เสียงลมหายใจของไลลาเบาหวิวอยู่ในห้องที่ไร้เสียง
ภายในห้องนอนของเขา — หรู เรียบ และมืดหม่นไปด้วยความทรงจำที่เธอไม่เคยมีส่วนร่วม
“ไลลา ช่วยจัดกระเป๋าให้หน่อย พรุ่งนี้ฉันต้องออกเดินทางแต่เช้า”
เขาบอกสั้น ๆ ก่อนออกไปโทรศัพท์
นั่นเป็นครั้งแรกที่เขาขอให้เธอช่วย — ไม่ใช่ออกคำสั่ง
เธอจึงนั่งลงที่พื้นหน้าตู้เสื้อผ้า
เปิดบานประตูตู้ไม้เนื้อดีอย่างเบามือ ไล้ปลายนิ้วไปตามแผ่นพับของเสื้อเชิ้ตที่รีดเรียบจนแทบไม่มีรอยพับ
เขายังคงเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว เหมือนเดิม
เธอหยิบเสื้อสีพื้นสองสามตัวออกมา พับใส่กระเป๋าผ้า
กระทั่งสายตาเธอสะดุดเข้ากับกล่องไม้สีน้ำตาลเข้ม ขนาดพอดีฝ่ามือ วางอยู่ลึกในมุมสุดของชั้น
เธอชะงัก
มือค่อย ๆ เอื้อมไปหยิบมันออกมา
กล่องถูกปิดสนิท แต่ไม่มีแม่กุญแจ
เธอเปิดออกช้า ๆ —
ด้านในมีเพียง “กุญแจดอกหนึ่ง”
เป็นกุญแจทรงคลาสสิกแบบเก่า ฝังในโฟมสีดำอย่างประณีต ราวกับเป็นสิ่งของสำคัญ
“
