รุ่นพี่ที่รัก

ชายหนุ่มผิวเข้ม ตาคม ขนตายาวหนา หนายิ่งกว่าสาว ๆ ทำให้หน้าคม ๆ มีตาหวานยิ่งนัก ร่างสูงกว่า 180 ซม. เดินตรวจความก้าวหน้าการก่อสร้างบ้านด้วยสีหน้าบอกความพึงพอใจ จนกระทั่งมีเสียงโทรศัพท์ดังขึ้น เขาจึงเดินมาทิ้งสะโพกพิงขอบประตูและมองออกไปหน้าบ้านก็สะดุดกับร่างโปร่งระหง ผมยาวรวบง่าย ๆ กำลังมองบริเวณหน้าบ้าน พลางก้มลงจดรายละเอียดยิก ๆ ในสมุดที่ถือมาด้วย บางเสี้ยวหน้ารู้สึกเหมือนคุ้นหน้าเธอเหมือนกัน ขณะคุยโทรศัพท์ก็มองการกระทำของเธอไปพลาง ซักพักเห็นชายร่างสันทัด ผิวขาว สวมแว่น เดินเข้ามาหน้าบ้านและตรงไปหาหญิงสาว แล้วทั้งสองคนก็เดินตรงมาทางที่เขายืนอยู่ พอดีกับเขาคุยโทรศัพท์เสร็จพอดี พอเดินเข้ามาใกล้ ๆ เขามองหน้าเนียนที่เดินคู่มากับอีกคน เขานึกออกแล้ว "สวัสดีครับคุณอิส วันนี้ว่างเหรอครับ" "สวัสดีครับพี่พจน์ พอดีมาดูงานแถวนี้ครับ งานก้าวหน้าดีนะครับ" พจน์เป็นวิศวกรคนหนึ่งของบริษัทของอิสระ ที่อยู่ด้วยกันมายาวนานและบ้านพจน์อยู่ใกล้ ๆ แถวนี้เขาจึงให้พจน์ช่วยดูแลงานก่อสร้างบ้านของเขาให้และใช้คนของบริษัทของเขาเองในการก่อสร้าง "พอดีเลยครับ เดี๋ยวจะแนะนำให้รู้จักคนที่จะมาช่วยจัดสวนให้ครับ จริง ๆ ก็มาช่วยจัดให้กับบริษัทเราหลายไซค์แล้วครับ แต่คุณอิสยังไม่เคยเจอ" พลางเดินเข้าไปหาหญิงสาวพร้อมกับร่างสูงที่เดินตามไป "นี่เขมิกาครับ หรือเรียกขิมก็ได้" "ขิมนี่คุณอิสระ บอสพี่" "สวัสดีค่ะ" หญิงสาวยกมือไหว้ พอสบตาเขาก็ทำหน้าเหวอ จนเขาต้องหัวเราะออกมา "ยินดีที่ได้เจอกันอีกครั้งนะครับคุณขิม" นั่นแหละหญิงสาวพยายามปรับสีหน้า "อ้าวรู้จักกันมาก่อนหรือครับ" "รุ่นน้องที่มหา'ลัยครับ" "ใช่สิ ผมก็ลืมไปว่าจบที่เดียวกัน" เขมิกากลับคิดคำนึงถึงสมัยยังเรียนอยู่ที่ปี 1 อิสระอยู่ปี 4 คณะวิศวกรรมศาสตร์ ส่วนเธอเรียนเศรษฐศาสตร์ กลุ่มเพื่อนของเธอกรี๊ดรุ่นพี่วิศวะก๊วนนี้มาก ๆ เพราะมีแต่คนหน้าตาดี เพอร์เฟคมากกก "ขิมไปห้องสมุดกันไหม"กนกพรชวน "ฮ้า สงสัยวันนี้ฝนตกแน่" เพราะปกติเขมิกาจะเป็นคนชวนเพื่อนสาว บางครั้งก็ไปด้วย แต่ส่วนใหญ่กนกพรจะชอบไปทางช๊อปปิ้งมากกว่า เขมิกาจึงเข้าห้องสมุดคนเดียวประจำ "น่านะ"พอเข้าห้องสมุด กนกพรก็ดึงเธอมานั่งที่โต๊ะมุมหนึ่งในห้องสมุด หลังจากนั้นไม่นานเขมิกาก็รู้สาเหตุที่เพื่อนชวนเข้าห้องสมุด "ขิม ๆ พี่วิศวะกลุ่มนั้นมีแต่คนหล่อ ๆ ว่าไหม" พลางพยักเพยิดไปที่กลุ่มชายหนุ่มที่นั่งอ่านหนังสืออยู่อีกมุมของห้อง "คนตัวสูง ๆ หน้าคม ๆ นั่นชื่ออิส ส่วนคนที่นั่งด้านซ้ายชื่อโตมร คนที่ใส่เสื้อสีครีมนั่นพี่ปนัส.." และตามมาอีกยาวเหยียด "ขิม ใจลอยไปถึงไหนนี่" เสียงพจน์เรียก ทำให้หญิงสาวได้สติ หันมามองพลางเลิกคิ้วถาม "คุณอิสคุยกับขิมเลยนะครับ อยากได้สวนแบบไหน เต็มที่ครับ แต่ระวังนะ ยัยนี่ซุ่มซ่ามมาก เดี๋ยวผมขอตัวไปดูงานด้านโน้นก่อน" ด้วยความที่สนิทกันทำให้พจน์พูดได้สนิทสนม แล้วก็เดินจากไปในขณะที่หญิงสาวได้แต่เข่นเขี้ยวตามหลัง "ไปนั่งคุยกันใต้ต้นไม้ดีกว่าครับ ค่อยเย็นหน่อย" อิสระชวน พลางก้าวนำ เขมิกาจึงเดินตามหลังคนตัวสูงไปติด ๆ และยังอดคิดถึงเพื่อน ๆ ไม่ได้ กลุ่มของอิสระทำให้เพื่อน ๆ ของเธอชอบเข้าห้องสมุด และเขมิกาก็เป็นหนึ่งในแก๊งค์ เพื่อนสาวที่คอยติดตาม คอยเชียร์รักบี้ทุกแมทต์ เพราะก๊วนอิสระคือนักกีฬารักบี้ขวัญใจสาว ๆ แต่ก็ไม่มีอะไรมากกว่าการแอบปลื้มรุ่นพี่เท่านั้น คิดเพลินจนกระทั่งไม่รู้ว่าเขาหยุดเมื่อไร จึงชนร่างสูงอย่างจัง เซแซด ๆ ดีที่อิสระคว้าตัวไว้ทัน พอเห็นหญิงสาวทรงตัวได้เขาจึงปล่อยมือ พลางยิ้มขำ ส่วนเขมิกาหน้าแดงแล้วแดงอีก "ขอโทษค่ะ" หญิงสาวพึมพำพลางคลำหัวป้อย ๆ นั่นแหละเขาจึงปล่อยเสียงหัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ "เป็นไรไหมครับ" เขมิกาได้แต่ส่ายหน้า "คุยเรื่องสวนที่คุณอิสอยากได้ดีกว่าค่ะ" พอเขาหยุดหัวเราะ จึงหันมาบอกพลางยิ้มพลาง ทำให้หญิงสาวจดไป อายไป "ผมอยากได้สวนโปร่ง ๆ หน่อย ต้นไม้เอาที่ดูแลง่าย ๆ ส่วนข้าง ๆ ระเบียงขอเป็นบ่อน้ำกับไม้น้ำบ้างนะครับ บ้านจะได้เย็น ๆ อีกส่วนที่อยากได้ผมขอให้มีสนามสำหรับเด็ก ๆ ด้วย" ในขณะที่หญิงสาวจดยิก ๆ และถามเป็นระยะ เขาก็ตอบอย่างอารมณ์ดีและถามเรื่องต้นไม้กลับบ้าง "ชอบไม้หอมไหมคะ พวกไม้ไทย ๆ" "ชอบครับ" " โอเคเลยค่ะ เดี๋ยวฉันจะเอาแบบมาให้ดูอาทิตย์หน้านะคะ" "ครับ มีอะไรต้องการข้อมูลเพิ่มเติมก็โทรหาผมได้" พลางส่งนามบัตรให้เธอและก้มดูนาฬิกา "ผมต้องขอตัวก่อนนะครับวันนี้ ต้องไปรับลูกสาวแล้ว" เขมิกาได้แต่มองตามหลังคนตัวโตที่ก้าวยาว ๆ จากไป พลางคิดคำนึง คนแบบไหนนะที่เขาจะชอบและแต่งงานด้วย...