สองสัปดาห์
สิบสี่วัน
สามร้อยสามสิบหกชั่วโมง
...ที่เขาไม่มีเธอ
อคินไม่ได้หลับสนิทแม้แต่คืนเดียว นับตั้งแต่ไลลาหายไป
เขายังทำงานเหมือนเดิม ยังคงถือมีดผ่าตัดนิ่งราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่เพียงแค่หลังมือเปื้อนเลือดของคนไข้ เขากลับหลับตาลงแล้วเห็นภาพน้ำตาของผู้หญิงอีกคน
ในหัวเขาไม่มีภาพใครเลย
...นอกจากเธอ
“ยังหาไม่ได้เหรอ?”
เสียงของอคินราบเรียบ แต่ผู้ช่วยรู้ว่าอีกนิดเดียว — แววตานั้นจะไม่เหลือความอดทนอีกต่อไป
“ตอนนี้รู้แค่ชื่อของหมอเวรที่อนุมัติการย้าย...แล้วก็เส้นทางที่คนไข้ถูกย้ายไปค่ะ แต่คนชื่อไลลา...ยังไม่เจอว่าอยู่ที่ไหนแน่”
อคินพยักหน้า ก่อนตัดสาย
เขายืนอยู่บนดาดฟ้าของตึกสูง ร่างสูงพิงราวระเบียง สูทสีเทาดำยังคงเป๊ะทุกระเบียบนิ้ว...แต่ลมหายใจไม่เป็นจังหวะ
เสียงในหัวมันดังขึ้นอีกแล้ว
เสียงของไลลาที่คล้ายกับกระซิบไว้ข้างหู
“ฉันไม่ใช่เงาใคร”
ในภาพหลอนที่มองเห็นเธอพูดด้วยคำนี
