ลุงที่แปลว่าผัว

ณ คอนโดหรูใจกลางเมืองแห่งหนึ่งที่ชั้นทั้งชั้นมีเพียงห้อง ๆ เดียวเท่านั้น หญิงสาวหน้าตาดี รูปร่างสมส่วน เรียกได้ว่า เนื้อเป็นเนื้อ นมเป็นนม กำลังยืนใช้สายตาจด ๆ จ้อง ๆ อยู่ที่หน้าประตูห้องพักหมายเลข 401 ด้วยเพราะว่าพึ่งย้ายเข้ามาใหม่ เธอเลยยังดูเก้ ๆ กัง ๆ กับการขนย้ายสัมภาระเข้าห้อง            ลินดา คือชื่อของสาวน้อยน่ารักวัย 21 ปีคนนี้ เธอกำลังศึกษาอยู่ในระดับมหาวิทยาลัยปี 3 คณะคหกรรมศาสตร์ ฝีมือการทำอาหารของเธอเป็นที่ประจักษ์แก่สายตาคนทั้งประเทศ เพราะเธอพึ่งผ่านการเข้าร่วมประกวดทำอาหารในระดับประเทศ และเธอก็สามารถคว้าชัยชนะมาครองได้สำเร็จ การชนะในครั้งนี้ทำให้เธอมีเงินมากพอที่จะย้ายออกจากหอเก่าอันซอมซ่อที่เล็กเท่ารูหนูได้            ตอนนี้เธอกำลังยืนกดรหัสเข้าห้องอย่างใจจดใจจ่อ แต่ทว่าไม่ว่าจะกดยังไง ลูกบิดประตูบานนี้ก็ไม่มีทีท่าว่าจะเปิดออกได้เลย             "ประตูเสียหรือเปล่าเนี่ย? ทำไมเปิดไม่ได้" ลินดาบ่นพึมพำกับตัวเองเริ่มจะหัวเสียขึ้นมานิดหน่อยกับประตูเจ้าปัญหาบานนี้ แกร่ก!            เสียงลูกบิดประตูดังขึ้นทั้ง ๆ ที่ไม่ใช่ฝีมือของเธอ ทำไมมันถูกเปิดออกมาจากด้านในได้กันล่ะ?             พลันชายหนุ่มร่างสูง หน้าตาดี ผิวขาวใส ตาโต จมูกเป็นสัน ก็เปิดประตูห้องออกมา            “ห้อง 401 ก็ถูกแล้วหนิ ทำไมลุงถึงมาอยู่ห้องหนูได้” ลินดาเริ่มพ่นคำถามใส่ชายหนุ่มหน้าหล่อตรงหน้าทันที             “ห้องคุณที่ไหน? นี้ห้องผม ผมได้ยินเสียงคนพูด เลยเปิดออกมาดูเนี่ย แต่ก็ไม่คิดว่าจะมีคนพยายามอ้างสิทธิ์ในห้องของผม แล้วอีกอย่างผมก็ไม่ใช่ลุงด้วย” ร่างสูงเอ่ยตอบออกมาอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายกำลังถามออกมา            “อ้าว! ลุง พูดงี้ก็สวยดิ ห้องลุงที่ไหน นี้ห้องหนู แหกตาดูใบสัญญาเช่าห้องนี้สิ 401 เห็นไหม? นี้อะห้องหนูชัด ๆ ลุงอย่ามาโมเมหน่อยเลย หลบไปด้วย หนูจะเอาของเข้าห้อง”             ไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดตอบโต้อะไร ลินดาก็รีบจ้ำอ้าวเดินขนของเข้าห้องไปทันที            “อะไรวะเนี่ย! อยู่ดี ๆ กูก็กลายเป็นลุงเฉยเลย แล้วทำไมยัยเด็กนี้มาอยู่ที่นี้ได้ ไหนไอ้นัทบอกว่าห้องว่าง มาอยู่ได้เลย สรุปว่ากูโดนหลอกเหรอวะ?”            ชายหนุ่มรูปงามวัย 31 คนนี้ ชื่อ ต้นกล้า เขาย้ายมาอยู่ที่คอนโดแห่งนี้เพราะ นัท เพื่อนของเขาซึ่งเคยเป็นเจ้าของห้องนี้ขายห้องให้เขาเนื่องจากว่ามันติดพนันบอลจนไม่มีเงินจ่ายคืนโต๊ะบอล เขาจึงเสนอตัวช่วยด้วยการขอซื้อห้องนี้ต่อ แต่ก็ไม่คิดว่าจะโดนหลอกให้มาอยู่ร่วมชายคากับใครอีกคนซะได้             “นี้เธอ! เธอนั้นแหละ เธอเช่าห้องนี้กับใคร?” ต้นกล้าเริ่มทำการเค้นหาความจริงจากสาวน้อยตรงหน้าทันที            “หนูชื่อลินดาค่ะ เรียกสั้น ๆ ว่า หนูลินก็ได้ แล้วลุง?”            “ฉันชื่อต้นกล้า แล้วฉันก็ไม่ได้แก่ขนาดนั้น เรียกพี่ก็พอมั้ง” ร่างสูงเริ่มประท้วงออกมาด้วยไม่พอใจกับสรรพนามแทนตัวที่อีกฝ่ายเรียกเขา            “แล้วทีนี้จะตอบคำถามฉันได้หรือยัง เธอเช่าห้องนี้กับใคร?”            “พี่นัทค่ะ พี่เขาให้หนูเช่าในราคาที่ถูกมากเลย ถึงจะแปลก ๆ ไปหน่อยแต่พอเห็นว่าราคาถูก หนูก็รีบตกลงทันที ไม่คิดว่าจะมีใครอยู่มาก่อนแล้วด้วยซ้ำ”             “งั้นเธอรอฟังมันอธิบายเอาเองก็แล้วกัน เพราะตอนนี้ฉันคือเจ้าของห้องตัวจริง”            ชายหนุ่มไม่ว่าเปล่า แต่กลับกางหลักฐานเป็นสัญญาการโอนห้องให้สาวน้อยตรงหน้าดูไปด้วย จากนั้นเขาจึงกดเบอร์โทรออกไปหาเพื่อนของเขาทันที            “ฮัลโหล! ไอ้นัท ยังไงวะ? มึงขายห้องต่อให้กูแล้ว ทำไมถึงมีเด็กที่ไหนโผล่มาก็ไม่รู้แล้วมาบอกว่าเช่าห้องนี้ไว้ได้วะ มึงหลอกกูเหรอ?”            [อ่า หนูลินดาสินะ โทษทีว่ะไอ้กล้า แต่กูจำเป็นจริง ๆ เงินจากที่มึงช่วยกูซื้อห้อง มันไม่พอจ่ายค่าบอล กูเลยต้องทำแบบนี้]            “พี่นัท! นี้หนูลินเองนะคะ ถ้าห้องนี้เป็นของพี่กล้า งั้นหนูลินขอเงินคืนได้ไหมคะ? หนูลินจะไปเช่าที่อื่นใหม่เอง”            [ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก พี่ไม่มีเงินคืนให้หนูแล้ว ขอโทษด้วยนะครับ แต่พี่เดือดร้อนจริง ๆ หนูลินก็อยู่กับไอ้กล้าไปนะ เพื่อนพี่มันเป็นคนดี ไม่ทำอะไรหนูหรอก] ตู๊ด! ตู๊ด! ตู๊ด!            "พี่นัท เดี๋ยวก่อนสิคะ ...." ลินดาพูดยังไม่ทันจบคำ อีกฝ่ายก็ตัดสายทิ้งหนีปัญหาไปอย่างง่ายดาย             "มันปิดเครื่องหนีไปแล้ว เธอจะย้ายออกไหม? เอายังไง"            "หนูย้ายไม่ได้ หนูไม่มีเงินเช่าห้องใหม่แล้ว เพื่อนพี่เอาไปหมดแล้ว หนูขออยู่ต่อจนกว่าจะเรียนจบได้ไหมคะ อีกแค่ปีเดียวเอง"             "ฉันก็เห็นใจเธออยู่หรอกนะ แต่เธอจะอยู่กับผู้ชายสองต่อสอง วันทั้งวันแบบนี้ได้ไง"            "ไม่เป็นไรค่ะ หนูลินอยู่ได้ ลุง เฮ้ย! พี่ก็อยู่ไปเลยค่ะ หนูลินจะไม่ไปยุ่งวุ่นวายอะไร ต่างคนต่างอยู่ก็ได้ค่ะ"             "เธอไว้ใจฉันมากเกินไปหรือเปล่าหนูลิน อย่าลืมนะว่าฉันก็ผู้ชาย"