ย้อนเวลามาพร้อมกำไลมิติและระบบเรียนรู้ทักษะสุดจึ้ง

ปี ค.ศ. 2025 หวังเหมี่ยววัยหกสิบสองนอนอยู่บนเตียงไม้แข็งของศูนย์พักพิง ร่างกายซูบผอมเต็มไปด้วยริ้วรอย ใบหน้าที่เคยสดใสในวัยสาว บัดนี้มีแต่ความเหนื่อยล้า ดวงตาขุ่นมัวพร่าเลือนจ้องเพดานนิ่ง เธอกัดริมฝีปากเหมือนพยายามกลั้นบางสิ่ง “สุดท้ายฉันก็เหลือตัวคนเดียว” หญิงชราพึมพำ เสียงสั่นเครือ เธอหลับตา ภาพอดีตผุดขึ้นมาไม่หยุด เมื่อสี่สิบปีก่อน หลี่ฟู่เฉิงปาหนังสือสมุดทะเบียนสมรสใส่หน้าเธอ น้ำเสียงเย็นชาอย่างกับมีดเฉือน “หวังเหมี่ยว เธอติดพนันจนสร้างหนี้สินไปทั่ว ประพฤติตัวไม่เหมาะสมกับการเป็นภรรยา บกพร่องต่อหน้าที่ เราหย่ากันเถอะ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เด็กขาด “ไม่…อาเฉิง อย่าทำกับฉันแบบนี้” “ผมจะยื่นเรื่องหย่า ภายในสามสิบวัน คุณต้องย้ายออกไปจากบ้านของผม” เธอจำได้ว่าตอนนั้นตัวเองน้ำตานองหน้า แต่เขาหันหลังเดินจากไปโดยไม่แม้แต่จะมองกลับมา หวังเหมี่ยวหัวเราะเบาๆ ทั้งน้ำตาในปัจจุบัน “ตอนนั้นฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่ากำลังท้อง…ไม่รู้เลยว่ากำลังมีชีวิตเล็กๆ อยู่ในท้องของฉัน” ภาพอีกฉากซ้อนขึ้นมา หลังจากเธอหย่าแล้วก็ยังไม่ได้กลับบ้านเกิดในทันที เธอเสนอให้พวกเขาลักพาตัวน้องสาวเธอไปแต่งงานใช้หนี้ แต่ว่ากลับทำไม่สำเร็จ พวกนั้นจึงทวงหนี้โดยใช้ร่างกายของเธอแทน สุดท้ายก็ถูกย่ำยีจนแท้งลูก พอฟื้นขึ้นมาที่โรงพยาบาล เสียงบิดาของเธอดังขึ้น “ตั้งแต่วันนี้บ้านเราจะไม่มีผู้หญิงชื่อหวังเหมี่ยวอีกต่อไป” เธอถูกตัดขาดความสัมพันธ์เพราะสิ่งที่เธอก่อ หวังเหมี่ยวในวัยชรากัดฟันแน่น น้ำตาไหลไม่หยุด มือเหี่ยวย่นกำผ้าห่มจนสั่น “ตอนนั้นฉันทำผิดเองจริงๆ แต่ใครจะรู้ว่ามันคือกับดัก ใครจะรู้ว่าเพื่อนที่ฉันไว้ใจ กลับเป็นคนผลักฉันลงเหว” เธอหอบหายใจแรงเหมือนหัวใจถูกบีบ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดและความเสียดาย “ถ้าฉัน… ถ้าฉันมีโอกาสอีกครั้ง ฉันจะไม่เดินซ้ำรอยเดิม ฉันจะไม่แตะการพนัน ฉันจะไม่ทิ้งครอบครัว ฉันจะขอแก้ตัวใหม่อีกครั้งเถอะ ขอเพียงอีกครั้งเดียว” ประโยคสุดท้ายหลุดจากริมฝีปาก ก่อนลมหายใจสุดท้ายจะขาดห้วง ในปี ค.ศ. 1985 หวังเหมี่ยวสะดุ้งตื่นขึ้นมา หายใจหอบ ร่างกายไม่ได้อ่อนแรงอย่างเคย นิ้วมือเรียวยาวอ่อนนุ่ม ไม่ใช่มือเหี่ยวย่นที่สั่นเทาอีกแล้ว เธอค่อยๆ ลุกขึ้นนั่ง ดวงตาเบิกกว้าง “นี่… นี่มัน…” เธอคว้าเส้นผมของตัวเองขึ้นมา ผมดำเงางามไม่ใช่ขาวโพลน ใบหน้าในกระจกเงาร้าวบนโต๊ะเครื่องแป้งสะท้อนใบหน้าวัยสาวของเธอในวัยยี่สิบสอง ดวงตากลมโตเปล่งประกาย น้ำตาไหลพราก “พระเจ้า ฉันกลับมาแล้วจริงๆ” เธอหันไปมองปฏิทิน แล้วพบว่านี่คือปี 1985 “ฉันยังมีเวลาอีกหนึ่งเดือนก่อนที่หลี่ฟู่เฉิงจะขอหย่า” หัวใจของเธอเต้นแรง ความรู้สึกทั้งตื่นเต้น ดีใจ และหวาดกลัวถาโถมเข้ามาพร้อมกัน อาจคงเป็นเพราะช่วงสุดท้ายของชีวิต เธอเข้ามาอาศัยที่ศูนย์พักพิง และอาสาสมัครทำงานช่วยเหลือคนที่ลำบาก เล่าประสบการณ์ชีวิตสอนใจให้คนอื่นไม่หลงทางผิดอย่างเอ สวรรค์จึงมีเมตตาให้โอกาสอีกครั้ง หญิงสาวกัดริมฝีปากแน่น พลางพูดเสียงสั่น “หวังเหมี่ยว ครั้งนี้เธอจะไม่พลาดอีก เธอจะไม่มีวันทำลายครอบครัวด้วยมือตัวเองอีกแล้ว” ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัว [ ติ๊ง – ระบบผู้ช่วยได้ทำการเชื่อมต่อ ] หวังเหมี่ยวเบิกตากว้าง จับหน้าอกตัวเอง “นี่มันอะไรกัน เสียงในหัวงั้นเหรอ” [ ยินดีต้อนรับ หวังเหมี่ยว เจ้าของกำไลมิติ การเดินทางครั้งใหม่ได้เริ่มขึ้นแล้ว ] เธอยกข้อมือขึ้น กำไลหยกฝังพลอยวาววับที่ไม่เคยมีอยู่มาก่อนสวมอยู่จริงๆ หวังเหมี่ยวหัวเราะทั้งน้ำตา “สวรรค์เมตตา ครั้งนี้ฉันจะพลิกชะตาของตัวเองให้ได้” เสียงใสที่ดังขึ้นในหัวอีกครั้ง [ นี่คือระบบผู้ช่วยชีวิตที่ติดตัวคุณมาในครั้งนี้ หน้าที่ของคุณคือการ ‘เป็นที่รัก’ แต้มของคุณจะเพิ่มขึ้นตามความรู้สึกจากคนรอบข้าง ยิ่งมีคนรักและชื่นชมคุณมากขึ้น แต้มของคุณก็จะมากขึ้น ] หวังเหมี่ยวหน้าเหวอไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเยาะตัวเอง “ทำให้คนรักเหรอ ฟังดูง่ายนะ แต่ในอดีตฉันกลับทำตรงข้ามทุกอย่าง ฉันทำร้ายครอบครัว ทำลายศรัทธาของคนที่รักฉัน” น้ำตาคลอ “จริงสิ แล้วแต้มที่ว่าเอาไปทำอะไรได้” เธอถามเสียงจริงจัง [ แต้มสามารถนำมาแลกทักษะในระบบได้ ] หวังเหมี่ยวเลิกคิ้วสูง “ทักษะ? แบบไหน?” [ ตัวอย่างเช่น ทักษะภาษาอังกฤษ ทักษะการต่อสู้ ทักษะการทำอาหาร หรือแม้กระทั่งทักษะการจัดการธุรกิจ โฮสต์สามารถเลือกแลกได้ตามจำนวนแต้มที่สะสม ] หญิงสาวอ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้าง “จริงเหรอ นี่หมายความว่าฉันสามารถเรียนภาษาอังกฤษได้ทันที หรือฉันจะมีฝีมือทำอาหารเหมือนเชฟก็ได้ถ้าใช้แต้มแลกงั้นเหรอ” [ ถูกต้องค่ะ ] เธอกำมือแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยประกายมุ่งมั่น “ดี… ดีมากเลย ครั้งก่อนฉันโง่งมงายจนเสียทุกอย่าง แต่ครั้งนี้ฉันจะใช้โอกาสให้คุ้ม ฉันจะสะสมแต้มให้ได้เยอะที่สุด แล้วฉันจะแลกทักษะมาพลิกชีวิตในชาตินี้” หญิงสาวกล่าวอย่างจริงจัง ก่อนจะถามถึงเรื่องกำไลมิติ “แล้วกำไลมิติล่ะ” [ สามารถเข้าออก และจัดเก็บของเข้าออกด้วยความคิดของโฮสต์ค่ะ แต่จะเปิดใช้งานได้ก็ต่อเมื่อแลกทักษะเป็นครั้งแรก] “ฉันเข้าใจแล้ว” [ เพื่อยืนยันการเริ่มต้น ภารกิจแรกของคุณคือ ทำให้หลี่ฟู่เฉิงไว้ใจคุณให้ได้ถึง 20 เปอร์เซ็นต์ ] หวังเหมี่ยวชะงัก ใบหน้าขาวซีดไปครู่หนึ่งก่อนจะกัดริมฝีปากแน่น ภารกิจแรกคือสามีของเธอ คนที่เธอทำให้เขาผิดหวัง หญิงสาวยกมือลูบกำไลมิติอย่างแผ่วเบา ใบหน้าเต็มไปด้วยความแน่วแน่ “ถ้าสวรรค์ให้ฉันมีโอกาสแก้ไข ฉันจะเริ่มจากเขาก่อน ต่อให้ต้องใช้ทั้งชีวิตฉันก็จะทำให้เขามีความสุขให้ได้ เริ่มด้วยการไว้ใจสินะ” [ ระบบยืนยัน: ภารกิจได้เริ่มต้นแล้ว ] หญิงสาวเริ่มรู้สึกตื่นเต้น น้ำตาคลอที่หางตา โอกาสในการเกิดใหม่ในร่างวัยสาวของตัวเอง เธอจะไม่ให้ตัวเองก้าวลงเหวอย่างชาติก่อน [ ติ๊ง - แต้มเริ่มต้น 10 แต้ม ได้ทำการโอนเข้าสู่บัญชี ขณะนี้คุณมีทั้งหมด 10 แต้ม ] เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีกครั้ง เธอยิ้มให้กำลังใจตัวเอง “เอาล่ะ ภารกิจแรก เรามาเริ่มกันเถอะ!” ************************