ดั่งสายลมแห่งรัก

แสงแดดยามบ่ายสาดส่องแผดเผาผิวกาย เหว่ยเฟิงกลับรู้สึกเหมือนว่าความร้อนนั้นกำลังแผดเผาไปถึงหัวใจ หญิงสาวสูดหายใจเข้าลึก พยายามสะกดกลั้นความรู้สึกเจ็บปวดที่ยังคงกรีดลึกในอก เหว่ยเฟิงเดินออกมาจากประตูทางออกของท่าอากาศยานนานาชาติต้าหลี่ กระเป๋าเดินทางใบใหญ่ลากไปตามพื้นคอนกรีตอย่างเชื่องช้า ราวกับแบกน้ำหนักของความผิดหวังเอาไว้ อาคารสูงระฟ้าผุดขึ้นราวกับดอกเห็ด รถยนต์คันหรูแล่นไปมาขวักไขว่ ทุกสิ่งทุกอย่างดูเร่งรีบและวุ่นวาย ต่างจากภาพความทรงจำในวัยเด็กที่ยังคงติดตรึงอยู่ในใจเธอ "กลับมาแล้วนะ ต้าหลี่" เหว่ยเฟิงพึมพำกับตัวเองอีกครั้ง เธอเปิดเปลือกตาขึ้น และมองตรงไปยังเบื้องหน้า ภาพความทรงจำเก่าๆ ค่อยๆ ชัดขึ้นในใจของเหว่ยเฟิง... เธอเห็นตัวเองในวัย 17 ปี กำลังนั่งอ่านหนังสืออย่างตั้งใจใต้แสงไฟสลัวๆ ในห้องเล็กๆ ที่แสนอบอุ่น ภายในไร่องุ่นที่พ่อของเธอนั้นทำงานอยู่ แม้ความเหนื่อยล้าจะเกาะกิน แต่แววตาของเหว่ยเฟิงยังคงเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น เธอรู้ดีว่าการศึกษาคือหนทางเดียวที่จะพาเธอและครอบครัวออกจากความยากจน และแล้ววันหนึ่งความฝันของเหว่ยเฟิงก็เป็นจริง เธอได้รับทุนการศึกษาไปเรียนต่อที่อเมริกา ดินแดนแห่งโอกาสที่เธอเฝ้ารอคอย เธอเก็บกระเป๋าใบเก่า เดินทางข้ามน้ำข้ามทะเลไปยังโลกใบใหม่ โลกที่เธอไม่คุ้นเคย เหว่ยเฟิงเริ่มต้นชีวิตใหม่ในมหาวิทยาลัยชื่อดัง เธอทำงานเป็นผู้ช่วยวิจัย ใช้เวลาว่างหลังเลิกเรียนและวันหยุดเพื่อหาเงิน ทุกหยาดเหงื่อ ทุกความเหนื่อยล้าที่เธอทุ่มเทลงไป ล้วนเพื่อครอบครัวที่เธอรัก เธออยากให้พ่อของเธอ เหว่ยเซิน ได้พักผ่อนบ้าง ไม่ต้องทำงานหนักจนเกินไป เธออยากให้ท่านได้ใช้ชีวิตอย่างมีความสุข แม้จะต้องเผชิญกับความยากลำบากมากมาย แต่เหว่ยเฟิงก็ไม่เคยยอมแพ้ เธอเชื่อมั่นว่าสักวันหนึ่ง เธอจะสามารถสร้างอนาคตที่สดใสให้กับครอบครัวได้อย่างแน่นอน ท่ามกลางความวุ่นวายและสีสันของชีวิตในมหาวิทยาลัย เหว่ยเฟิงได้พบกับหลิวกู้หย่งในวันที่แสนธรรมดา รอยยิ้มอบอุ่นและแววตาจริงใจของเขาสะกดเธอไว้ตั้งแต่แรกพบ เหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน "ขอโทษนะครับ พอดีผมหาห้องสมุดไม่เจอ" เสียงทุ้มนุ่มลึกดังขึ้นท่ามกลางความวุ่นวายของผู้คนในมหาวิทยาลัย เหว่ยเฟิงเงยหน้าขึ้นจากหนังสือ พบกับรอยยิ้มอบอุ่นของชายหนุ่มตรงหน้า "ไม่เป็นไรค่ะ ฉันกำลังจะไปพอดี เดี๋ยวฉันพาไปนะคะ" เหว่ยเฟิงตอบกลับด้วยรอยยิ้มหวาน หลิวกู้หย่งยิ้มรับ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความจริงใจ ทำให้เหว่ยเฟิงรู้สึกว่าหัวใจเธอเต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน "ขอบคุณมากครับ" เขาตอบรับคำอย่างเกรงใจ ก่อนจะเดินตามเธอไป ความอบอุ่นแผ่ซ่านเข้ามาเติมเต็มช่องว่างในใจ เธอรู้สึกได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่ผลิบานขึ้นในอก "นี่ค่ะ ห้องสมุด" เหว่ยเฟิงผายมือไปยังอาคารใหญ่โต พร้อมกับรอยยิ้มน่ารักที่ชวนมอง ทุกช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกันคือความสุข เหว่ยเฟิงและหลิวกู้หย่งเดินเคียงข้างกัน ผ่านสนามหญ้าเขียวขจีใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ นั่งอ่านหนังสือด้วยกันในห้องสมุดที่เงียบสงบ หรือแม้แต่เพียงแค่นั่งคุยกันในร้านกาแฟเล็กๆ ในมุมหนึ่งของมหาวิทยาลัย ทุกอย่างช่างดูสวยงามและลงตัว หลิวกู้หย่งเป็นมากกว่าคนรัก เขาคือเพื่อนคู่คิดที่คอยรับฟังทุกเรื่องราวของเหว่ยเฟิง เป็นกำลังใจให้เธอได้พักพิงในวันที่เหนื่อยล้า เขาเข้าใจความฝันและความมุ่งมั่นของเธอ คอยให้กำลังใจและสนับสนุนเธออยู่เสมอ เหว่ยเฟิงรู้สึกโชคดีเหลือเกินที่ได้พบกับหลิวกู้หย่ง เขาทำให้เธอรู้จักกับความรักที่แท้จริง ความรักที่ทำให้เธอรู้สึกอบอุ่น ปลอดภัย และมีความสุขอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน เธอเชื่อว่าเขาคือคนที่ใช่ คือคนที่เธอจะฝากชีวิตไว้ด้วย ในขณะที่หน้าที่การงานของเหว่ยเฟิงในฐานะผู้ช่วยนักวิจัยกำลังรุ่งโรจน์ แต่แล้ววันหนึ่ง โลกทั้งใบของเหว่ยเฟิงก็พังทลายลง ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เหว่ยเฟิงแทบหยุดหายใจ หลิวกู้หย่ง... คนที่เธอรัก กำลังกอดจูบกับหยางซิง รูมเมทเก่าของเธอ บนเตียงนอนของเขา "ไม่จริง... เป็นไปไม่ได้..." เหว่ยเฟิงพึมพำกับตัวเอง ไม่เคยคิดเลยว่าคนที่เธอรักและไว้ใจที่สุด จะทำร้ายเธอได้ถึงเพียงนี้ เหว่ยเฟิงพยายามลุกขึ้นยืน ก้าวเท้ากลับห้องพักอย่างเชื่องช้า รู้สึกเหมือนร่างกายไร้ความรู้สึก ภาพของหลิวกู้หย่งและหยางซิงยังคงวนเวียนอยู่ในหัว เธอพยายามกลั้นน้ำตา แต่ก็ไม่เป็นผล เสียงสะอื้นดังขึ้นในห้องที่เงียบงัน "ทำไม... ทำไมต้องเป็นฉัน..." วันรุ่งขึ้น เหว่ยเฟิงตัดสินใจเผชิญหน้ากับหลิวกู้หย่งและหยางซิง เธอจ้องมองพวกเขาทั้งสองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง "ฉันไม่คิดเลยว่าพวกเธอจะทำกับฉันแบบนี้ หยางซิง กู้หย่ง" น้ำเสียงของเหว่ยเฟิงสั่นเครือ ขณะที่เธอมองเพื่อนรักที่กลายเป็นศัตรู "เธอรู้ไหมว่าฉันไว้ใจพวกเธอมากแค่ไหน" หยางซิงก้มหน้าลง "ฉันขอโทษ เหว่ยเฟิง ฉัน..." "ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น" เหว่ยเฟิงตัดบท "ฉันไม่อยากได้ยินคำแก้ตัวใดๆ ทั้งสิ้น" เธอหันไปหาหลิวกู้หย่ง "และนายก็เหมือนกัน กู้หย่ง ฉันไม่คิดเลยว่านายจะทำกับฉันแบบนี้" หลิวกู้หย่งพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง แต่เหว่ยเฟิงยกมือห้าม "พอแล้ว ฉันไม่อยากฟังอะไรอีกแล้ว" เหว่ยเฟิงหันหลังเดินจากไป น้ำตาไหลอาบแก้ม เธอไม่คิดเลยว่าคนที่เธอรักและไว้ใจมากที่สุด จะหักหลังเธอได้อย่างโหดเหี้ยมเช่นนี้ เมื่อกลับถึงห้อง เหว่ยเฟิงเริ่มเก็บข้าวของใส่กระเป๋าเดินทาง เธอไม่อยากอยู่ในที่ที่เต็มไปด้วยความทรงจำอันเจ็บปวดนี้อีกต่อไป เธอจะกลับบ้าน กลับไปหาพ่อและน้องชายของเธอ การกลับบ้านครั้งนี้ เหว่ยเฟิงไม่ได้กลับไปเพียงตัวเปล่า แต่เธอยังนำพาประสบการณ์และความรู้มากมายที่สั่งสมมาจากอเมริกากลับไปด้วย เธอตั้งใจแน่วแน่ที่จะใช้ทุกสิ่งที่ได้เรียนรู้ เพื่อสร้างชีวิตที่ดีขึ้นให้กับตัวเองและครอบครัว รถแท็กซี่สีเหลืองสดแล่นฉวัดเฉวียนออกจากสนามบิน ทิ้งความวุ่นวายของเมืองใหญ่ไว้เบื้องหลัง ก่อนจะมุ่งหน้าสู่ไร่องุ่นหยางกวงอันเงียบสงบ เหว่ยเฟิงมองออกไปนอกหน้าต่าง รถค่อยๆ แล่นผ่านทิวทัศน์ที่คุ้นเคย ต้นไม้ใบหญ้าข้างทางพลิ้วไหวตามแรงลม เหมือนกำลังโบกมือต้อนรับเธอกลับบ้าน เมื่อรถแท็กซี่เลี้ยวเข้าสู่ไร่องุ่นหยางกวง ภาพแรกที่เหว่ยเฟิงเห็นคือร่างสูงของพ่อและน้องชายที่ยืนรออยู่หน้าประตู เหว่ยเซินโบกมือให้เธอด้วยรอยยิ้มกว้าง ส่วนเหว่ยหยวนกระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจ เธอรีบจ่ายเงินค่ารถ ก่อนจะวิ่งเข้าไปกอดคนทั้งสอง น้ำตาแห่งความสุขเอ่อล้นออกมา "พ่อคะ อาหยวน หนูกลับมาแล้ว" เหว่ยเฟิงพูดเสียงสั่นเครือ "ลูกพ่อ กลับมาแล้วก็ดีแล้ว" เหว่ยเซินลูบหัวลูกสาวเบาๆ "พ่อคิดถึงลูกเหลือเกิน" "พี่เฟิง!" เหว่ยหยวนโผเข้ากอดพี่สาวแน่น "อาหยวนคิดถึงพี่สาวที่สุดเลย" เหว่ยเฟิงยิ้มทั้งน้ำตา เธอรู้สึกอบอุ่นใจอย่างบอกไม่ถูก การกลับมาบ้านครั้งนี้ทำให้เธอรู้ว่า ไม่ว่าเธอจะเจอเรื่องร้ายๆ อะไรมา ที่นี่คือที่ที่เธอจะได้รับความรักและการยอมรับเสมอ หลังจากพูดคุยทักทายกันพอหอมปากหอมคอ เหว่ยเซินและเหว่ยหยวนก็พาเหว่ยเฟิงเข้าไปในบ้าน เธอเดินตามพวกเขาไปยังห้องนอนเดิมของเธอ ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม เหมือนกับว่าเธอไม่เคยจากไปไหน "ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะลูก" เหว่ยเซินพูดเสียงอบอุ่น เหว่ยเฟิงเงยหน้าขึ้นมองเหว่ยเซิน "ขอบคุณค่ะพ่อ" บ้าน... ในที่สุดเธอก็ได้กลับมาบ้านแล้ว