ย้อนเวลากลับไปได้จะ(ไม่)รัก

“คุณท้องกับใคร!!” ชายหนุ่มตะคอกถามหญิงสาวที่นอนใบหน้าซีดเซียวอยู่บนเตียงคนไข้ กล้ามเนื้อทุกส่วนของเขาอัดแน่นไปด้วยโทสะ หญิงสาวมองหน้าชายหนุ่มตรงหน้าเธอด้วยแววตาแสนเจ็บปวด น้ำตาเอ่อไหลรินออกมาอย่างห้ามไม่ได้ “ผู้หญิงแพศยาอย่างคุณ น่าขยะแขยง แต่งงานกับผม แต่ไปท้องกับชายอื่น” “เขาเป็นลูกของคุณ” เมื่อได้ยินคำตอบของคนตรงหน้า ไฟโทสะในอกยิ่งทวีคูณมากขึ้น เขายกมือจับหน้าเล็กบีบเชิดขึ้น “คุณว่าอะไรนะ!! ผมไม่เคยแตะต้องผู้หญิงสกปรกอย่างคุณ มารหัวขนนี่จะเป็นลูกผมได้ยังไง” คำพูดของเขาทำให้หัวใจขอเธอเหมือนถูกฉีกออกอย่างเลือดเย็นเป็นหมื่นชิ้น เธอแค่นยิ้มออกมาทั้งน้ำตาเย้ยหยันให้โชคชะตาของตัวเอง สายตาที่แสนเจ็บปวดยังคงทอดมองไปที่วายุ “มองผมแบบนั้นทำไม คุณทำตัวเองทั้งนั้น” วายุมองมายาวีแววตาแสดงออกถึงความเกลียดชัง เธอรู้อยู่แล้วว่าเขาไม่เคยรักเธอ แต่เธอไม่รู้ว่าเขาจะรังเกียจเธอถึงเพียงนี้ “ใช่ เขาเป็นลูกของฉันคนเดียว” เธอก้มหน้ายอมรับโชคชะตา ด้วยหัวใจที่แหลกสลาย ไม่คิดแก้ตัวใด ๆ เธอกับเขาไม่ได้รักกันแต่แรก แต่งงานกันเพราะผลประโยชน์ของครอบครัว ที่เขาดูถูกเหยียดหยามเธอ ว่าเป็นผู้หญิงเห็นแก่เงินก็คงไม่ผิด พ่อและแม่เลี้ยงจับเธอใส่พานยกให้เธอแต่งงาน แลกกับสินสอดร้อยล้าน ผู้หญิงอ่อนแออย่างเธอจะไปทำอะไรได้กันเล่า “คุณวายุ ฉันขอถามคุณสักคำถามได้ไหม คุณเคยรู้สึกรักฉันบ้างไหม หรือรู้สึกดีกับฉันสักครั้งเคยไหม” เธอรวบรวมความกล้า มองไปที่วายุ ถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ไม่เคย” มายาวีได้ยินคำตอบที่แสนจะเย็นชาจากปากของวายุ เธอยกยิ้มน้ำตาไหลไม่ขาดสาย คงมีแค่เธอที่หลงไปรัก คนใจร้ายอย่างเขาสินะ คนตัวเล็กกวาดสายตาไปมองคนที่อยู่ในห้องทีละคน แม่ของวายุที่เคยเอ็นดูเธอ กับมองเธอด้วยสายตาผิดหวังเย็นชา พ่อแท้ๆ และแม่เลี้ยงของเธอก็เช่นกัน แม้แต่คนที่ทำให้เธออยู่ในสภาพแบบนี้อย่างนาราก็ยังเสนอหน้าอยู่ในห้องนี้ด้วย สายตาที่นารามองเธอมันเป็นสายตาที่อ่านได้ว่ากำลังเยาะเย้ย และสมน้ำหน้าเธออยู่ สายตาของทุกคนที่จับจ้องมาที่เธอมีเพียงความผิดหวัง และดูถูกเหยียดหยาม สุดท้ายตอนนี้ก็เหลือแค่เธอ และเอกสารหย่าที่วางอยู่ข้างตัวเท่านั้น ชีวิตของมายาวี ตอนนี้เธอไม่เหลือใครอีกแล้ว เธอต้องเสียลูกในท้องไปเพราะอุบัติเหตุ โดนทุกคนเข้าใจผิดว่าเธอมีชู้ มือเล็กหยิบเอกสารหย่าที่อยู่ในซองสีน้ำตาลขึ้นมา ยกปากกาเซ็นชื่อลงไป เรื่องทุกอย่างมันควรจบได้แล้ว คืนเดือนดับ...ลมพายุโหมกระหน่ำ สายฟ้าฟาดส่งเสียงคำราม ท้องฟ้าสว่างวาบเป็นระยะ เม็ดฝนพัดมาตามลมกระโชก สาดดวงหน้าเปื้อนน้ำตา หญิงสาวหลับตาเงยหน้ารับน้ำฝนด้วยหัวใจที่แหลกสลาย ความเจ็บปวดถาโถมเข้ามาในหัวใจของเธอเป็นระลอก หยดน้ำตายังคงไหล หัวใจที่แสนเจ็บปวด บีบรัดจนแทบหายใจไม่ออก หลายเรื่องราวที่เธอเคยพบเจอค่อย ๆ แล่นเข้ามาในหัวใจของเธอ เหมือนมีดคมพุ่งเข้ามาทีล่ะเล่ม ทีละเล่ม ทิ่มแทงย้ำที่หัวใจ “ฉันทำอะไรผิดนักหรือ ถึงได้เจอเรื่องที่โหดร้ายแบบนี้ เหนื่อยล้าเหลือเกิน ทำไมชีวิตฉันถึงมีจุดจบแบบนี้นะ โชคชะตาทำไมใจร้ายนัก ฉันยอมแพ้แล้ว ยอมแพ้แล้วจริง ๆ ชาติหน้ามีจริงอย่าให้ฉันเกิดมาอ่อนแอแบบนี้ อย่าให้ฉันได้เจอคนใจร้ายแบบนี้อีกเลย ขอให้ฉันลิขิตชีวิตของตัวเองเถอะนะ” มายาวีปล่อยร่างเล็กจากสะพานสูงลงสู่แม่น้ำสายยาวที่ไหลเชี่ยวด้วยคลื่นลม และพายุฝน เธอยอมแพ้อย่างราบคาบให้กับโชคชะตา เธออ่อนแอเกินกว่าจะรับไหว ร่างเล็กร่วงหล่นกระทบกับผืนน้ำ ค่อย ๆ จมดิ่งลงสู่ แม่น้ำที่ไม่รู้ความลึก ร่างเล็กทิ้งทอดไปตามกระแสน้ำ สุดท้ายสิ่งที่เธอเสียใจที่สุดในชีวิต คือการไปหลงรักผู้ชายไม่มีหัวใจคนนั้นจนหมดหัวใจ... คำเตือน #เนื้อหาในนิยายถูกแต่งขึ้นมาเพื่อดำเนินเรื่องที่เป็นจินตนาการของนักเขียนทั้งสินห้ามลอกเลียนแบบโดดเด็ดขาด เฮือก!! ร่างเล็กสะดุ้งแรง รู้สึกตัวเองจมดิ่งเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ ดวงตาลืมพรืบ หายใจหอบถี่ กวาดสายตาเลิ่กลั่กมองไปรอบห้องนอนสีขาว เม็ดเหงื่อผุดซึมทั่วทั้งดวงหน้า ร่างเปียกชุ่มเหมือนเธอเพิ่งขึ้นจากน้ำมาจริง ๆ หญิงสาวยันร่างลุกขึ้น ยกมือทาบที่อก ค่อยๆ ปรับลมหายใจด้วยใบหน้าที่ซีดเซียว เนื่องจากหัวใจของเธอตอนนี้เต้นโครมครามเหมือนจะหลุดออกมาอยู่ด้านนอก “เกิดอะไรขึ้นกับฉัน” หญิงสาวพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า กวาดสายตามองให้แน่ใจอีกครั้ง ตอนนี้เธออยู่ในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวที่คุ้นเคย “บ้านเก่า ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง ไม่ใช่ฉัน...” คนตัวเล็กตั้งสติได้เธอรีบคานไปเปิดลิ้นชักหัวเตียงที่เธอชอบใส่โทรศัพท์มือถือไว้ หญิงสาวยกมือดึงลิ้นชักออกด้วยท่าทางลนลาน คว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดเปิดหน้าจอด้วยมือที่สั่นเทา “วันที่ 5 พฤษภาคม 2563” เมื่อคนตัวเล็กเห็นวันเดือนปีที่โชว์อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ ดวงตาก็เบิกกว้างขึ้นมาทันที มายาวีไม่รู้ว่าตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับเธอ เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเธอย้อนกลับมาช่วงก่อนที่เธอจะถูกจับแต่งงานได้ยังไง “มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันกันแน่” น้ำตาค่อยๆ เอ่อคลอ เธอตะเกียกตะกายลุกจากที่นอนวิ่งไปที่กระจกบานใหญ่ ใช้มือจับที่หน้าของตัวเอง “ฉันในตอนนี้อายุ 25 จริงๆ เหรอ” มายาวีพึมพำมองตัวเองในกระจก หัวใจไม่อยากจะเชื่อว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นกับชีวิตเธอ หญิงสาวตบที่ใบหน้าตัวเองเบาๆ ให้แน่ใจว่าไม่ใช่ฝันไป “ฉันยังไม่ตายจริงๆ เหรอ นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน” ดวงตายังคงจ้องตัวเองในกระจก หยาดน้ำตาไหลรินออกมาไม่ขาดสาย เรื่องที่เธอพบเจอทั้งหมดคือเรื่องจริง และตอนนี้ เวลานี้ ก็คือเรื่องจริงเช่นกัน คนตัวเล็กยกมือจับไปที่กระจกบานใหญ่ ที่มีตัวเธอเองอยู่ในนั้น “ในเมื่อฉันได้โอกาสกลับมาอีกครั้ง ฉันจะไม่มีวันยอมแพ้ให้โชคชะตาอีก ฉันจะเป็นคนลิขิตชีวิตตัวเอง ฉันจะไม่เป็นผู้หญิงแสนอ่อนแอคนนั้นอีกแล้ว จะไม่ยอมให้ใครมาใช้ฉันเป็นเครื่องบูชาเงินอีก” ในเมื่อเธอผ่านความตายมาแล้วครั้งหนึ่ง และเธอได้รับโอกาสที่จะมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้อีกครั้ง เธอเชื่อว่าจะสามารถลิขิตชีวิตตัวเองได้ ชาติที่แล้วเธอทำเพื่อครอบครัว ยอมแต่งงานกับผู้ชายสารเลวคนนั้นเพราะเชื่อฟังพ่อและแม่เลี้ยงที่ไม่เคยรักเธอเลย “ฉันจะเข้มแข็ง ฉันจะไม่ให้ใครมารังแกฉันได้อีก” มายาวียกมือเช็ดน้ำตาลวกๆ ผ่อนลมหายใจออกอย่างแผ่วเบา เรียกสติตัวเองกลับมา ตอนนี้เธอเป็นแค่เด็กสาวคนหนึ่งเท่านั้น เป็นช่วงที่เธอเพิ่งจะเรียนจบ ชาติที่แล้วเธออ่อนแอ เชื่อฟังพ่อ และแม่เลี้ยงมากเกินไป ทั้งสองบอกเธอว่าเรียนจบมาแล้ว ไม่จำเป็นต้องทำงาน พวกเขาจะหาคนที่ดี ที่สามารถดูแลเธอได้มาแต่งงานกับเธอเอง ให้เธอเชื่อฟังพวกเขา ให้เธอกตัญญู ตอนนั้นเธอเชื่อผู้เป็นพ่อแท้ๆ สุดหัวใจ เพราะคิดว่าสิ่งที่พ่อเลือกให้ คือสิ่งที่ดี เพราะเชื่อว่าพ่อหวังดีกับเธอ ไม่อยากให้เธอต้องลำบาก แต่ตอนนี้เธอรู้ทุกอย่างแล้ว พ่อเธอไม่ได้รักเธอ และเป็นห่วงเธออย่างที่เธอคิดเลยสักนิด พ่อของเธอฟังคำแม่เลี้ยงที่ต่อหน้าแสนดี ลับหลังเกลียดชังเธอเข้ากระดูกดำ ณ บริษัทลงทุนรายใหญ่ ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้น เป็นเลขาหนุ่มคนสนิท เดินถือแฟ้มงานเข้ามาให้ผู้เป็นเจ้านาย “นายครับ งบการเงินบริษัทใหม่ที่เราเทกโอเวอร์มาครับ” “อืม วางไว้ เดี๋ยวฉันตรวจดูอีกที” (วายุชายหนุ่มหน้าคมคิ้วเข้ม จมูกโด่งรับรูปหน้าตาสองชั้นกลมโต ใบหน้าหวานปนดุเล็กน้อย) “ครับนาย เอ่อมีอีกเรื่องครับนาย คุณหญิงแจ้งว่าจะเข้ามาพบนายช่วงบ่ายวันนี้ครับ” ชายหนุ่มที่ก้มหน้าก้มตาตรวจงานอยู่ถึงกับชะงักมือที่กำลังจะเซ็นเอกสาร เงยหน้าขึ้นมามองลูกน้องคนสนิท ขมวดคิ้วหนาท่าทางไม่ค่อยพอใจนัก “แล้วทำไม่เพิ่งมาบอก” “ผมก็เพิ่งรู้ก่อนจะเดินเข้ามาครับ” “โทรกลับไป บอกว่าฉันไม่ว่าง” วายุพูดจบก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงาน ยกมือติดกระดุมสูท ก้าวเท้าเดินออกจากห้องทำงานไปทันที “ตายุ หยุดเดี๋ยวนี้นะ” เสียงที่คุ้นเคยดังมาแต่ไกล ไม่ใช่ใครที่ไหน เป็นแม่แท้ๆ ของวายุ ที่เขาต้องการหนี แต่หนีไม่ทัน วายุชะงักเท้าหยุดอยู่กับที่ ได้ยินเสียงผู้เป็นแม่ดังมาแต่ไกล ก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ฉีกยิ้มกว้างหันกลับมาหาผู้เป็นแม่ ที่เดินมาหาเขาด้วยท่าทางเอาเรื่อง “ครับคุณแม่ พอดีผมมีธุระด่วน นี่คุณแม่มาได้ไงครับเนี่ย” เขาทำไขสือเดินเข้าไปประคองผู้เป็นแม่ ด้วยท่าทางเอาอกเอาใจ “คุณแม่ไม่เห็นต้องลำบากมาที่นี่ มีอะไรเราค่อยคุยกันที่บ้านก็ได้ครับ” “หึ ลูกชายของฉันนี่ปากหวานจริงๆ” ผู้เป็นแม่พูดประชดลูกชายเพียงคนเดียวของเธอ “พูดเหมือนแม่คนนี้จะเจอหน้าลูกสักครั้งมันง่ายขนาดนั้น แกกลับบ้านให้ฉันเห็นหน้าสักวันไหมตายุ ยังมีหน้ามาพูดว่ากลับไปคุยกันที่บ้าน” ลูกชายประคองผู้เป็นแม่เดินมาที่ห้องทำงานของผู้บริหาร “คุณแม่อย่าหงุดหงิดไปเลยครับ เดี๋ยวจะไม่สบายเอานะ ใครใช้ให้ลูกชายคุณแม่งานยุ่งล่ะครับ” วายุยกมือบีบนวดแขนผู้เป็นแม่อย่างเอาอกเอาใจ “ไม่ต้องมานวด แม่จะมาถามว่าแกจะไปงานเลี้ยงการกุศลกับแม่ไหม” “ผมไม่น่าจะว่าง” ผู้เป็นแม่ได้ยินคำตอบจากลูกชาย ก็ส่งยิ้มหวานให้อย่างรู้ทัน “ฉันใคร...ฉันแม่แกนะ แกคิดว่าฉันไม่เช็กตารางงานแกก่อนจะมาที่นี่เชียวหรือ” วายุตวัดสายตาไปที่เลขาคนสนิทที่พยายามก้มหน้าหลบสายตาพิฆาตอยู่ “เป็นคุณแม่ที่รอบคอบเสมอ สงสัยผมจะจำผิดครับ ไหนๆ ก็ไม่มีงาน ลูกชายของคุณแม่ต้องไปเป็นเพื่อนคุณแม่อยู่แล้วครับ” “ดี แกจำไว้นะ เหนือฟ้า ยังมีแม่อย่างฉัน” เมื่อผู้เป็นแม่ได้สิ่งที่ต้องการก็เดินออกจากห้องไปอย่างผู้ชนะ “คุณแม่กลับดี ๆ ครับ” วายุส่งเสียงตามหลังผู้เป็นแม่ ด้วยท่าทีโล่งใจ วายุรักแม่ของเขามาก เนื่องจากตอนเด็ก เขาผ่านช่วงเวลาที่เลวร้ายมากับแม่ของเขาไม่น้อย เนื่องจากพ่อไปมีเมียน้อยจึงทิ้งขว้างวายุ และแม่ไม่ใส่ใจดูแล เขาต้องเห็นผู้เป็นแม่ร้องไห้ทุกข์ใจมาตลอด สุดท้ายพ่อของเขาถูกผู้หญิงเห็นแก่เงินคนนั้นหลอกหมดตัวจนฆ่าตัวตาย ในชีวิตของวายุเหลือแค่แม่เพียงคนเดียว เขาพยายามสร้างทุกอย่างขึ้นมาใหม่ จนวันนี้เขาประสบความสำเร็จเป็นนักธุรกิจหมื่นล้าน พอแม่ออกไปแล้ว วายุก็หันขวับมาหาเลขาคนสนิท มองด้วยสายตาอาฆาตอีกครั้ง “ตกลงใครเป็นคนจ่ายเงินเดือนแก หรือแกเป็นสายที่แม่ฉันส่งมาห๊ะ!! ไอ้ทิม!!” วายุเค้นเสียงถาม “ผมไม่รู้จะพูดยังไง คุณหญิงให้ส่งตารางไปให้ ผมไม่ได้พูดนะครับ ผมแค่ส่งตารางงานไปเฉยๆ” “ดี!! งั้นเดือนนี้ก็ไม่ต้องเอานะโบนัส” วายุพูดจบก็เดินหัวเสียมานั่งที่เก้าอี้ทำงาน เลขาหนุ่มยังคงยืนค้างหน้าถอดสีอยู่ เนื่องจากเดือนนี้เขาถูกหักโบนัสอย่างงงๆ