Episode 2
1540 คำ
Ka-Chain Talk
00:30 น.
Apo : sent photo
Apo : sent contact
Apo : แพรไหม อายุ 20 ปี เรียนอยู่ปี 3 คณะบริหารธุรกิจ สาขา การจัดการธุรกิจระหว่างประเทศ CTU เกิดวันที่ 31 ธันวา มีพี่สาว 1 คนชื่อ พลอยขวัญ ปัจจุบันทำงานร้านอาหาร nice 2 night ช่วงกลางคืน ล้างจานที่ร้านลมบนหมูกระทะ พักอยู่ ห้องเช่ามหานคร ห้อง 303 สถานะ โสด
ผมอ่านข้อมูลที่มือขวาคนสนิทของผมส่งมาให้ ถือว่าเป็นข้อมูลที่ถูกใจในเวลาอันรวดเร็ว
ผมไม่เคยสะดุดตาใครมากเท่านี้มาก่อน ไม่รู้สิ! ผมสัมผัสได้ว่าเธอล้มใส่ผม เพราะเธอไม่ตั้งใจ ไม่ได้จะอ่อยแบบใครหลายคน ผมเจอผู้หญิงมาหลายร้อยรูปแบบ ผมดูออก
และผมก็นั่งดูเธอมาหลายชั่วโมงแล้วด้วย เห็นได้ชัดๆเลยว่าเธอตั้งหน้าตั้งตากินเหล้า ไม่สนใจคนรอบข้าง แม้ว่าเพื่อนเธอจะพากันทำอะไร เธอก็มุ่งมั่นที่จะกินราวกับมีเป้าหมายกินเพื่อพิชิตเหรียญทองก็ไม่ผิด
และตอนนี้ผมก็มองเธอที่ยืนเท้าคางอยู่กับโต๊ะตาปิด เพื่อนเธอก็หายไปจนหมด
ให้ตายสิ!
“กูไปก่อน”ผมบอกมาร์ติณกับไนท์เพื่อนผมสองคนที่นั่งอยู่
“พี่คเชนทร์จะกลับแล้วเหรอคะ”ผู้หญิงที่นั่งข้างๆผมถามพร้อมกับดึงมือผมไว้
“ครับ น้องอุ้มอยู่กินต่อกับสองคนนี้ได้เลยนะครับ เพื่อนพี่ใจดี ฝากน้องด้วยนะมึง”ผมบอกน้องแล้วก็บอกเพื่อนอย่างมัดมือชก พร้อมพยักหน้าให้มันสองคนรั้งผู้หญิงคนนี้เอาไว้อย่างรู้กัน
หมับ
“จะทำอะไร”ผมตรงเข้าไปจับมือผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังจะเดินไปโอบตัวผู้หญิงที่ผมเล็งไว้
“อย่ายุ่งน่าาาา”มันบอกผมเสียงหงุดหงิด
“ไม่ได้หว่ะ โทดที”ผมพูดพร้อมปัดมือมันทิ้งแล้วดึงตัวคนหลับมาไว้กับผม
“ไม่เอาน่า”ผมส่ายหน้าบอกมันที่จะพุ่งเข้าหาผม พร้อมกับส่งสัญญาณให้การ์ดมากันตัวมันไว้
“คนนี้ของกู”ผมบอกมันแค่นั้น แล้วก็อุ้มคนหลับออกมาทันที
เจริญจริงๆ กินอย่างกับน้ำเปล่า แล้วก็เมาหลับ เพื่อนก็ทิ้ง จะรู้บ้างไหมว่ามันอันตรายขนาดไหน ถ้าไม่ใช่ผมเจอ เป็นไอพวกนั้นพาตัวไป จะเป็นยังไง
นี่ขนาดผมลากออกมานอกร้านจนจับยัดใส่รถก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะตื่น เอาไงดีวะ!
ใจดีขับรถพาไปส่งที่ห้องแล้วกัน แต่พอมาถึงหอพักของเธอ ผมเห็นสภาพแล้วขอพาเธอไปนอนที่คอนโดผมแล้วกัน เอาจริงๆผมก็ไม่ได้คุณหนูจนถึงขนาดเรื่องมากอะไรหรอก แต่สภาพหอพักเธอ ทั้งเก่า ทั้งโทรม ไม่มีรปภ. ไม่มีคีย์การ์ด ไม่มีความปลอดภัยอะไรทั้งนั้น แล้วเมาหลับสภาพนี้ ใครเปิดไปข่มขืนคงไม่ใช่เรื่องยาก
ผมพาเธอมาที่คอนโดของผมอย่างไม่รู้จะพาไปไหน แล้วความลำบากคืออะไรรู้ไหม ผมต้องหลบพี่น้องตัวเองไง ไม่ได้เขิน หรืออะไรนะ แต่ไม่รู้จะตอบว่าอะไร
ติ๊ง
ลิฟต์เปิดออกผมก็มองซ้าย มองขวา พอเห็นว่าทางสะดวก ผมก็อุ้มคนหลับเดินตรงมาที่ห้องตัวเองทันที
“เฮียพาใครมาอ่ะ”และจังหวะที่ผมกำลังแตะคีย์การ์ดเสียงที่ผมไม่อยากได้ยินก็ดังขึ้น
“คะน้า ออกมาทำไรตอนนี้”ผมถามน้องเสียงดุ
“ไอนิ้งไม่สบาย เลยว่าจะไปขอยาห้องเฮียณิน แต่เจอเฮียพาใครมาอ่ะ”คะน้าไม่แค่ถาม แต่ชะโงกหน้ามามองด้วยความอยากรู้สุดๆ
“สวยซะด้วย ว่าแต่ทำไมหลับ ดูไม่รู้เรื่องอ่ะ”แล้วคะน้าก็ถามพร้อมมองหน้าผมอย่างจับผิด
“เจอเมาหลับอยู่ที่โต๊ะ ไม่รู้จะพาไปไหน เลยพามานี่ เดี๋ยวเขาจะว่าร้านเราไม่ปลอดภัย”ผมบอกน้องไปหน้านิ่ง
“เหรอคะ ห้องที่ร้านก็มีนะคะ เฮียลืมเหรอ”แต่คะน้านั้นสวนผมกลับทุกดอก
“อืม ลืม เปิดประตูให้หน่อย หนัก!”ผมเลยตีหน้าซื่อแล้วเบี่ยงไปประเด็นอื่นเลย
“มาก็ดี เดี๋ยวเฮียไปเอายาให้นิ้งเอง น้าเช็ดตัวแล้วก็เปลี่ยนเสื้อผ้าให้เขาหน่อยละกัน เอาเสื้อเฮียในตู้ได้เลย”พร้อมกับถือโอกาสใช้น้องเลยในคราวเดียว
“เอาเสื้อหนูก็ได้ป่ะ ทำไมต้องของเฮีย”คะน้าก็ถามพลางมองตามผมที่วางเธอลงบนเตียง
“จะทำไรก็ทำ”ผมเลยตัดบทแล้วเดินออกมาเลย
ผมไปเอายาให้คะนิ้งกินเรียบร้อย ก็กลับมาที่ห้องตัวเอง สมองผมยังคิดไม่ตก เรื่องของผู้หญิงคนนั้น คนที่อยู่ในห้องผม
Ka-Chain : เช็คกล้องร้านโต๊ะที่แพรไหมนั่งหน่อย
Ka-Chain : อยากรู้ทำไมแพรไหมถึงได้หลับคนเดียว
ผมไลน์ถามอาโปด้วยความหงุดหงิดในใจ ไม่รู้สิ! ผมรู้สึกได้ถึงความไม่ปกติ จะว่าผมคิดมากไปเหรอ ไม่น่าใช่
“เสร็จแล้ว ดูเมาหนักมากเลยนะ”คะน้าเดินออกมาเจอผมที่นั่งอยู่บนโซฟาก็บอกผม
ผมเลยตบโซฟาเรียกน้องมานั่งด้วย
“มีไรจ๊ะพี่ชาย”คะน้าถามผมด้วยแววตาสงสัยสุด
“อ๋อ!!! จะให้ค่าตัวน้องเหรอ วันนี้ใจดี ไม่เก็บ”แล้วคะน้าก็พูดออกมาอย่างอารมณ์ดี ผิดกับผมตอนนี้ ที่คิดไปทั่ว
“เฮียถามไรหน่อย”ผมหันไปมองหน้าน้องอย่างจริงจัง
“ถ้าคะน้าไปเที่ยวกับเพื่อน แล้วเพื่อนเมามาก คะน้าจะปล่อยเพื่อนไว้ไหม หรือจะพากลับด้วย”ผมถามน้องไปแบบอิงเหตุการณ์จริงที่เจอมา
“เอากลับดิ คนเมานะเฮีย ปล่อยไว้ได้เจอเสือ สิงห์ ลากไปพอดี”คะน้าก็ตอบมาตามที่ผมคิดนั่นแหละ แต่ทำเพื่อนเธอไม่พาเธอกลับวะ
“แล้วมีเหตุผลอะไรที่เราจะไม่เอาเพื่อนกลับไหม”ผมเลยถามต่ออย่างหวังว่าจะมีเหตุผลที่ฟังขึ้น
“ก็มีนะ แบบแฟนเพื่อนมาด้วย มันแกล้งเมา หรือว่าดีลผู้ได้ไรงี้”แต่คำตอบนั้นมันไม่มีเหตุผลที่แพรไหมจะอยู่คนเดียวเลยสักนิด
“เฮียถามทำไมอ่ะ สงสัยเรื่องคนที่เฮียเก็บมาเหรอ”คะน้าเอียงคอถามผมอย่างรู้ทัน
“อืม เฮียเห็นเขายืนหลับอยู่ที่โต๊ะคนเดียวมาสักพักละ มองจนแน่ใจว่าเพื่อนเขาไม่กลับมา แล้วก็เหมือนจะมีใครมาลากเขาไปทำไร เฮียเลยต้องเอาเขากลับมา”ผมบอกน้องไปตามตรงอย่างไม่มีปิดบัง
“จริงๆหนูคุ้นหน้าเขานะ เหมือนจะเรียนปีเดียวกัน คณะเดียวกัน สาขาเดียวกันกับคะนิ้ง”คำพูดของคะน้าทำให้ผมใจเต้นรัวอย่างไม่ทราบสาเหตุ
“ถ้าเฮียอยากรู้ลองถามไอนิ้งดูดิ”แล้วคะน้าก็บอกผมพร้อมยิ้มหวาน
“ไม่เอาอ่ะ แกถามมาให้หน่อยแล้วกัน”ผมบอกปัดทันที จู่ๆจะให้ผมไปถามมันก็แปลกๆป่ะ
“งั้นเฮียก็ตอบหนูมาก่อน”คะน้าจับหน้าผมให้หันไปมองหน้าเธอนิ่ง
“เฮียชอบใช่ไหม”คำถามของน้องสาวทำเอาผมนิ่งไปในทันที
ชอบงั้นเหรอ!
“ไม่รู้หว่ะ ไม่รู้ว่าชอบไหม แต่สะดุดตาอ่ะใช่”ผมก็ตอบไปตามตรง
“หรือว่า...”ยัยคะน้าก็พูดแล้วมองหน้าผม
“หยุดๆ อย่าเอาชีวิตเฮียไปทำคอนเทนต์ ขอความเป็นส่วนตัวครับ”ผมเลยรีบเอามือปิดปากน้องแล้วห้ามในทันที
“โหย! เฮียอ่ะ ดับฝันเว่อร์”แล้วคะน้าก็คว่ำปากใส่ผมมาหนึ่งที
“งั้นกลับละ เดี๋ยวมีอารมณ์จะถามให้ละกัน ชิ!”พร้อมกับลุกขึ้นแล้วเดินกลับห้องทันที
“ถ้าถามมาแล้วคำตอบถูกใจ จะซื้อโกโปรตัวใหม่ให้ละกัน”ผมเลยบอกน้องไปพร้อมรอยยิ้มรู้ทัน
“เตรียมตัวเสียตังค์ได้เลยจ้า”คะน้าตอบแค่นั้นแล้วก็ปิดประตูห้องให้ผมทันที
ผมเดินเข้ามาในห้องนอน ที่ถูกปิดไฟไว้มืดสนิท ยืนนิ่งๆสักนิด ตาผมก็สามารถปรับกับแสงได้ พร้อมๆกับสายตาผมเคลื่อนไปปะทะร่างบางที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียง ผมค่อยๆเดินไปหาเธอช้าๆ แต่ผมไม่สามารถละสายตาจากเธอได้เลยสักวินาที ใบหน้าของเธอสวยและงดงามราวกับนางฟ้า ผมยาวสลวยกระจายอยู่บนหมอน ริมฝีปากเรียวบางของเธอขบกันเบาๆอย่างไม่รู้ตัว แถมผิวของเธอยังเป็นสีชมพูอ่อนๆ ด้วยฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ยิ่งทำให้เธอน่าหลงใหลเหลือเกิน
เธอคือใคร กล้าดียังไงมาทำให้หัวใจผมกระตุกได้ขนาดนี้
- ผู้เขียน
