Bad Boy แล้วไงยังไงพี่ก็เป็นของผม

- Intro -  “เรา…เคยรู้จักกันด้วยเหรอคะ?” เรียวคิ้วสวยขมวดมุ่นของหญิงสาวในชุดแซกสีม่วงอ่อน เธอกำลังมองจ้องชายแปลกหน้าที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาเป็นใครก็ไม่รู้ อยู่ ๆ ก็เดินตรงเข้ามาแล้วจับต้นแขนเธอไว้แน่น ดวงตาสีอ่อนค่อย ๆ ไล่ไปตามใบหน้าของชายหนุ่ม เขาจัดว่าเป็นผู้ชายที่หน้าตาดีพอสมควร คิ้วเข้มดวงตาคม จมูกโด่งเป็นสัน รับกับริมฝีปากหยักได้รูป ส่วนสูงน่าจะเกิน185 ผิวจัดว่าค่อนข้างขาว ถือว่าเป็นผู้ชายที่ดูดีเอามาก ๆ คนหนึ่ง แต่! ... เธอมั่นใจว่าไม่เคยรู้จักเขามาก่อน พยายามนึกแล้วแต่ก็จำไม่ได้ว่าเคยรู้จักเขามาจากที่ไหน “จำไม่ได้หรือไม่เคยจำ” รอยยิ้มเหยียดมุมปาก สายตามองหญิงสาวตรงหน้าอย่างเย้ยหยัน “น่าจะอย่างหลังค่ะ ฉันไม่เคยจำว่าเคยรู้จักผู้ชายอย่างคุณ ขอตัวก่อนนะคะ คุณน่าจะจำคนผิด” ต่อให้หญิงสาวพยายามนึกแล้วแต่ก็นึกไม่ออก เธอเลยพยายามออกแรงผลักคนตรงหน้าเพื่อเดินหนี ทว่ากลับถูกเขารั้งแขนเธอเอาไว้แล้วดึงตัวกลับมาพร้อมกับดันร่างเล็กจนแผ่นหลังชิดติดผนัง ปึก! ฝ่ามือหนาเข้าทาบทับผนังกำแพงทันที ส่งผลให้ร่างเล็กถูกคร่อมไปด้วยสองแขนแกร่งจนแทบจะขยับตัวไม่ได้ “คุณทำบ้าอะไรของคุณ ฉันบอกแล้วไงว่าไม่เคยรู้จัก…” “…ณาลัลน์ นริสรา ภิญโญวงศ์ษา” สิ้นประโยคที่เอ่ยชื่อเธอออกมาจากริมฝีปากหยักที่เต็มไปรอยยิ้มร้ายเหยียดหยันซ่อนอยู่ นัยน์ตาคู่หวานของหญิงสาวถึงกับเบิกกว้างด้วยความตกใจ! “ทะ ทำไมคุณรู้จัก เอ่อ ชื่อฉัน!” เธอเอ่ยเสียงสั่น ยอมรับว่า ‘ณาลัลน์’ คือชื่อของเธอเอง! “หึ อย่ามาใสซื่อ ทำเป็นจำผมไม่ได้!” น้ำเสียงนิ่งเอ่ยกระชาก ก่อนที่มือหนาของเขาจะยกมือขึ้นมาบีบคางเธอให้เงยขึ้น “อื้อ...เจ็บปล่อยนะ” หญิงสาวรีบยกมือขึ้นมารั้งมือแกร่งเอาไว้ด้วยความเจ็บ “หรือ…ต้องให้ผมทวนความจำ!” “อื้อ ปล่อย เจ็บนะ” ความจำบ้าอะไร ในเมื่อเธอจำเขาไม่ได้เลยสักนิด ณาลัลน์พยายามเบือนหน้าหนีเพื่อจะมองหาใครสักคนที่ช่วยเหลือ แต่ทว่าใบหน้ากับถูกล็อกด้วยมือแกร่ง จนทำได้แค่สบสายตาคนตรงหน้า นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน! วันนี้เธอแค่มาสังสรรค์ปาร์ตี้ที่ผับกับเพื่อน ๆ ใครจะไปรู้ว่าต้องมาเจอกับสถานการณ์บ้า ๆ อย่างตอนนี้ แต่จะมีใครสนใจเธอกันล่ะ ในเมื่อผู้คนต่างกันเต้นโยกย้ายไปกับเสียงดนตรีตามจังหวะเพลงมัน ๆ สลับกับแสงไฟหลากสีสัน ที่ต่างพากันสนุกสนาน ดีไม่ดีหากคนอื่นมาที่มุมนี้ เผลอ ๆ อาจจะคิดว่า เธอกับเขาอาจจะกำลังสวีทหวาน ไม่ก็เป็นคู่รักที่กำลังเคลียร์ปัญหาหัวใจอะไรบางอย่างก็เป็นได้ แต่ถึงในแบบนั้นในความสลัวของแสงไฟ หญิงสาวกลับสัมผัสได้ถึงนัยน์ตาคมกริบที่เอาแต่จับจ้องมองไล่ไปทั่วใบหน้าหวานของเธอ มันเต็มไปด้วยความเย็นชาและอาฆาต… “อือ บอกให้ปล่อย " “หึ” เสียงแค่นหัวเราในลำคอ ทั้งที่มือหนายังคงบีบปลางคางเธอเอาไว้แน่น “อื้อ…” ณาลัลน์นิ่วหน้าด้วยความเจ็บ “ฉะ ฉันเคยไปทำอะไรให้คุณ!” เสียงหวานละล่ำละลักเอ่ยถาม “หึ…เธอนะเหรอ?” “…” “ทำร้ายกันง่าย ๆ อย่าบอกนะว่าเธอจำอะไรไม่ได้เลย” ทำร้าย? คำนี้ก้องเข้ามาในหัวสมองของหญิงสาว ก่อนที่เธอจะมองจ้องนัยน์ตาคมของเขาแล้วพยายามนึกอีกครั้ง แต่จนแล้วจนรอดเธอก็นึกไม่ออก ในสมองของเธอว่างเปล่า ไม่มีความทรงจำของคนตรงหน้าเลยสักนิด หรือเขาจะจำคนผิด? “คุณจำคนผิดไหมคะ” “ก็ต้องพิสูจน์” เพียงครู่ ดวงตาคมคู่นั้นกลับหยุดนิ่งอยู่ที่ริมฝีปากนิ่มของเธอ พลางใช้ปลายนิ้วโป้งคลึงวนเบา ๆ แล้ว...ใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงหน้าก็โน้มลงมาใกล้ ก่อนที่ริมฝีปากร้ายของเขาจะเข้ามาทาบทับริมฝีปากนิ่มของเธออย่างไม่ทันได้ตั้งตัว “อ๊ะ ...อื้อ...” ฝ่ามือแกร่งที่ทาบทับกำแพงคลายออก ก่อนจะเปลี่ยนมารั้งเอวบางของเธอกระชับเข้าหาอย่างแนบแน่น เป็นจูบที่รุนแรงและเร่าร้อน แต่ในขณะเดียวกันกับมีความรู้สึกบางอย่างที่แฝงอยู่ในนั้น ทั้งโกรธ ทั้งเกลียด และทั้งรัก และความรู้สึกสุดท้ายนั่นเอง ที่ทำให้เธอเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบที่เร่าร้อน แต่กลับเจือจางไปด้วยกลิ่นหอมเฉพาะตัวจากชายหนุ่ม ราวกับว่าเธอคุ้นเคยกับกลิ่นแบบนี้มาก่อน แต่...เธอเคยได้กลิ่นหอมแบบนี้จากที่ไหนล่ะ? ในเมื่อเธอเพิ่งเจอเขาครั้งแรก! ในจังหวะที่หัวสมองของณาลัลน์ยังคงสับสน จังหวะนั้นหัวสมองของเธอก็ถูกทำให้ขาวโพลนขึ้นเรื่อย ๆ ทั้งกลิ่นหอมเฉพาะตัวจากน้ำหอมอ่อน ๆ ของชายหนุ่มผสานกับกลิ่นแอลกอฮอล์ที่เจือจางจากเรียวลิ้นร้อนของเขาที่แทรกเข้าไปในโพลงปาก ดูดดึงเรียวลิ้นเล็กของเธอให้ตอบโต้กลับอย่างไม่ประสีประสา ซ้ำยังเกี่ยวตวัดไล่ต้อนอย่างเอาแต่ใจไม่ยอมหยุด ณาลัลน์แทบไม่รู้เลยว่า มือของเธอที่พยายามดันบ่ากว้างของคนตรงหน้าออก คลายลงตั้งแต่ตอนไหน จนเธอเกือบเผลอจะโอบรัดรอบคอของเขาตอบไปด้วยซ้ำ ทว่า...เมื่อมือหนาของอีกฝ่ายเริ่มเคลื่อนมือลงมาต่ำบีบเคล้นสะโพกและบดคลึงของเธอ จนร่างกายส่วนล่างแนบชิดกันจนรู้สึกถึงความตุงแน่นของอีกฝ่าย เพียงเท่านั้นสติของเธอก็กลับมาในทันที อีกเพียงนิดมือหนาของเขาก็จะสอดเข้าไปใต้กระโปรงเธอสำเร็จอยู่แล้ว “อื้อ…” หญิงสาวรีบออกแรงระบายกำปั้นเล็กทุบลงบนบ่ากว้างเพื่อผลักออก แต่ทว่าด้วยเรี่ยวแรงที่เธอมีกลับไม่ได้ส่งผลต่อการเคลื่อนไหวของชายหนุ่มแต่อย่างใด กลับกัน เขากลับกระชับเอวบางของเธอให้แน่นขึ้น กระชับขึ้น พร้อมทั้งยังรั้งร่างเล็กของเธอเข้าหาตัวจนสัมผัสร่างกายแนบชิดไปกว่าเดิมทุกสัดส่วน ลิ้นร้อนยังคงทำหน้าที่ร้ายกาจ เกี่ยวตวัดไล่ต้อนเรียวลิ้นเล็กอย่างเอาแต่ใจ ความร้อนแผ่ซ่านเข้ามาจากริมฝีปากสู่ริมฝีปาก บดคลึงรุนแรงร้อนรุ่มอย่างหนักหน่วง จนร่างเล็กของเธอแทบละลายในอ้อมแขน “อะ…อืม” แล้ว…สัมผัสที่คุ้นเคย ราวกับเธอเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน กลับแปลบเข้ามาในสมองในเสี้ยววิ ก่อนที่จะถูกดึงกลับมาในปัจจุบันอย่างรวดเร็วจนนึกอะไรไม่ออก เธอเคยสัมผัสแบบนี้จากที่ไหนกันนะ? ในขณะที่ณาลัลน์ไม่สามารถดึงเรื่องราวจากสมองได้จากเหตุการณ์ความจำเสื่อมของตัวเองเมื่อ 7 ปีที่แล้ว แต่ชายหนุ่มที่เป็นคนเจ็บเจียนตายเพราะเธอ กลับจำเรื่องราวทุกอย่างเมื่อ 7 ปีที่แล้วได้ดี อย่างที่ใครว่าไว้ คนทำไม่เคยจำ แต่คนโดนทำไม่เคยลืม