มาเฟียหน้าโหดอยู่ในโหมดรักเด็ก

บทที่ 1 เด็กมันยั่ว NC 18+++  มาเฟียหวังซ่านเย่ เป็นมาเฟียที่มาจากตระกูลมาเฟียจากแผ่นดินใหญ่ เข้ามาขยายธุรกิจโดยการเข้ามาสัมปทานเขตเศรษฐกิจพิเศษในแถบลุ่มแม่น้ำโขง ขยายธุรกิจชองกลุ่มตระกูลหวังธุรกิจหลักคือส่งสินค้าทางเรือระหว่างประเทศ อาณาเขตการดูแลภายใต้อิทธิพลหลายประเทศ ส่วนธุรกิจที่อยู่ในเขตสัมปทานก็คือ คาสิโน สถานบันเทิง และโรงแรมระดับห้าดาว ใครที่อยากมาทำธุรกิจอย่างอื่นที่ไม่ขัดผลประโชน์ชน์ของมาเฟียหวังก็สามารถทำได้แต่ต้องได้รับอนุญาตเสียก่อน ไม่เช่นนั้นโอกาสที่จะทำมาหากินในแถบนี้ไม่ทางเป็นไปได้ ณ เวลานี้คนที่ชื่อหวังซ่านเย่จากตระกูลหวังเป็นผู้ที่ครอบครองพื้นที่ทำธุรกิจทั้งหมดและผู้ทรงอิทธิพลในเขตเศรษฐกิจพิเศษของลุ่มแม่น้ำโขงตอนบน "ตึก ตึก ตึก" เสียงฝีเท้าคนวิ่ง ในขณะมาเฟียหวังขณะเดินเข้ามาตรวจธุรกิจโรงแรมของเขาที่ตั้งอยู่บนฝั่งของเศรษฐกิจพิเศษแต่วันนี้แทนที่เขาจะเข้าทางด้านหน้าของโรงแรมเขากลับเลือกเดินเข้ามาทางตรอกเล็กๆข้างโรงแรมแทน ในขณะที่เขากับบอดี้การ์ดกำลังเดินอยู่ หวังซ่านเย่บังเอิญได้ยินเสียงเหมือนคนกำลังวิ่งหนีอะไรมาสักอย่าง มาเฟียหวังเลยหยุดเดินและกำลังรอดูว่าใครกันน่ะ ที่กำลังวิ่งหนีเสียงฝีเท้าของคนกำลังวิ่งกำลังวิ่งมาทางนี้ทางที่เขายืนอยู่ จากการวิเคราะห์น้ำหนักของการย่ำเท้าลงกับบนพื้นแสดงให้รู้ว่าคนที่กำลังวิ่งอยู่ตัวไม่ใหญ่สักเท่าไหร่ สักครู่หนึ่งก็เห็นเด็กผู้ชายตัวเล็ก ผิวขาว น่าตาจิ้มลิ้ม โผล่อออกมาจากตรอกเล็กๆ ข้างโรงแรม เด็กคนนั้นกำลังวิ่งหนีคนมา ขณะที่วิ่งหนีก็หันไปมองคนที่วิ่งตามมาเป็นระยะๆ จนถึงที่สุด "บึก โอ้ย" คนวิ่งมาชนหงายหลังลงพื้น ส่วนคนที่เดินชนยังยืนนิ่งเหมือนหุ่น "อือ เจ็บจัง" จินห์พูดเสียงเบาพลางก็เอามือคลำหัวที่โดนชน ในขณะที่จินห์กำลังนั่งจ้ำเป้าอยู่ที่พื้นถนนก็มีมือของใครสักคนหนึ่งกำลังยื่นมือมาให้เขาจับเพื่อช่วยดึงให้ลุกขึ้น จินห์รับความช่วยเหลือทันทีเพราะตอนนี้เขาแทบจะไม่มีแรงลุกจากที่ตรงนี้ได้ "นาย ผมเองครับ" เสียงชายชุดดำที่ยืนอยู่ด้านหลังพูดออกมา "ไม่ต้อง ไปดูสิว่าใครวิ่งตามเด็กคนนี้มา" "ครับ" ชายชุดดำที่เดินตามหลังมาเฟียหวังเดินออกไปตามคำสั่ง 2 คน อีก 2 คนยังยืนอยู่ทางด้านหลังของมาเฟียหวังอยู่ มาเฟียหวังใช้แรงแค่เพียงเล็กน้อยช่วยดึงผู้ชายตัวเล็กให้ลุกขึ้น ขณะที่ลุกขึ้นยืนเด็กชายก็ทำตัวแปลกๆ บิดตัวไปมาเหมือนเป็นอะไรสักอย่างหนึ่ง "จินห์ร้อน ช่วยจินห์ด้วย อือ ร้อน ร้อน มาก" จินห์ตอนนี้รู้สึกว่าเนื้อตัวกำลังร้อนมากลำคอแห้งผากเหมือนคนที่กำลังกระหายน้ำ จินห์ไม่รู้ว่าตัวเขาทำไมเป็นอย่างนี้ ทำอย่างไงดี จินห์จะทำอย่างไงดี จินห์จุฑา พูดด้วยร้องไห้ไปด้วยอย่างน่าสงสาร บอดี้การ์ดที่อยู่ด้านหลังพูดเบาๆ กับมาเฟียหวัง "นายครับ เด็กนี้น่าจะโดนยา" "อืม" เขาเห็นเด็กผู้ชายตัวเล็กเริ่มมีอาการดิ้นทุรนทุรายเหมือนจะขาดใจตายเสียให้ได้ แถมยังจะพยายามถอดเสื้อผ้าที่ตัวเองกำลังใส่ ด้วยเหตุผลคือตัวเองกำลังร้อน เฮียหวังเห็นดังนั้นจึงตัดสินใจสั่งการลูกน้องไปว่า "เปิดห้องพัก" ห้องพักของหวังซ่านเย่อยู่ชั้นบนสุดของโรงแรมแห่งนี้เป็นห้องที่เฮียหวังเอาไว้พักผ่อนส่วนตัวไม่เคยมีใครเข้าไปพักห้องนี้นอกจากเฮียหวังและตอนนี้มีคนจะได้เข้าไปพักเพิ่มอีก 1 คนคือเด็กคนนี้ "ครับนาย" "นายครับ ผมอุ้มให้" บอดี้การ์ดรีบจะเข้ามาอุ้มเด็กจินห์ขึ้นมา "ไม่ต้อง" พูดเสร็จมาเฟียหวังยกขึ้นตัวเล็กวางพาดบ่าแล้วเดินไปยังห้องพักส่วนตัวของเขาที่อยู่บนชั้นสูงสุดของโรงแรมแห่งนี้ พอไปถึงห้องพักบอดี้การ์ดรีบเปิดประตูห้องพักให้นาย มาเฟียหวังหันมาบอกกับคนที่เฝ้าหน้าประตู "ห้ามรบกวน" "ครับนาย" พอเข้ามาถึงที่ห้องนอน หวังซ่านเย่ ค่อยๆวางจินห์จุฑาลงบนเตียงนอน ถอดเสื้อสูทฟาดไว้บนพนักเก้าอี้ ม้วนแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้น แล้วเดินไปเข้าห้องน้ำเพื่อไปเตรียมน้ำในอ่างให้คนตัวเล็ก มาเฟียหวังเป็นครั้งแรกทีเขาต้องเตรียมน้ำอาบให้คนอื่น ปกติคนอื่นจะเป็นคนทำให้ เมื่อเตรียมน้ำที่อ่างเรียบร้อยแล้ว เข้าก็เดินออกมาจากห้องน้ำพอออกจากห้องน้ำก็พบว่าเด็กชายตัวเล็กที่เขาแบกขึ้นมา ตอนนี้ถอดเสื้อผ้าออกหมดจนเนื้อตัวเปลือยหล่อนจ้อน หวังซ่านเย่เห็นแบบนั้นก็โมโหเดินเข้าไปหาคนตัวเล็ก “บ้าซิบ รอหน่อยก็ไม่ได้" หวังซ่านเย่รีบเอาผ้าเสื้อคลุมของเขามาคลุมร่างที่เปลือยปล่าวเอาไว้ในขณะที่เอาเสื้อไปคลุมตัวน้อง มือของจินห์จุฑาเริ่มปัดป่ายไขว้คว้าคนที่อยู่ใกล้เพื่อขอความช่วยเหลือ ตอนนี้จินห์ไม่รู้ว่าตนเองเป็นอะไรมีความรู้สึกวูบวาบทั้งตัว ปากคอแห้งฝาก น้ำใสๆ ออกมาเต็มช่องทางรัก "อือ ช่วยจินห์ด้วย จินห์ร้อน ช่วยด้วย" จินห์ร้องไห้อ้อนวอนอย่างน่าสงสารเพื่อขอให้คนตัวใหญ่กว่าช่วยเหลือ "อืม กำลังจะช่วย ใจเย็นๆ" หวังซ่านเย่กำลังพยายามช่วยคนตัวเล็กอยู่ ตอนนี้เขาต้องพาจินห์ไปแช่ในอ่างอาบน้ำเพื่อให้คลายความร้อนจากร่างกายเสียก่อน พูดพลางเขาก็อุ้มคนที่แทนตัวเองว่าจินห์ขึ้นพาดบ่าพาไปห้องอาบน้ำปลดเสื้อคลุมออกแล้วเอาคนตัวเล็กลงแช่ในอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ เพื่อต้องการให้ความเย็นของน้ำลดกระแสความร้อนจากตัวลงได้จินห์จุฑา ซึ่งตอนนี้ไม่รู้ตัวว่าตัวเองกำลังเป็นอะไร รู้แค่ว่าตนเองร้อนมากและต้องการจะปลดปล่อยอะไรสักอย่าง "ช่วยด้วย โอ้ย ช่วยจินห์ด้วย ร้อน อือ จินห์ร้อน" จินห์ลุกขึ้นจากอ่างและพยายามใช้นิ้วสอดใส่ไปที่รูรักซึ่งในขณะนี้เออล้นด้วยน้ำใสๆ ของตนเอง พลางใช้ริมฝีปากจูบสะเปะสะบนริมฝีปากของหวังซ่านเย่ ซึ่งตอนนี้กำลังยืนนิ่งเหมือนหุ่นเพราะไม่นึกว่าเด็กคนนี้จะใจกล้าจูบหวังซ่านเย่ผู้ยิ่งใหญ่ ปกติถ้าเขามีเซ็กกับใครไม่ไม่คู่นอนคนไหนได้สัมผัสริมฝีปากหนาของหวังซ่านเย่เลยสักคน ความอดทนของคนเรามีจำกัดมาเฟียหวังก็เช่นเดียวกัน ตอนนี้สติตังของเขาแทบจะไม่อยู่กับเนื้อกับตัวตั้งแต่เห็นเด็กผู้ชายคนนี้ถอดเสื้อผ้าแล้ว เนื้อตัวของเด็กจินห์ขาวจั๋ว รูปร่างเล็กบาง เอวคอดกิ่วสะโพกกลมกลึงยังกับเด็กสาวทั้งๆ ที่ตนเองเป็นผู้ชาย เมื่อได้สัมผัสกับผิวที่นุ่มเนียน ถึงรู้ว่าเด็กคนนี้มีผิวกายที่นุ่มมือเพียงใด เมื่อได้อยู่ใกล้ชิดได้กลิ่นหอมเย็นบริสุทธิ์ติดจมูกมาด้วย หวังซ่านเย่เผลอตัวใช้จมูกสูดดมความหอมจากผิวกายของจินห์จุฑาด้วยความหลงใหล คงจะเป็นเด็กขายน่าจะตกลงราคากันไม่ได้ถึงรีบหนีออกมา เป็นเรื่องปกติที่รู้กันในโซนที่มีธุรกิจบ่อนคาสิโน มีนักเสี่ยงโชคเข้ามาเสี่ยงโชควันหนึ่งไม่ต่ำกว่าแสนคนบางคนโชคดีก็รวยไปบางคนโชคร้ายก็ขายตัวใช้หนี้ แล้วไอ้เด็กคนนี้น่าจะเข้าเหตุผลข้อไหน เป็นเด็กขายแบบไหนจูบยังไม่เป็น แต่ช่างเถอะเด็กขายก็คือเด็กขาย เด็กมันขายก็แค่ซื้อ จ่ายเงินมันไปก็เรื่องก็จบไม่เห็นต้องอดทนอะไรขนาดนี้เลย คิดได้ดังนี้ก็อุ้มเด็กตัวขาวขึ้นจากอ่าง ใช้ผ้าขนหนูผืนใหญ่พันรอบตัวก่อนที่จะอุ้มมาวางไว้ที่เตียงนอนขนาดคิงส์ไซส์ เช็ดตัวให้แห้ง เด็กคนนี้มันก็พูดไม่หยุดให้ช่วยด้วย ช่วยด้วย ถ้าเขาช่วยอย่ามาร้องไห้ทีหลังก็แล้วกัน ตอนนี้มาเฟียหวังจะไม่ทนแก่นกายของเขาปวดหนึบพร้อมในการลงสนามรัก หวังซ่านเย่ถอดกางเกงออกแก่นกายดีดผึงชี้โด่ ตอนนี้เขาเหลือแต่ร่างกายเปลือยปล่าว หวังซ่านเย่ก้าวขึ้นบนเตียงขึ้นคล่อมร่างเล็กของจินห์ไว้ เขาโน้มตัวเอาหน้าซุกไซ้กับลำคอขาวของคนน้อง จินห์จุฑาผู้ที่ไม่เคยโดนใครแตะต้องเนื้อตัวแบบแนบชิดขนาดนี้ถึงกับร้องครางด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก มาเฟียหวังเห็นคนตัวเล็กส่งเสียงร้องครางด้วยเสียงที่อ่อนหวาน สติที่เหลืออยู่น้อยตอนนี้มาเฟียใหญ่แทบจะไม่เหลือ "ตัวแค่นี้ยั่วเก่งเสียจริง" หวังซ่านเย่มองดูร่างเล็กที่บิดกายเร่าๆ ด้วยความกระสันเนื้อตัวขาวผ่องน่าจับไปเสียทุกส่วน "จินห์ อือ จินห์" "ชื่อจินห์เหรอ" "เดี๋ยวร้องดังๆ นะจินห์เดี๋ยวเฮียจะจัดให้ถึงใจ" เฮียหวังก้มลงไปจูบปากของร่างบางพลางสอดใส่ลิ้นเกี่ยวลิ้นของคนตัวเล็กดูดดึงลิ้น กวาดความหวานจากโพรงปากจูบเมื่อคนที่หิวกระหาย มือใหญ่ลูบไล้เนื้อตัวที่ขาวผ่อง ตุ่มไตสีแดงเชอรรี่ก็ดูจะน่าดูดเหลือเกินวังซ่านเย่ลากลิ้นโลมไล้ไปจนถึงตุ่มไตสีสวยลางใช้สิ้นลากไล้รอบตุ่มไตของน้อง พร้อมกับเลื่อนมือใหญ่ไปกุมแท่นเอ็นเล็กรูดชักขึ้นขึ้นลงอย่างชำชอง เมื่ออารมณ์ของคนทั้งคู่ถึงขีดสุดเฮียหวังแทบจะไม่เปิดทางรักให้เลยเพราะคิดว่าเด็กนี้ขายจนซ่ำซองแล้ว ที่ไหนได้แค่ส่วนหัวที่เข้าไปจินห์จุฑาถึงกับหวีดร้องเสียงดัง "หือ อย่าบอกไม่เคย คนไม่เคย ทำไมมาอยู่แถวนี้ หรืออยากอัพค่าตัว" "งั้นจะลองเล่นตามหน่อยก็แล้วกัน" พอตัวตนของมาเฟียหวังเข้าไปในตัวของจินห์จุฑาหมด เขาเพิ่งรู้ว่าเด็กชายคนนี้ยังไม่เคย ให้ตายสิเขากำลังทำอะไรลงไป แต่เขาหยุดตอนนี้ไม่ได้แล้ว เดี๋ยวค่อยให้เงินชดเชยความบริสุทธิ์ก็แล้วกัน ในเมื่อหยุดยั้งไม่ได้อารมณ์หวังซ่านเย่จึงไม่ทนและไม่คิดอะไรแล้วเนื้อหนังมังสาของเด็กหนุ่มตรงหน้าช่างปลุกอารมณ์ของเขากระเจิดกระเจิง แรงกระแทกกระทั้นแก่นกายเข้าสู่ร่างตัวเล็กอย่างไม่หยุดยั้งทำให้จินห์จุฑาครวญครางส่งเสียงหวานยิ่งทำให้หวังซ่านเย่เร่งจังหวะอารมณ์จนในที่สุดคนทั้งคู่ก็ถึงฝั่งฝัน หวังซ่านเย่จบรักบทรอบที่ 1 ก็ต่อบทรักรอบที่ 2 เขาพลิกตัวของจินห์คว่ำหน้าลงจับสะโพกกลมกลึงให้ลอยเด่นอยู่ข้างหน้าพร้อมทั้งแหวกแก้มก้นออกมาเห็นรูจีบที่แดงช้ำเพราะมาจากการกระทำของเขา หวังซ่านเย่ไม่รอช้าดันท่อนเอ็นใหญ่กระแทกกลับเข้ารอยจีบอีกรอบพร้อมแรงกระแทกระทั้น “แรง แรง แรงหน่อยครับ” จินห์ก็ตอบสนองแรงกระแทกด้วยเสียงที่เรียกร้องความต้องการของตนเอง “แรงก็แค่นี้พอไหมที่รัก” พร้อมกับขยำแก้มก้นที่ขาวนวลจนแดงช้ำเพราะแรงบีบจากมือของหวังซ่านเย่ตอบ อารมณ์ของจินห์จุฑาตอนนี้เป็นเพราะฤทธิ์ของยาหรืออารมณ์ที่ถูกหวังซ่านเย่ปลุกเร้ากันแน่ จินหฺไม่สามารถบอกได้ รู้แค่ว่าอยากได้แบบนี้และแบบนี้อีกซ้ำๆ อีก เสียงเนื้อกระทบเนื้อ เสียงคนสองคนที่กำลังมีความสุขในการร่วมรักที่เร่าร้อน จนไม่รู้ศึกรักครั้งนี้จะสงบได้ตอนไหน หวังซ่านเย่ไม่เคยเจอคนที่ทำให้เขามีความสุขเท่ากับเด็กคนนี้ ส่วนจินห์จุฑาเป็นครั้งแรกของเขาผสมกับฤทธิ์ของยาทำให้คืนนี้ทั้งคืนคงเป็นคืนของเขาทั้งสองคน และแล้วคืนนี้ทั้งคืนมาเฟียหวังมอบความรักให้กับคนตัวเล็กไม่รู้จักกี่รอบต่อกี่รอบซึ่งเป็นเรื่องผิดปกติของมาเฟียหวัง ที่ปกติจะนอนกับเด็กแค่รอบเดียวแถมป้องกันอย่างดีไม่ให้พลาด แต่กับคนตัวเล็กที่ชื่อจินห์คนนี้ มาเฟียหวังกลับมีความสัมพันธ์ด้วยแบบไม่ได้ป้องกันแต่ค่อยยังชั่วเด็กคนนี้เป็นผู้ชายโอกาสท้องแล้วมาผูกมัดเขาคงไม่มี ถ้าจะเสี่ยงก็เสี่ยงแค่ติดโรค แต่เด็กยังซิง และเขาก็ตรวจเลือดทุกเดือนเพราะฉะนั้นไม่น่าจะมีปัญหาอะไร จินห์จุฑามารู้ตัวอีกทีก็ใกล้จะเช้า เขาพยายามลุกตะเกียกตะกายลงจากเตียง ก้มลงเก็บเสื้อผ้าที่ถอดทิ้งไว้เรื่ยราดตามพื้น ความปวดระบมกำลังเกิดขึ้นกับตัวเขาทั้งร่าง ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าเขาหนีเสือป่ะจรเข้ หนีจากเสี่ยหื่นมาเจอคนที่หื่นกว่า ดูตามร่องรอยที่เกิดจากน้ำมือคนที่นอนหลับอยู่บนเตียงก็รู้แล้ว จินห์มองรอบๆ ห้องพักก็เห็นว่าห้องพักห้องนี้มีเครื่องอำนวยความสะดวกสบายครบครัน เฟอร์นิเจอร์ข้าวของเครื่องใช้ล้วนแล้วแต่เป็นสินค้าดีมียี้ห้อหรู มองก็รู้ว่าคนที่เจ้าของห้องนี้น่าจะเป็นคนฐานะดีมากถึงสามารถจ่ายค่าห้องพักคืนเป็นแสนได้ หันกลับมามองคนที่อยู่บนเตียงเห็นเฉพาะด้านข้างของหน้าก็มองออกผู้ชายคนนี้น่าตาดีมากไม่สิหล่อมากต่างหาก เสียตัวครั้งแรกก็ได้ผัวหล่อเลยนะจินห์ จินห์พยายามเดินเข้าในห้องน้ำเพื่อจะอาบน้ำชำระร่างกายที่มีแต่คราบสกปรกออกให้หมด เมื่อเห็นร่องรอยบนตัวเขาแล้วแทบจะร้องไห้โฮเพราะผิวที่เคยขาวผ่องตอนนี้เป็นรอยจ้ำแดงทั่วทั้งร่าง แต่ช่างเถอะสิ่งที่เสียแล้วเอากลับคืนมาไม่ได้ตอนนี้รู้แค่ว่าต้องออกจากที่นี้ไปให้ได้ก่อน คิดได้ดังนี้ก็รีบอาบน้ำแต่งตัวออกจากห้องนี้ไปอย่างเงียบๆ หวังซ่านเย่ก็ตื่นแล้วเหมือนกัน แต่ยังไม่ลุกจากเตียงเขารอดูว่าเด็กจินห์จะทำอย่างไรต่อไป เขาได้ยินเสียงเด็กนั้นกำลังร้องไห้อยู่ในห้องน้ำ พลางนึก “หวังซ่านเย่แกทำอะไรลงไป” นามปากกา : น้ำร้อนปลาเป็นน้ำเย็นปลาตาย/King Protea Twitter : @kruket889 Tiktok : @userznzs0tl9nn น้ำร้อนปลาเป็นน้ำเย็นปลาตาย