจที่น่าจับตามอง ส่วนเธอ รินลดา เดชดำรง เป็นลูกของแม่วิมล และเป็นหลานของยายเอี่ยม เธอเพิ่งจะเรียนจบชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย อาศัยอยู่บ้านไม้ยกใต้ถุนสูงกับยายเพียงสองคนในชุมชนต่างจังหวัด แม่ของเธอทำงานอยู่ที่บ้านคุณหญิงลักษมีที่กรุงเทพมหานคร นานๆจะกลับมาที่สระบุรีสักครั้ง แต่เธอก็ไม่เคยน้อยใจ เพราะอยู่กับยายก็มีความสุขทุกวันอยู่แล้ว “ยายจ๋า ยายคิดว่าคุณรอนเค้ามีแฟนหรือยัง” เด็กสาวดูทีวีไปก็ยิ้มไป เข้าขั้นว่าคลั่งไคล้บุคคลในจอเอามาก “อย่าฝันหวานไปเลยหลานยาย คนรวยอย่างเขาไม่ชายตาแลเอ็งหรอก เรากับเขามันคนละชั้นกัน” คนเป็นยายส่ายหน้า เขามันระดับมหาเศรษฐี ดูยังไงก็ไกลเกินเอื้อม “ก็รินแค่อยากรู้นี่จ๊ะยาย” รินลดาหน้างอ เธอมักจะโดนยายขัดใจตลอด “เอ็งปิดทีวี แล้วมาช่วยยายร้อยมาลัยดีกว่า พรุ่งนี้ต้องเอาไปส่งที่ตลาดแต่เช้า” “จ๊ะยาย” เธอถอนหายใจ ก่อนจะลุกขึ้นเดินไปปิดทีวี แล้วเดินกลับมาประจำที่เดิม ซึ่งเป็นแบบนี้ทุกวันหลังจากที่ทานข้าวเย็นเสร็จ คงได้แต่เฝ้าฝันว่าสักหนึ่ง จะได้เจอเรวัตรตัวเป็นๆในที่ไหนสักแห่ง เป็นเพียงแค่คนหนึ่งที่แอบปลื้มเขาอยู่ไกลๆ ไม่ว่าจะเป็นหนังสือ นิตยสาร หรือแม้แต่หนังสือพิมพ์ ที่ลงรูปของเรวัตร เธอก็ตามไปซื้อมาเก็บไว้ ใส่กล่องบรรจุอย่างดี ราวกับว่ามันเป็นสมบัติอันล้ำค่าที่พึงรักษาไว้