Fate love หมดทั้งใจยกให้เธอ (Kachain&Praemai)

KC Pub เคร้งงงงงงง ปึก ปึก ปึก ปึก แก้วสี่ใบถูกวางลงบนโต๊ะอย่างต่อเนื่องหลังจากที่หมดแก้วกันรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่สามารถนับได้ “จบปีสามแล้วโว้ย!!!จะได้นอนตีพุงกินขนมสักที”วารินสาวขาวีนประจำกลุ่มเอ่ยขึ้นมาอย่างอัดอั้น “ในที่สุด ฉันก็ได้อิสระของฉันคืนมา”ตามมาด้วยจีน่าสาวสุดแซ่บที่พูดออกมาแล้วยกแก้วที่เติมใหม่ส่งให้เพื่อนๆ “ฉันจะไปเที่ยวให้ลืมความเครียดก่อนหน้านี้ให้หมดเลย”ตามด้วยผึ้งสาวรักอิสระผู้ที่มีแพลนท่องเที่ยวตลอดเวลาก็เอ่ยต่อมาติดๆ “ฉันจะได้ทำงานเต็มเวลาสักที เดือนนี้ช็อตยิ่งกว่าไฟฟ้าไปแล้ว”ฉันผู้ที่ชีวิตคิดแต่หาเงินก็พูดอย่างอารมณ์ดี แม้ว่าจะเครียดมากๆก็ตาม “โอ๊ย!!! อีนี่ วันๆคิดแต่งาน เงิน งาน เงิน จนฉันหลอนไปหมดแล้วเนี่ยะ”ยัยผึ้งว่าฉันเบาๆแบบทุกทีที่ทำ “เจ๊เปย์เองจ๊ะ คืนนี้เอาเพิ่มสักสองพันไหมจ๊ะ”ยัยจีน่าก็ถามฉันพร้อมหยิบโทรศัพท์มาเตรียมโอน “ไม่เป็นไร คืนนี้หารได้ ฉันมี”ฉันตอบพร้อมฝืนยิ้มส่งไป “เอ้าาา ชน!!!!”แล้วยัยวารินก็เปลี่ยนสถานการณ์ด้วยการยกแก้วขึ้นชนอีกครั้งหนึ่ง วันนี้เป็นวันสอบตัวสุดท้ายของปีสาม เราเลยมาฉลองกัน ซึ่งฉันโดนข่มขู่แกมบังคับจากเพื่อนทั้งสามคนให้มา ฉันเลยต้องจำใจมา แม้ว่านี่จะไม่ใช่ทางถนัดของฉัน แต่เพื่อการอยู่รอดในสังคม ฉันก็ต้องมา มึนหัวจัง ฉันพยายามปรับโฟกัสสายตาให้หยุดเบลอ ฉันรู้ว่าฉันกำลังเมา แล้วเพื่อนฉันสามคนก็ไม่หยุดชนสักที ขืนกินต่ออีกนิด ฉันคงได้เมาแอ๋จนจำอะไรไม่ได้แน่ๆ “เราไปห้องน้ำก่อนนะ”ฉันบอกทุกคนแล้วพยายามควบคุมตัวเองเดินไปให้ถึงห้องน้ำ ฉันทำธุระของตัวเองจนเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะจกคออ้วกออกมาให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ไม่รู้จะทำยังไงแล้วเหมือนกัน นี่อาจจะเป็นทางออกเดียวของฉันที่มีในตอนนี้ก็ได้ ฉันเปิดกล้องหน้าโทรศัพท์เช็คสภาพตัวเองให้เรียบร้อยก่อนจะกดชักโครกแล้วออกมาล้างมือ ล้างปาก อีกที อยากจะล้างมันทั้งหน้า แต่ว่าเสียดายเครื่องสำอางค์ค่ะ อุตส่าห์แต่งหน้ามา ฮึบ!!! อดทนไว้นะแพรไหม อีกไม่กี่นาทีก็ได้กลับไปนอนพักที่ห้องแล้ว บททดสอบของวันนี้กำลังจะหมดแล้ว สู้เขา!!! ฉันบอกตัวเองในกระจกแล้วเดินกลับมาที่โต๊ะของตัวเอง แสงไฟในนี้ก็สลัวได้ใจ ยิ่งเมาๆ มึนๆ เบลอๆอยู่แล้วด้วย ไม่อยากจะบอกเลยว่าเดินยากมากค่ะทุกคน กึก หมับ ชิบหายแล้ว!!!! ฉันไปสะดุดขาใคร ล้มหน้าคะมำวะเนี่ยะ “เป็นอะไรไหม”เสียงผู้ชายที่ประคองตัวฉันไม่ให้หน้าจูบพื้นเอ่ยถาม “ไม่เป็นไรค่ะ”ฉันตอบไปเสียงสั่น “ขอโทษด้วยนะคะ”ฉันพูดพลางพยายามลุกขึ้น หมับ กึกกกกกก “ขี้อ่อยนักนะมึง!!”ยังไม่ทันที่ฉันจะทำอะไร ก็มีมือปริศนามากระชากหัวฉันด้วยความแรง “ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งใจ”ฉันรีบยกมือไหว้ขอโทษทันที ร่างกายฉันตอนนี้มันไม่พร้อมจะมีเรื่องกับใครทั้งนั้นอ่ะ “อย่ามาตอแหล จะไปไหนก็ไปเลยนะ อย่าให้รู้นะว่ามาอ่อยแฟนฉัน”อ๋อออออ แฟนเขา ก็ว่าทำไมจิกหัวฉันแรงขนาดนั้น ฉันเดินกลับมาโต๊ะท่ามกลางสายตาของเพื่อนสามคนที่มองฉันด้วยความสงสัย “เรากลับก่อนนะ พรุ่งนี้ทำงานเช้าหน่ะ”ฉันเอ่ยขึ้นไปเพื่อเอาตัวรอด “อีกแล้วเหรอแพร แกชอบทิ้งพวกฉันงี้ตลอดเลย”ยัยวารินเข้ามากอดแขนฉันแล้วพูดเสียงอ้อน “อยู่ต่ออีกหน่อยไม่ได้เหรอ เดี๋ยวเราก็กลับกันแล้ว ค่อยกลับพร้อมกันนะ”ตามมาด้วยยัยผึ้งที่ไม่แค่พูดแต่ยัดแก้วใส่มือฉันพร้อม “เมื่อกี้แกไม่ได้ไปมีเรื่องกับใครมาใช่ป่ะ”ยัยจีน่าถามพร้อมหรี่ตามองฉันอย่างจับผิด “มีเรื่องเข้าใจผิดนิดหน่อย แต่เคลียร์แล้ว”ฉันก็ตอบไปตามจริง “งั้นอยู่ช่วยกินอีกหน่อยนะ หมดกลมนี้กลับกัน”ยัยวารินพูดพร้อมชี้ให้ดูเหล้าในกลมที่เหลือเกินกว่าครึ่ง “ช่วยๆกัน แปปเดียวก็หมด”ยัยจีน่าพูดพร้อมยกแก้วกระดก “นะแพรนะ อยู่ต่ออีกนิดนะ”ยัยผี้งก็อ้อนพร้อมเทเหล้าเติมใส่แก้วฉันที่ของเดิมยังไม่ทันหมด “อื้ม แค่กลมนี้นะ”แล้วฉันก็ต้องตกลงอย่างไม่รู้จะปฏิเสธยังไง ฉันไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าฉันมาทำไรที่นี่ มากินเหล้า ฉันก็ไม่ชอบ มาเต้น ฉันก็ไม่ชอบ มาอยู่ในที่มืดๆ ฉันก็ไม่ชอบ มาอยู่ในที่คนเบียดเสียด ฉันก็ไม่ชอบ แต่ที่ฉันต้องมาอยู่ตรงนี้เพราะชีวิตฉันมีเพื่อนแค่นี้ แค่สามคนนี้ ถ้าฉันไม่ยอม ไม่ทำตาม หมายความว่าฉันจะต้องเรียนคนเดียว ทำไรคนเดียว ไม่มีเพื่อนเลยสักคน มันอาจจะฟังดูไม่แย่เท่าไหร่ แต่ลองคิดสิคะว่าถ้าต้องทำงานกลุ่มคนเดียว นั่นแหละค่ะ นรกบนดินบอกเลย ฉันลืมแนะนำตัวไป ฉันชื่อแพรไหม อายุ 20 กำลังจะ 21 ปี เป็นนักศึกษาทุน คณะบริหารธุรกิจ สาขาการจัดการธุรกิจระหว่างประเทศ ครอบครัวของฉันอยู่ที่จังหวัดสกลนคร แม่ส่งฉันมาสู้ชีวิตที่กรุงเทพ ไม่รู้เพราะรักฉันกลัวฉันตาย หรือว่ารำคาญที่ฉันตีกับพ่อกันแน่ พ่อที่ฉันทะเลาะด้วย แม่บอกว่าเป็นพ่อแท้ๆ แต่สำหรับฉันเขาไม่ใช่ ฉันไม่เคยเชื่อเลยว่าเขาคือพ่อของฉัน ผู้ที่บีบคอฉันจนเกือบตาย ตีฉันเวลาเมา หนักสุดก็มุดมุ้งเข้ามาลวนลามฉัน คนแบบนั้นสำหรับฉัน เขาไม่ใช่พ่อ ฉันบอกแม่ทุกอย่างที่พ่อทำกับฉัน แต่แม่ไม่เคยเชื่อฉัน มีเพียงพี่สาวของฉันที่เชื่อ เพราะพี่ของฉันก็เจอแบบเดียวกัน และปัจจุบันพี่สาวของฉันก็แต่งงานแยกไปมีครอบครัวเรียบร้อย แม่เลยบังคับให้ฉันสอบทุนมหาวิทยาลัยนี้ให้ได้ แล้วก็ลอยแพฉันให้มาเผชิญชะตาชีวิตด้วยตัวเองในทันที “อีแพร เหม่อหรือเมาคะ ยกค่ะยก”ยัยวารินสะกิดพร้อมดันแก้วเข้าปากฉัน อึก อึก เกลียดรสชาติของมันชะมัด ทำไมฉันต้องฝืนกินมันด้วยวะเนี่ยะ กินแล้วก็ไม่ได้รู้สึกอร่อยเลยสักนิด “รีบกลับก็ต้องช่วยกินก่อนจ้ะ”ยัยผึ้งก็เน้นย้ำพร้อมชงเพิ่มให้ฉันอย่างคล่องแคล่ว “พวกมึง กูไปหาพี่พอตเตอร์ก่อนนะ”ยัยจีน่าก็พูดขึ้นแล้วเดินออกไปทันที “ว้ายยย พี่พอตเตอร์มา พี่ชายที่แสนดีของมึงอ่ะอีแพร”ยัยผึ้งก็พูดพร้อมเหล่ตามองฉันสุด “พี่ชายอีแพร แต่ผัวอีจีจ้าาาา”แล้วยัยวารินก็หันไปตอบอย่างเข้าขา “รีบกินเหอะ ฉันอยากกลับแล้ว”ฉันเลยตัดบทด้วยการยกแก้วขึ้นดื่มให้มันหมดๆ พี่พอตเตอร์คือพี่รหัสของฉัน เขานิสัยดีมากเลยแหละ คอยช่วยเหลือฉันเวลาที่ฉันลำบาก แล้วเขาก็เรียนเก่งมาก ฉันเลยได้อานิสงค์ชีทสรุปของเขาที่ส่งต่อมาให้ฉัน ช่วยประหยัดเวลาในการอ่านหนังสือไปได้เยอะเลย จนมาเทอมนี้แหละที่เขาเริ่มคบเริ่มคุยกับยัยจีน่า ฉันก็เลยห่างๆออกมา ไม่อยากมีปัญหาอะไรกับใครทั้งนั้น นี่ขนาดฉันถอยออกมา เพื่อนยังพูดกับฉันแบบนี้เลย “อีแพร ถามจริงๆ มึงชอบพี่พอตมากกว่าพี่ป่ะเนี่ยะ”ยัยผึ้งสะกิดถามฉันด้วยสายตาอยากรู้สุดๆ “ไม่นะ เขาเป็นพี่ชายที่ดี เราไม่ได้คิดกับเขามากกว่านั้น”ฉันตอบไปตามตรง “ก็ดี ไม่อยากให้มึงกับอีจีมีปัญหารักสามเศร้า เราสามคน”วารินก็พูดแล้วมองฉันด้วยสายตาที่ฉันไม่เข้าใจ “แต่นั่น พี่คเชนทร์ เจ้าของร้านนี้กูจองค่ะ”ยัยผึ้งพูดพร้อมชี้นิ้วไปที่ผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังเดินขึ้นชั้นสอง ผู้ชายคนที่ฉันเดินชนเมื่อกี้ เขามีแฟนแล้วไม่ใช่เหรอ! “แล้วผู้หญิงคนนั้นใครอ่ะ”วารินถามพร้อมพยักหน้าไปทางเดิม ก็มีผู้หญิงที่กระชากผมฉันเกือบหลุดเมื่อกี้เดินตามเขาขึ้นไป “น่าจะเด็กใหม่เขาแหละ”ผึ้งตอบพร้อมยิ้มมุมปาก “อาทิตย์ที่แล้วไม่ใช่คนนี้ป่ะ”วารินก็ถามผึ้งกลับอย่างเข้าใจกันสองคน เพราะฉันไม่เคยรู้อะไรมาก่อนเลย แต่ตอนนี้ก็ได้รู้แล้วว่าเขาคือใคร จากสองคนนี้ “เขาก็เปลี่ยนทุกอาทิตย์ เรื่องปกติน่าาา”