แสงสีส้มเรื่อของยามค่ำตกกระทบกับผ้าม่านโปร่งบางในห้องนอน
ไลลานั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงอีกฟาก — เงียบ เฉยชา เหมือนวิญญาณที่ถูกทิ้งไว้ในห้องว่าง
เธอเพิ่งเดินกลับจากห้องของเขา หลังจากที่ซ่อนตัวอยู่ด้านหลังประตูเมื่อไม่กี่นาทีก่อน
ภาพที่เธอเห็น...ภาพที่เขาเปิดกล่องไม้แล้วลูบมันด้วยความอาวรณ์ — กล่องของลลิน — ยังติดตา
หัวใจของเธอแน่นอึดอัด เหมือนอากาศในห้องกำลังลดลงเรื่อย ๆ จนแทบหายใจไม่ออก
ไม่ใช่เพราะเขาใจร้าย
แต่เพราะเขาใจดี...กับใครอีกคน
และเธอก็รู้แน่แล้วว่าเธอไม่เคยเป็น 'ใครคนนั้น'
ไลลาหลับตา สูดลมหายใจลึก
ฝ่ามือบีบชายกระโปรงแน่น เสียงในหัวยังวนเวียนซ้ำเดิม
— กลิ่นน้ำหอมที่เขาเลือกให้
— เพลงที่เขาเปิด
— เสื้อผ้าที่เขาเตรียมไว้
ทั้งหมด...มันไม่เคยเป็นของเธอเลย
“พอแล้ว…” เธอพึมพำเสียงแผ่วกับตัวเอง
ดวงตาแดงเรื่อจากการร้องไห้ ค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นความเด็ดเดี่ยวที่เธอไม่เคยมี
ถึงแม
