ตัวร้ายอะไรกัน! ผมก็แค่ตัวประกอบ

"หยุดนะ! ผมบอกให้หยุดไง"  "หยุดก็โง่แล้ว ไอโชคหยุดตามได้แล้วโว้ย!"  "บังอาจนักนะไอน้องเวร ย้ากกกกก" "อ้ากกกกกก หลัง หลังหักแล้ว!" "ให้ตายสิ บอกแล้วไงว่าอย่ากวนประสาทน่ะ" เด็กหนุ่มวัยประมาณ 16 ปี ชื่อว่าโชคดีหรือชื่อจริงคือ นายมงคล หยิบหนังสือที่ถูกแย่งไปจากคนน้องมากอดไว้แนบอกพร้อมกับเชิดหน้าขึ้นบ่งบอกถึงความเอาแต่ใจของผู้เป็นพี่ได้อย่างดี "ชิ ยืมหน่อยไม่ได้รึไงเล่า ขี้งกชะมัดไปเลยไปชิ่วๆ" คนน้องที่นั่งจุ้มปุ้กอยู่บนพื้นทำปัดมือไล่พี่ตนเองด้วยความเบื่อหน่าย "ไปดีกว่า ใครจะอยากอยู่กับแก" น้องของโชคดีชื่อว่าพาฝัน หรือนายพรสวรรค์ ค่อนข้างจะไม่ค่อยถูกกับน้องตัวเองสักเท่าไหร่มาตั้งนานนมแล้ว ถ้าถามว่านานขนาดไหนตอบว่าตั้งแต่ท้องแม่ก็กวนประสาทคนอ่านไปเอาเป็นว่านานแล้วกัน เดินผ่านคนในบ้านก็ต่างพากันก้มหัวให้คนตัวเล็ก ใบหน้าดูเป็นมิตรบวกกับผมสีชมพูทำให้บุคลิกดูหน้าค้นหามากขึ้น สีผมที่สวยขนาดนี้ซึ่งได้จากคุณแม่ส่วนน้องชายพาฝันได้จากคุณพ่อมาเต็มๆเลยได้ผมสีบลอนก็อ่อน ตามเดิมส่วนตัวของโชคก็ไม่ได้เกลียดฝันมากแต่นับวันยิ่งจะกวนขึ้นเรื่อยๆบางทีก็อดไม่ได้ที่จะดุจะว่าบ้าง ผลลัพธ์ความสัมพันธ์ก็อย่างที่ทุกคนได้เห็น "เฮ้อ แล้วมันจะแย่งไปทำไมนะกับอีแค่ไลท์โนเวลเล่มเดียว" เราก็อุตสาห์เจอก่อนแท้ๆ "เปิดอ่านสักหน่อยก็ไม่เสียหายอะไร" คนที่กำลังพูดคนเดียวพยักหน้าเข้าใจอย่างเงียบๆก่อนจะยกสะโพกตัวเองไปนั่งบนโต๊ะในห้องสมุดเพื่อจะเปิดอ่านนิยายเล่มนี้ เนื้อหาข้างในแปลกประหลาดเกินจะบรรยาย มันเหมือนเนื้อเรื่อง ไม่สิ มันเหมือนเรื่องชีวิตของใครสักคนหนึ่งถูกเขียนมาในนี้เลย  ในขณะที่กำลังพินิจเนื้อหาอย่างใจจดใจจ่อก็มีแสงวาร์ปออกมาจากหนังสือส่งผลให้คนอ่านค่อยๆหลับไปในที่สุด Mongkol "อะไรกันเนี่ย...แล้วที่นี่ที่ไหนวะ" ผมจำได้ว่ากำลังอ่านหนังสือในห้องสมุดของโถงบ้านอยู่แล้วทำไมถึงมาโผล่ในตึกแคบๆอย่างกับที่นอนหมาได้ล่ะเนี่ย "เอ๊ะ นี่มัน..." จอคอมที่ปรากฏรูปของใครบางคนที่คุ้นตามากนั่นก็คือ ผม น้องชายผม อีกห้าคนนั้นไม่รู้จักว่าคือใคร แต่เอ๊ะ! ในคอมทำไมถึงมีพวกผมล่ะ? แล้วทำไมรูปแบบมันถึงคล้ายเกมได้ขนาดนี้ อยู่ๆเหมือนความทรงจำบางอย่างมันแล่นเข้าหัวมา มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งถูกทิ้งให้อยู่คนเดียวตั้งแต่เด็กเพราะพ่อแม่เสีย พอโตขึ้นมาก็กลายเป็นที่น่ารังเกียจของสังคมเพราะชอบเพศเดียวกัน ดันไปสารภาพรักกับรุ่นพี่ที่แอบชอบมาเป็นปีๆเห็นเขาดีด้วยเลยคิดว่าเขามีใจสุดท้ายก็โดนหัวเราะเยาะใส่เพราะรูปร่างอ้วนตุตะไม่เหมาะสม มีแต่คำว่าไม่มีเหมาะสมอยู่ในขี้ปากของคนนินทาตลอด ทนรับแรงกดดันสังคมไม่ไหวจึงตัดสินใจลาออกจากโรงเรียนแล้วขังตัวอยู่ในห้องอย่างเดียว แล้วก็สั่งโอโตเมะเกมค่ายดังมาเล่นให้สมใจอยาก BL Otome จีบหนุ่มฉบับชายรักชายซึ่งตอบโจทย์ตัวเองพอดี ถ้าได้เกิดใหม่เกิดเป็นตัวเอกคงจะดีไม่น้อยในขณะที่กำลังเล่นนั้นก็เกิดอาการหัวใจวายเฉียบพลัน สาเหตุไม่แน่ใจว่าเกิดจากโรคอ้วนหรืออย่างอื่น ชีวิตน่าอนาถใจมาก นั่นมันตัวเขาไม่ใช่รึไงนะ... ห้ะ! นี่คือชีวิตผมเมื่อชาติก่อนงั้นเหรอให้ตาย งั้นแปลว่าชีวิตที่เกิดใหม่คือผมอยู่ในเกมบ้าๆนี่ที่จุดจบแสนจะห่วยแตกรึเปล่าก็ไม่รู้เนี่ยนะ มันก็คงจบดีไม่ได้หรอกในเมื่อเขาเป็นตัวร้ายของเรื่องนี่นา ผมหันกลับไปมองจอคอมนั่นอีกที ท่าทางหยิ่งยโสกอดอกเชิดหน้ายังไงก็ตัวร้ายชัดๆแถมยังอยู่ริมสุดเฟรมอีกต่างหาก ส่วนนายเอกอยู่ตรงกลางขนาบไปด้วยตัวร้ายที่เป็นเพื่อนผมกับพระเอกอีกที น้องผมก็อยู่ด้วยอยู่ติดกับผมส่วนอีกสองคนนั้นอาจจะเป็นรูทลับหรือเพราะผมเล่นไม่ถึงก็ไม่มั่นใจ ประเด็นหลักคือทำไมผมต้องเป็นตัวร้ายนี่สิ ชีวิตเก่าเฮงซวยไม่พอยังจะให้ชีวิตใหม่ผมอายุสั้นด้วยรึไง! ผมต้องเอาตัวเองออกจากรูทความสิ้นหวังนี้ให้ได้เลย! แล้วจะกลับไปยังไงล่ะเนี่ย ตอนนี้สภาพอย่างกับวิญญาณ  ผมเอื้อมมือไปแตะสิ่งของก็วาดผ่านราวกับลมกระทบเท่านั้น ผมจึงตัดสินใจใช้สมองอันน้อยนิด(?) แตะเข้าที่จอคอมปรากฏว่ามีแรงดูดบางอย่างทำให้ผมต้องเอามือกลับออกมากแต่ก็ไม่เป็นผล "เฮ้ย! เป็นปลิงรึไงเล่าจะดูดทำไมเนี่ย" มันไม่ยอมปล่อยออกมาสักทีผมเลยปล่อยเลยตามเลย สรุปก็ถูกดูดเข้าไปจนได้หลังจากนั้นก็ไม่รับรู้อะไรอีกเลย... . . . จิ๊บ จิ๊บ "โชคดี"  "อือ...อย่ายุ่งน่าเจ้าดาด้า" มือเล็กของโชคปัดไล่มือของใครบางคนออกเพราะคิดว่าเป็นดาด้าหมาสุดที่รักมาปลุกตามเคย "อะ...เอ่อคุณหนูคะ นายท่านเขา..." เสียงแม่นมพูดไม่ทันจบประโยคก็มีเสียงกร้าวของชายหนุ่มผู้เป็นเจ้านายตนเอ่ยขึ้นมาก่อน "นี่ลูกว่าพ่อเป็นสุนัขเหรอ!?" "คุณหนูคะตื่นเถอะค่ะ" แม่นมพยายามจะเขย่าตัวให้คุณหนูอันเป็นที่รักตื่นก่อนจะโดนกริ้วแต่ทว่าดูเหมือนจะไม่ทัน "มงคล!!!!" "ว้ากกกกก จ๋าพ่อ!" ผมสะดุ้งตัวโยนหลังจากนอนน้ำลายยืดคาดว่าน่าจะเป็นเวลานานพอสมควร  เมื่อกี๊ฝันงั้นเหรอ "เหม่ออะไร" เสียงดุนั่นเอ่ยอีกครั้งทำให้ผมเงยไปมองหน้าผู้เป็นพ่อ ใบหน้าเค้าโครงชัดเจนออกไปทางลูกครึ่งเสียมากกว่าส่วนใหญ่ พอนึกถึงหน้าพ่อทีไรหน้าของเจ้าพาฝันก็ลอยมาทุกที เป็นมันที่เหมือนพ่อส่วนผมหน้าเหมือนแม่มากกว่า "เปล่าครับ ขอโทษนะครับเมื่อกี๊ผมนึกว่าดาด้ามาปลุก" "ลูกคิดว่าหมามันพูดได้เหรอ!?"  "แหะๆ พ่อพูดด้วยเหรอครับผมไม่เห็นได้ยินเลย" "เฮ้อช่างเถอะ เอาเป็นว่าไอเรื่องนั้นน่ะพ่อทำให้แล้วนะ" "ครับ? เรื่องอะไรเหรอครับ" เขาไปขอให้พ่อทำอะไรให้นะ "อุ๊บ๊ะ ก่อเรื่องแล้วทำลืมเดี๊ยวตีซะดีไหม" "อย่านะพ่อใจร้าย! อ่อผมนึกออกแล้วเรื่องย้ายโรงเรียนเหรอครับ" ผมเพิ่งนึกออกว่าตัวเอง(ก่อนจะจำความชาติที่แล้วได้) ก่อเรื่องซะใหญ่โต มีเรื่องกับลูกครูใหญ่เหตุเพราะแย่งที่นั่งกันทำให้ผมกับน้องลาออกจากที่นั่นมาเลยจะดีกว่าเพราะอยู่ไปก็ไม่มีใครชอบ ส่วนน้องผมไม่ได้ทำอะไรแต่ก็พลอยโดนออกไปด้วย "เฮ้อ ครั้งสุดท้ายแล้วนะ ถ้ามีเรื่องอีกพ่อจะส่งเราไปเรียนต่างประเทศ" "พ่อไม่คิดถึงลูกตัวเองเหรอครับส่งไปที่ไกลแบบนั้น" ผมกอดแขนอ้อนพ่อตัวเองเพราะผมรู้ดีว่าพ่อแพ้ลูกอ้อนของผมมากที่สุด "คิดถึงก็แวะไปหาได้" ลืมไปว่าบ้านรวย โถ่มงคลเอ๊ย "ไม่เอาหรอกผมไม่ไป" "ก็ไม่ใช่หมายถึงจะให้ไปตอนนี้ ถ้าลูกมีเรื่องอีกสิ" "โถ่พ่ออะวัยรุ่นก็ต้องมีบ้างแหละ" โป๊ก "ไม่ต้องเลย ไอพาฝันน้องแกยังไม่เห็นจะมีเรื่องกับใคร" "โอ๊ยพ่อง่า ก็ได้ๆผมจะไม่สร้างเรื่องแล้ว" "ดี ไปเตรียมลองชุดได้แล้วรู้สึกว่าชุดนักเรียนจะส่งมาแล้วนะได้ไม่ได้ยังไงก็บอกแม่นมเขาแล้วกัน" "รับทราบค่ะ" "ได้ครับพ่อ รักพ่อที่สุดเลย!" เอาล่ะชีวิตหลังจากนี้คงเป็นจุดเริ่มต้นชีวิตของไอมงคลสักที  ต้องเริ่มจากการทำตัวจืดจางแล้วค่อยๆหายไปจากเหตุการณ์ของในเกมแต่ละฉากให้ได้!