ข้ามภพมารักเจ้าดวงใจ

เคร้งงงง!! จานข้าวผัดกะเพราที่ถูกกินไปได้ไม่กี่คำถูกปัดลงพื้นจนแตก เพตรา นั่งน้ำตาเอ่อ สายตาเหม่อมองลงพื้น ดูเมล็ดข้าวที่กระจัดกระจาย หญิงสาววัย 18 ไม่อาจกลั้นน้ำตาต่อไปอีกได้ ใบหน้านองน้ำตาเงยขึ้นมาสบเข้ากับ หญิงสาววัยกลางคนผู้เป็นแม่ ที่ตอนนี้กำลังยืนเท้าสะเอวจ้องมองเธอด้วย ใบหน้าโกรธเกรี้ยว "อีเพตรา มึงก็แค่ไปขอร้องเสี่ยวิบูลย์ให้เขายืดเวลาจ่ายดอกออกไปให้กูสักหน่อย แค่นี้ทำไมมึงถึงทำไม่ได้ฮ๊ะ?" สารภี เป็นแม่เลี้ยงเดี่ยว พ่อของเพตรา ที่เป็นคนจีนทิ้งเธอและแม่กลับไปประเทศเดิมและมีครอบครัวใหม่ เพราะทนแม่ที่ติดการพนันอย่างหนักไม่ไหว ตอนนั้นเพตรา เรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่สาม เธอยังคงจำเหตุการณ์วันนั้นได้ดี ที่ผู้เป็นพ่อตัดสินใจขายรถโตโยต้ากลางเก่ากลางใหม่ เพื่อใช้หนี้ให้แม่ ก่อนจะเก็บเสื้อผ้าและออกจากบ้านไป "ตา ไปอยู่กับพ่อนะลูก" ยามนั้นเธอสับสน มองแม่ที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่ที่พื้น สลับกับมองพ่อที่กำลังยืนรออยู่ "พ่อจ๋า ตาอยากไปกับพ่อ แต่ตาสงสารแม่" ตอนนี้เอง ที่เพตรารู้แล้วว่าเธอตัดสินใจผิด ตลอดสามปีที่ผ่านมา สารภี ติดการพนันอยากนักจนกระทั่งตอนนี้ก็เริ่มติดเหล้า "ฉันถามแกได้ยินมั้ยอีนังลูกอกตัญญู" เพตรา ปาดน้ำตาออก "แต่เสี่ยวิบูลย์ เขาบังคับให้ตาดื่มเหล้า แถมเขายังลวนลามตาด้วย" "ก็แค่ดื่มแก้วสองแก้ว จับนิดๆ หน่อยๆ มึงจะหวงตัวอะไรนักหนา" "แต่ .. แม่" "มึงไม่ต้องพูดแล้ว คืนนี้มึงแต่งตัวให้สวย แล้วไปพบเสี่ยวิบูลย์ จำไว้ ถ้ามึงทำให้เขายืดเวลาออกให้กูไม่ได้ มึงก็ไม่ต้องกลับมาบ้านอีก เพราะนั่นหมายความว่าบ้านกำลังจะถูกยึดแล้ว" สารภีจิ้มนิ้วลงบนศีรษะบุตรสาวอย่างแรง จน เพตรา เซไปด้านหลังหลายก้าว ตอนนั้นสามีใหม่ของแม่ก็ก้าวเข้ามา ตรงเข้ามาโอบไหล่สารภีไว้จากทางด้านหลัง "เราไปรวยเพื่อรอฟังข่าวดีกันดีกว่า" แน่นอนว่านั้นคือการชวนกันไปบ่อนเหมือนเช่นทุกครั้ง เพตราทรุดตัวลงกับพื้น กอดเข่าตัวเองนั่งร้องไห้ เกือบ4ทุ่มแล้ว ผับที่เสี่ยวิบูลย์เป็นเจ้าของ แน่นขนัดไปด้วยนักเที่ยวราตรี ผู้หญิงบางคนแต่งตัววาบหวามไม่ต่างจากการสวมใส่แค่ชุดชั้นใน การ์ดประจำร้าน จำเพตราได้ จึงเข้ามาเรียกเธอให้ไปนั่งรอที่มุมหนึ่ง เสียงดนตรีที่ดังอึกทึกพร้อมกับแสงไฟสลับสี ทำเอาเพตรา มึนหัว เธอไม่ชอบสถานที่อโคจรพวกนี้เลยจริงๆ รออยู่นานนับชั่วโมง เสี่ยวิบูลย์ก็ปรากฏตัว หนุ่มใหญ่วัยเดียวกับผู้เป็นพ่อ ถึงแม้จะไม่ได้อ้วนลงพุงหรือหัวล้าน แต่ใบหน้าและสายตาของเสี่ยวิบูลย์ยามจ้องมองเธอ ก็ทำให้เธอรู้สึกหวาดกลัวทุกครั้ง เสี่ยวิบูลย์หย่อนตัวลงนั่งด้านข้างสำรวจเด็กสาววัยขบเผาะ ที่วันนี้อยู่ในชุดกระโปรงสั้นสีน้ำเงินเข้ม ปาดไหล่ เผยไหล่ขาวเนียน เพตรา พยายามดึงรั้งกระโปรงให้คลุมเข่า ยามเมื่อถูกโลมเลียด้วยสายตา "มีอะไรต้องพูดอีก ในเมื่อเธอไม่สามารถทำตามข้อเสนอของฉันได้" เจ้าของผับกวักมือเรียกบริกร รับเอาแก้วบรั่นดีมาแกว่งเล่นไปมาอย่างอารมณ์เย็น เพตรากัดริมฝีปากแน่น "ถ้าวันนี้ตาดื่ม เสี่ยจะยืดเวลาออกไปให้แม่ใช่หรือเปล่าคะ" เพตรา ข่มความกลัว ตะแคงตัวเข้าหาเขา เสี่ยวิบูลย์ จิบบรั่นดีในแก้ว ก่อนจะวางมันลง พร้อมทั้งกวักมือเรียกให้บริกร ที่เข้ามาพร้อมกับบรั่นดีถึงห้าแก้ว เขาวางมันลงตรงหน้าเธอ "ดื่มก่อนแล้วค่อยคุยกัน ดื่มทั้งหมดนี้" เพตราไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากยกมันขึ้นมา ยามเมื่อน้ำสีอำพันไหลลงสู่ลำคอขาว ก็รู้สึกได้ถึงความขมปร่าจนแสบลิ้น หญิงสาวกลั้นใจ ในที่สุดแก้วสุดท้ายที่ว่างเปล่าก็วางลง ในท้องร้อนระอุมาจนถึงลำคอ แสงไฟสลับสียิ่งพาให้เวียนหัว จนต้องยกมือกุมขมับ "ตา ดื่มหมดแล้วตอนนี้เสี่ยจะยืดเวลาออกให้แม่ได้หรือยังคะ" เสี่ยวิบูลย์ยกยิ้ม จ้องมองดวงหน้าหวานของสาวน้อยไร้เดียงสาที่กำลังเป็นสีแดงระเรื่อ ตอนนี้เพตรารู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งตัว บรั่นดีที่ดื่มลงไปราวจะกลับออกมาทางเดิม เธอพยายามกะพริบตา เพื่อมองสีหน้าของเสี่ยวิบูลย์ให้ชัดขึ้น "เอาตัวไปไว้ที่ห้องของฉัน" แม้จะพยายามควบคุมสติ แต่ดูเหมือนพื้นที่รอบข้างกำลังหมุนคว้างจนไม่สามารถพยุงตัวได้ ร่างบางลอยหวือขึ้นกลางอากาศตามแรงอุ้ม แม้จะพยายามดิ้นรนขัดขืนก็ดูจะหมดเรี่ยวแรง เสี่ยวิบูลย์กระซิบบอกกับลูกน้องด้านข้าง "บอกคนของเรา ว่าเอาเงินเพิ่มให้นังสารภีกับผัวมัน จากนั้นก็เล่นคืนมาให้หมด อ๋อ ฝากบอกมันด้วยว่า ฉันใจดีเลื่อนเวลาให้อีกสามเดือน" เสี่ยวิบูลย์ยิ้มร้าย ลุกขึ้นยืนขยับเสื้อสูท ก่อนจะก้าวเดินออกไป ในห้องนอนสี่เหลี่ยม เพตรา พยายามตั้งสติ มือไม้ปัดป่าย ยามสัมผัสได้ถึงการถูกเอาเปรียบ เสี่ยวิบูลย์นั่งลงด้านข้าง สัมผัสไล่ไปตามไปหน้าหวาน แขนเรียว จนกระทั่งถึงต้นขาขาว "หนูเพตรา เธอจะโทษเสี่ยก็ไม่ถูก ถ้าจะโทษก็โทษนังสารภีแม่ของหนูเถอะ" เสี่ยวิบูลย์รีบถอดเสื้อผ้าตนเอง มีเนื้อกวางชั้นยอดมาวางตรงหน้า คืนนี้ก็ต้องเคี้ยวให้นานเสียหน่อย "อย่าทำอะไรตาเลย ปล่อยตาไปเถอะค่ะ" ยามนี้เมื่อรู้ชะตากรรมของตัวเอง น้ำตาก็พาลไหลออกมาจนอาบแก้ม สองมือยกขึ้นพนมอ้อนวอน แต่เสี่ยวิบูลย์หรือจะสนใจ ร่างใหญ่ขึ้นคร่อมก่อนโน้นตัวลงซุกซอกคอ สูดดมเอากลิ่นสดใหม่ ยามเมื่อถูกสัมผัส เพตรารู้สึกขยะแขยง พยายามดิ้นรนขัดขืน ถึงกระทั่งยกเข่ากระทุ้งท้อง นั้นแลกมากับฝ่ามือที่ปะทะลงแก้มอย่างแรง "นังเด็กบ้า ยังไงแกก็ไม่รอดหรอก" สองมือหยาบขย้ำเต้าอวบรุนแรง จนเพตราหวาดกลัว มือไม้สะเปะสะปะคว้าเข้ากับโคมไฟข้างหัวเตียง แรงที่มีทั้งหมดยกโคมไฟฟาดไปที่หัวของเสี่ยวิบูลย์อย่างจัง เธอไม่รู้ว่าหลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้นอีก หอบร่างตัวเองที่เสื้อผ้ายับเยินวิ่งหนีออกมา ก่อนจะตรงกลับบ้าน รีบเก็บเสื้อผ้าแล้วออกมาทันที เธอจะไม่กลับมาเหยียบที่นี่อีกตลอดชีวิต จากเมืองใหญ่สู่ต่างจังหวัด ด้วยเงินติดตัวไม่กี่พันบาท ตัดสินใจหาเช่าห้องราคาถูก และเริ่มทำงาน จากนั้นก็ลงเรียนเสาร์อาทิตย์ เธอขาดพ่อไร้แม่ จากนี้ก็ได้แต่บอกตัวเองว่าให้อดทนและเข้มแข็ง สู่ทำงานจนกระทั่งส่งตัวเองเรียนจนจบจนกระทั่งวันนี้ 4ปีที่อดทนทำงานส่งตัวเองจนเรียนจบพยาบาล และอีกหนึ่งปีกับการเป็นผู้ช่วยพยาบาล จนวันนี้ได้เป็นพยาบาลเต็มตัวแล้ว ร่างเล็กมองตัวเองอยู่หน้ากระจก ชุดขาวสะอาดตาพร้อมกับหมวกสีขาวขีดดำที่ทำให้ภูมิใจ วันแรกกับการเป็นพยาบาลเต็มตัว เจ้าของส่วนสูงเพียงหนึ่งร้อยหกสิบ รูปร่างสมส่วน ใบหน้ากระจ่างใส่ ดวงตากลมโต จมูกรั้นรับกับริมฝีปากบาง ยกยิ้มให้ตัวเอง ก่อนจะคว้ากระเป๋าแล้วเดินออกจากห้อง "ตา วันนี้หลังออกเวรแล้ว ไปกินหมูกระทะที่หลังโรงพยาบาลกันมั้ย" เปิ้ล เป็นเพื่อนพยาบาลที่ได้บรรจุก่อนเธอหนึ่งปี และสนิทกับเธอมากที่สุดเพราะอายุเท่ากัน "ไปเถอะนะ ฉลองที่ตาได้บรรจุ" "ได้ แต่ตอนนี้ ขอไปตรวจความดันให้คนไข้ห้อง 4 ก่อนนะ" ยามทำงานเพตรามักจะมีรอยยิ้มอยู่เสมอ เป็นที่เอ็นดูของเพื่อนร่วมงานทุกคน "ห้อง4เหรอ ตาระวังหน่อยนะ เมื่อคืนพี่ไปวัดความดันก็อาละวาดหนักเลย" พี่อรเป็นหนึ่งในพยาบาลที่บรรจุมาหลายปีแล้ว เรียกได้ว่าเป็นผู้อาวุโสของที่นี่ แผนกอายุรกรรม หรือว่าจะแผนกอื่นย่อมมีคนไข้จำพวกนี้อยู่แล้ว "ค่ะ ตา จะระวัง" ยังไม่ทันจะรุนเครื่องมือออกไป เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เพตรามองเบอร์ไม่คุ้นตาที่แสดงอยู่หน้าจอ แม้ในใจจะลังเลแต่ก็เลือกที่จะกดรับ "สวัสดีค่ะ" "อีตา นังลูกชั่ว นังลูกสารเลว แกหนีหายไป5ปี ไม่สนใจไยดีฉัน กว่าจะหาเบอร์แกมาได้ เลือดตาแทบกระเด็น ได้ข่าวว่าเป็นนางพยาบาลเงินเดือนไม่น้อย แกก็ควรตอบแทนพระคุณชั้น บ้าง รู้มันว่าตอนนี้ฉันลำบากแค่ไหน โอนเงินมาให้ด้วย ฉันจะส่งเลขบัญชีไปให้ทางข้อความ" ยังไม่ทันจะเอ่ยสิ่งใด ปลายสายก็วางไปแล้วพร้อมกับข้อความที่แสดงเลขบัญชีที่ถูกส่งเข้ามา ไม่มีมีคำว่าเป็นห่วง หรือถามว่าเธอสบายดีมั้ยให้ได้ยิน สามวันก่อน มีป้าแถวบ้านมาเยี่ยมลูกชายที่ประสบอุบัติเหตุแล้วบังเอิญเจอกับเธอ ด้วยเพราะไม่คิดอะไร เพตราจึงให้เบอร์ไปเพราะคิดว่า ยามแกกลับบ้านอาจจะอยากสอบถามอาการของลูก และนี่เป็นอีกครั้งที่เธอตัดสินใจผิด หญิงสาวปิดเสียงโทรศัพท์พร้อมกับเก็บมันลงกระเป๋า แล้วเดินไปยังห้องผู้ป่วย พอเปิดประตูเข้ามา ชายที่ควรจะนอนอยู่บนเตียง กลับไปยืนกางแขนอยู่ที่ริมระเบียงพร้อมกับขาข้างหนึ่งที่กำลังเหยียบขึ้นไป "คุณคะ ลงมา อันตรายค่ะ" หญิงสาวรีบตรงเข้าไป ดึงรั้งเอาผู้ป่วยกลับมา "ปล่อยกู มึงเป็นพวกมันที่ส่งมาฆ่ากูใช่มั้ย ออกไป ออกไปให้พ้น"!! ชายหนุ่มที่ถูกส่งตัวมารักษาด้วยอาการเบาเบาหวาน กลับมีท่าทางราวกับคนเสียสติ "ลงมาคุยกันดีๆ ก่อนค่ะ ตรงนั้นมันอันตราย" แม้จะรู้สึกกลัวอยู่บ้าง แต่หน้าที่พยาบาลก็คือดูแลผู้ป่วย "กูบอกให้ออกไปไง ปล่อยสิโว้ย" ยามเมื่อเพตราเข้าประชิดตัวเพื่อดึงเข้าออกจากระเบียง จึงเกิดการชุดดึงกันไปมา ผู้ป่วยผลักเธออย่างแรง ล้มลงกับพื้น พร้อมกับหัวที่ฟาดลงกับขอบกำแพง ยามนี้ชุดพยาบาลสีขาวกับเริ่มมีสีแดงปะปนจากเลือดที่ศีรษะ ผู้ป่วยเห็นเลือดแล้วยิ่งดูเสียสติมากขึ้นกว่าเดิม เขาตรงมาบีบคอเธอเอาไว้ พร้อมกับยกร่างเธอให้ลอยขึ้นจนชนกับระเบียง " ปล่อย ปล่อยนะ" "มันส่งมึงมาฆ่ากูใช่มั้ย ได้ งั้นกูจะฆ่ามึงก่อน" ด้วยแรงผลัก ร่างบางประเด็นออกไปนอกระเบียง ตอนนั้น เพตราคิดเอาไว้แล้วว่าเธอคงไม่รอดแน่ สู้อุตส่าห์อดทนมาจนได้ทำงานที่ดี กลับต้องมาตายทั้งที่ยังไม่ได้รับเงินเดือนด้วยซ้ำ แต่ก็ดีแล้ว เธอไม่อยากรับรู้เรื่องเกี่ยวกับแม่อีก ค่าประกันชีวิตที่แม่จะได้รับหลังเธอตาย ก็ถือว่าเป็นการตอบแทนบุญคุณแล้วกัน สองตาหลับลงสองหูได้ยินเสียงลมที่กับเสียงกรีดจากเพื่อนร่วมงาน จากนั้นทุกอย่างในสติก็ดับไป