เมินรัก

ตอนที่ 1 นำเรื่อง ​สนามแข่งรถ พีซี บรืนนนนนน บรืนนนนน วู้ๆๆๆๆๆๆๆ เสียงเร่งเครื่องยนต์หลายคันกำลังแข่งกันอยู่ภายในสนาม ผู้คนมากหน้าหลายตาต่างลุกขึ้นเซียร์กันเสียงดัง เมื่อรถสปอร์ตหรูสีเหลืองแซงทิ้งห่างทุกคันจนเข้าเส้นชัยในที่สุด " ไง ? ฝีมือไม่เปลี่ยนเลยนะมึง " กรเอ่ยถามทันทีที่พรีนเดินออกมาจากสนามแข่ง เขาเพียงแค่ยกหน้าขึ้นตอบรับเท่านั้นขณะเดียวกันสองสาวสวยพริตตี้หน้าอกใหญ่วิ่งเข้ามา เกาะแขนแกร่งของมาเฟียหนุ่มไว้คนละข้างกาย ทว่าเขากลับสะบัดทิ้งอย่างไม่ไยดี พวกเธอต่างยู่หน้าไม่พอใจแล้วรีบเดินหนีจากไป " วันไหนว่างมึงมาแข่งกับกู " แพททริคเอ่ย พลางเลิกคิ้วขึ้นอย่างทะเล้น " วันนี้เลยไหมละ ? " " วันนี้ไม่ได้ว่ะ กูไม่มีอารมณ์ " " ไม่มีอารมณ์หรือกลัวแพ้ไอ้พรีนวะ ? " กร เอ่ยถามอย่างทีเล่นทีจริง " มึงดูถูกกูเกินไปแล้วนะไอ้กร ไอ้สัส! " " พวกมึงจะยืนคุยกันตรงนี้อีกนานไหมกูร้อน! " พรีนแย้งเพื่อนรักทั้งสองด้วยอารมณ์หงุดหงิด “ เออ ไปดิ “ จากนั้นพวกเขาจึงเดินเข้าไปในห้องวีไอพีของสนามแข่งทันที " ไอ้แบล็คมึงไปเช็กรถให้กูดิ " แบล็คลูกน้องคนสนิทเพียงแค่พยักหน้าเย็นชารับเท่านั้น ก่อนจะเดินไปตามคำสั่งเจ้านายหนุ่ม พรีนและเพื่อน ๆ จึงเดินเข้ามาในห้องวีไอพี นั่งจิบไวน์พูดคุยกันตามประสา " ไอ้พรีน มือขวามึงเป็นน้องชายไอ้ธันหรือเปล่าวะ? ตั้งแต่กูเป็นเพื่อนมึงมา กูสามารถนับคำพูดจากปากมันได้เลยว่ะ " แพททริคเอ่ยถามก่อนจะจิบไวน์ไปด้วยพลาง ๆ " นั่นดิ " " พวกมึงจะอยากเสือกเรื่องของมันทำไมวะ? " " กูอยากรู้ไม่ได้? " แพททริคเลิกคิ้วถามอย่างกระแนะกระแหน " นิสัยมันก็อย่างเนี่ยแหละไม่ถามหรือไม่สั่งอะไรมันก็ไม่พูด " " ไปเป็นลูกน้องไอ้ธันน่าจะดี " กรพูดพลางกระดกไวน์เข้าปากอึกใหญ่ " แล้วมันจะกลับมาไทยเมื่อไหร่ ? " " เมียมันกลับมาเมื่อไหร่ก็เมื่อนั้นหรอกมั้ง " " ไอ้พรีนมึงไม่ต้องไปอยากรู้เรื่องของไอ้ธันเลยไอ้สัส! ห่วงตัวมึงเองเถอะ แม่งเมียในอนาคตมึงรู้ได้ไงก็ไม่รู้ว่ากูเป็นเพื่อนมึง " " อะ...แอ๊ก! " ปังง ! ประโยคของกร ทำให้พรีนที่กำลังกระดกไวน์เข้าปากสำลักออกมาหน้าดำหน้าแดง ก่อนจะวางแก้วกระทบกับโต๊ะเสียงดังพร้อมกับหยิบทิชชู่มาเช็ดปากทันควัน " ถึงกับสำลักเลยว่ะไอ้สัส " แพททริคเอ่ยแซวอย่างขบขำ " กูบอกกี่ครั้งแล้วว่าไม่ใช่เมียในอนาคตกู!!! " " ไม่ใช่ตอนนี้ไงไอ้ควาย!! " " แรงว่ะไอ้กร " " กูไม่มีทางเอายัยเด็กแรดที่วิ่งเข้าหาผู้ชายก่อนอย่างนั้นมาเป็นเมียกู! " พรีนโพล่งขึ้นเสียงดุดันอย่างโมโห " เออ กูจะคอยดู " ประโยคเย้ยหยันของกรทำให้พรีนเสียอารมณ์ไม่น้อยเขาใช้ปลายลิ้นดันกระพุ้งแก้มตัวเองอย่างหงุดหงิด ก่อนจะหยิบแก้วไวน์ขึ้นมากระดกเข้าปากรวดเดียวหมดอีกครั้ง " ไหนมึงเล่ามาสิไอ้กร " " เมื่อวานยัยเด็กนั่นมาสนามแข่งกูพอเจอกูเท่านั้นแหละแม่งตะโกนเรียกชื่อกูเสียงดัง แถมยังพรวดพราดวิ่งเข้ามาถามหามึงจากกูอีก ดีนะมีการ์ดกันไว้ " " แล้วมึงได้อยู่คุยกับน้องมันไหม? " " ไม่..กูรีบหนีออกมาก่อน ขนาดกูมาไกลแล้วยังได้ยินเสียงว่ะดังฉิบหาย ยัยเด็กนั่นแม่งของจริง! " " ยัยแรดมันรู้ได้ไงวะ แม่งตัวอันตรายสำหรับกูจริง ๆ " " เอาแล้วไอ้พรีนจะมีเมียเป็นรายต่อไปปะวะเนี่ย ฮ่า ๆๆ " " ไอ้แพทมึงดูปากกูนะ กู-ไม่-มี-ทาง-เอา-ยัย-เด็ก-แรด-แบบ-นั้น-มา-เป็น-เมีย-กู-เด็ด-ขาด!!! " พรีนเอ่ยปากทีละคำด้วยท่าทางจริงจัง " แล้วแต่มึงล่ะกัน มึงก็เลิกหนีน้องมันได้ละกูเห็นมึงไปฮ่องกงเมื่อไหร่เกี่ยวกับน้องมันตลอด " " กูรำคาญไม่อยากเจอไม่อยากคุย!!! " " กูว่าอีกไม่นานบ้านมึงยัยเด็กนั่นมันต้องหาเจอแน่ ขนาดพวกกูเป็นเพื่อนมึงน้องมันยังรู้เลย " พรีนถอนหายใจออกมาพรืดใหญ่อย่างเบื่อหน่าย ก่อนจะเอาแต่กระดกไวน์เข้าปากใบหน้าอันหล่อเหลาดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด