แด๊ดดี้คนเลว

• ACTION • กริ๊งง~ ออดช่วงเลิกเรียนของโรงเรียนหญิงล้วนแห่งหนึ่งดังขึ้น เป็นเวลาที่เด็กๆ หลายคนรอคอย รวมถึงตัวฉันเองก็เช่นกัน… “ซันซานย์.. วันนี้แด๊ดคนไหนมารับเหรอ?” หญิงหญิงเพื่อนสาวคนสนิทของเธอเอ่ยถาม “วันนี้เวรใครมารับนะ?” เธอครุ่นคิดอยู่สักพักก่อนจะได้คำตอบ “อ๋อ.. แด๊ดวีเดนล่ะมั้ง” “ขออนุญาตแด๊ดเธอไปนอนบ้านฉันบ้างไม่ได้เหรอ” “ไม่ได้หรอก.. ที่บ้านเธอมีพี่ชาย เธอก็รู้ว่าแด๊ดไม่ชอบให้ฉันอยู่ใกล้ผู้ชาย” “แด๊ดเธอนี่ขี้หวงจัง..” สีหน้าของเด็กสาวที่ผิดหวังกับเรื่องเดิมซ้ำๆ เพราะไม่ว่าจะกี่ครั้งที่ชวนซันซานย์ไปนอนที่บ้าน เธอก็จะโดนปฏิเสธอยู่ตลอด “เธอไปนอนบ้านฉันแทนก็ได้หนิ..” ซันซานย์พูดเพื่อปลอบใจไม่ให้เพื่อนของเธอนั้นคิดน้อยใจ ปี๊น! ปี๊น! “อุ๊ย! แด๊ดมารอแล้ว ไปก่อนนะหญิงหญิง บ๊ายบาย~” คนตัวเล็กบอกลาเพื่อนและรีบวิ่งไปที่รถทันทีเพราะไม่อยากให้คนในรถนั้นต้องรอนาน “สวัสดีค่ะแด๊ด รอหนูนานไหมคะ” ทันทีที่เปิดประตูขึ้นรถ เธอก็ยกมือน้อยขึ้นไหว้ทักทายแด๊ดวีเดนของเธอทันทีอย่างสุภาพ “ไม่นานค่ะ ไหนมาให้แด๊ดหอมหน่อยซิ๊” เด็กน้อยยื่นแก้มใสไปให้คนร่างสูงหอมฟัด แต่ทว่าเขานั้นกลับหอมไปที่ต้นคอของเด็กสาวแทน และดูดเม้มเบาๆ ที่ต้นคอของเธอ “อุ๊ย” เธอร้องออกมาด้วยความตกใจเล็กๆ “แด๊ดอย่าทำแบบนี้สิคะ มันจั๊กกะจี้” “อย่าขัดใจแด๊ดสิคะ.. ว่าแต่ทำไมวันนี้ใส่กระโปรงสั้นจังเลย” เขาทำเสียงแข็งและขมวดคิ้วมองจ้องไปที่กระโปรงสั้นๆ อย่างไม่พอใจ “น่าจะเป็นเพราะหนูสูงขึ้นมั้งคะ ตัวนี้ใส่ตั้งแต่อยู่มอสี่แล้วค่ะ” สาวน้อยทำตาใสอ้อนอีกคน เพื่อไม่ให้คนที่เธอมองว่าเป็นพ่อของเธอดุเข้า “แล้วได้ใส่กางเกงซับในหรือเปล่า?” เขาพูดพร้อมกับวางมือไปที่ต้นขาของเด็กสาว และค่อยๆ ลูบเข้าไปข้างในเพื่อคลำดูว่าเธอใส่มันหรือเปล่า “ใส่ค่ะแด๊ด..” เธอรีบตอบและใช้มือน้อยจับชายกระโปรงไว้ เพื่อไม่ให้มือของอีกคนล้วงเข้าไปถึงด้านใน “ดี.. แล้วอย่าให้แด๊ดเห็นว่าใส่กระโปรงตัวนี้อีกนะ” พูดจบวีเดนก็ขับรถออกไปอย่างไม่ค่อยพอใจนักที่เธอแสดงท่าทางขัดขืนเขา @Home mafia บ้านสุดหรูของเหล่ามาเฟียทั้งสาม… เด็กสาวเดินเข้ามาด้านในบ้าน และเมื่อเห็นว่าเจไดผู้เป็นพ่ออีกคน กำลังดูทีวีอยู่ที่ห้องรับแขกใหญ่ เธอก็รีบสวัสดีเขาทันที… “สวัสดีค่ะแด๊ดเจได” “กลับมาแล้วเหรอ? .. มาหาแด๊ดซิ๊คะ” เจไดพูดด้วยคำหวานพรางยิ้มเล็กๆ ก่อนจะวาดแขนล่ำไปทางสาวน้อยทันที เธอเดินเข้าไปหาแด๊ดของเธอที่อ้าแขนรอ ก่อนที่ผู้เป็นพ่อจะดึงคนตัวเล็กลงมานั่งที่ตัก และใช้มือข้างนึงโอบเอวบางของเธอไว้ ฟอด~ เขาหอมฟัดไปที่แก้มใสของเธอด้วยความชื่นใจ “ทำไมเสื้อมันดูคับแบบนี้ล่ะคะ ..โตขึ้นอีกแล้วเหรอ” เขายกคิ้วขึ้นถามด้วยความสงสัยและมองหน้าเด็กสาวเพื่อรอคำตอบ “ใช่ค่ะ.. ช่วงหน้าอกหนูมันใหญ่ขึ้น ก็เลยดูแน่นไปหน่อยน่ะค่ะ” เธอพูดอย่างเหนียมอาย “ว้าว~ ลูกแด๊ดโตเป็นสาวแล้วเหรอเนี่ย” เขาจ้องมองไปที่หน้าอกหน้าใจของเด็กสาวอย่างไม่วางตา จนเธอนั้นเริ่มรู้สึกอึดอัด “ไอเจได..” เจ้าของเสียงทุ้มนั้น คือลูก้าผู้เป็นพ่ออีกคนของเด็กสาว ที่กำลังเดินลงมาจากชั้นสองของบ้าน พูดขึ้นด้วยสีหน้าดุเข้มกับการกระทำลุ่มล่ามของเจได ฉันและแด๊ดเจไดสะดุ้งกับเสียงดุที่ดังขึ้น และหันไปมองที่มาของเสียงนั้นพร้อมกันทันที ซึ่งเมื่อเห็นว่าเป็นแด๊ดลูก้าฉันก็รีบดีดตัวลุกขึ้นจากตักของแด๊ดเจไดทันที “แด๊ดลูก้าสวัสดีค่ะ..” เธอแจกยิ้มสดใสให้กับผู้เป็นพ่อ แต่ทว่าคนตัวสูงนั้นไม่ได้สนใจคำทักทายและยิ้มหวานๆ นั้นเลย หนำซ้ำยังเดินผ่านเด็กสาวไปนั่งที่โซฟาอย่างเย็นชาอีกด้วย “มีอะไรเฮีย เรียกซะเสียงดังเลย” เจไดเอ่ยถามน้ำเสียงเรียบเฉย “ขึ้นไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วลงมากินข้าว..” ลูก้าหันมาพูดกับสาวน้อยด้วยสีหน้าเรียบเฉย “ค่ะแด๊ด” เธอพูดเสียงสั่นสะอื้นในลำคอ และเดินขึ้นห้องไปด้วยท่าทีที่น้อยใจพรางน้ำตาเอ่อคลอ “มึงจะทำอะไรก็ระวังหน่อยแล้วกัน กูเคยบอกไปแล้วว่ามันยังไม่ถึงเวลา” ลูก้าขว้างสายตาดุใส่เจได เพราะเขากำลังจะแหกกดที่ตั้งไว้ “ก็เฮียนั่นแหละ.. ไม่ยอมทำอะไรซักที” เจไดขมวดคิ้วตอบกลับอย่างไม่ค่อยพอใจนัก “อีกสองเดือนซานย์ก็เรียนจบแล้ว รออีกหน่อยแล้วกัน” ลูก้าพูดเตือนเจไดขึ้นอีกครั้ง “เฮียก็รีบๆ หน่อยแล้วกัน.. ผมไม่อยากข้ามหน้าเฮีย” ไม่ใช่แค่วีเดนที่อดใจรอทำเรื่องนั้นไม่ไหว แต่เจไดผู้เป็นพ่ออีกคนก็คิดในแบบเดียวกัน ..ต่างจากลูก้าที่ต้องใช้เวลาตัดสินใจทำเรื่องใหญ่เช่นนั้น ห้องทานข้าว เวลา19:00น. กึก กึก! สาวน้อยเร่งฝีเท้าลงจากบันไดและตรงมาที่โต๊ะทานข้าวทันที ด้วยสีหน้าเศร้าและขอบตาบวมแดง… “ขอโทษนะคะที่ลงมาช้า หนูเผลอหลับไปน่ะค่ะ” “มานั่งข้างแด๊ดสิคะ” วีเดนลากเก้าอี้ออกรอเด็กสาวมานั่งข้างๆ ซึ่งเธอก็ทำตามคำสั่งของเขาอย่างไม่อิดออด “ทำไมถึงตาบวมแบบนั้นล่ะ ..ไปแอบร้องไห้มาอีกแล้วเหรอ” วีเดนขมวดคิ้วถามเด็กขี้แงอย่างสงสัย “เปล่านะคะ” จริงๆ ก็ใช่แหละ ฉันนอนร้องไห้จนเผลอหลับไปเลย เพราะน้อยใจที่แด๊ดลูก้าไม่ค่อยสนใจฉันในช่วงพักหลังๆ มานี้ “กินข้าวเถอะ” ลูก้าพูดขึ้น แด๊ดลูก้าไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองหรือสนใจฉันเลยสักนิด หรือเป็นเพราะฉันไม่ใช่ลูกแท้ๆ ของเขาเหรอ? ..เขาถึงไม่รักฉันแล้ว “วันนี้กูกลับมานอนบ้าน.. บอกเด็กมึงเบาเสียงหน่อยนะ ร้องอย่างกะจะตาย” เจไดขมวดคิ้วและพูดบอกวีเดนด้วยน้ำเสียงไม่พอใจเล็กๆ กับเสียงร้องครวญครางที่ดังออกมาจากห้องนอนของวีเดนในช่วงกลางดึก “เออ.. ไว้กูจะเบาให้แล้วกันนะ ฮ่าๆ” เขาพูดติดตลกตอบกลับเจไดถึงเรื่องนั้น โดยพวกเขาลืมไปว่ามีสาวน้อยนั่งอยู่บนโต๊ะทานข้าวนั้นด้วย หลังจากที่กินข้าวเสร็จ ก็เป็นเวลาที่ทุกคนกำลังจะแยกย้ายกันขึ้นห้องนอน… “แด๊ดจะขึ้นห้องนอนแล้ว มาหอมหน่อยสิ” เจไดอ้าแขนรอรับตัวของเด็กสาว “แด๊ดขอหอมด้วย” เธอเดินตรงเข้าไปหาแด๊ดดี้ทั้งสองที่โซฟาของห้องนั่งเล่นตามเสียงเรียกของพวกเขา ฟอด~ ฟอด~ ลูก้าที่ได้ยินเสียงนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองไปที่ทั้งสามคน และถึงซันซานย์จะงอนที่ลูก้าไม่ค่อยสนใจแต่เธอก็ยังอยากที่จะได้ความรักจากเขาเหมือนกับพ่อคนอื่นอยู่ดี.. เธอจึงเดินเข้าไปหาลูก้าทั้งที่ยังน้อยใจอยู่แบบนั้น และยื่นแก้มใสให้เขาหอม แต่ทว่าเขากลับเมินหน้าหนีอย่างไร้เยื่อใย.. และการกระทำแสนเย็นชาที่เขาทำกับเธอเมื่อครู่ มันก็ทำให้เธอต้องรีบถอนแก้มออก และวิ่งหนีขึ้นห้องไปด้วยความน้อยใจ