วาสนาครานี้ ข้าขอเป็นผู้ลิขิตเอง

“ความผิดนางมิอาจอภัย ไปบอกนาง ข้ายังไม่อยากเห็นหน้า จงกลับไปสำนึกผิดที่ตำหนักของนางเสีย หากยังทำเช่นนี้ ข้าอาจระงับโทสะไม่อยู่ สั่งลงโทษสถานหนัก” เจ้าของร่างสูงสง่ากำยำยืนมือไพล่หลัง ไม่มองไปด้านนอกประตูด้วยซ้ำ ขณะกล่าวเสียงเข้มดุไม่สบอารมณ์ แววตาห่วงใยจ้องมองไปยังผู้ที่นอนใบหน้าซีดเผือด ร่ำไห้เบาๆ ราวไร้สิ้นเรี่ยวแรง มีนางกำนัลช่วยซับเหงื่อและป้อนยาให้ ประตูห้องถูกปิดลง ผู้มารายงานซึ่งไม่อาจย่างกรายเข้าไปด้านในห้องนอน ถอยหลังพลางก้มหน้าก่อนหมุนกายตรงไปยังประตูด้านนอก ความเย็นจัดปะทะใบหน้ายามประตูเปิดออก ณ ลานเบื้องหน้า ร่างอรชรบอบบางของพระชายาจางจื่อหนิงนั่งคุกเข่าท่ามกลางหิมะกำลังโปรยปราย รายรอบล้วนขาวโพลน แม้แต่ผู้ที่มีเสื้อคลุมหนายังหนาวเหน็บจับใจ มีหรือสตรีบอบบางที่นั่งนิ่งไม่ขยับจะทานทนต่อสภาพอากาศอันโหดร้ายนี้ได้ “พระชายา โปรดกลับไปเถิด” “องค์ชายควรทราบ ข้ามิได้ทำสิ่งใด” เสียงหวานสั่น หากแววจากดวงตาคู่เรียวงามมั่นคง ดวงหน้าเนียนผ่องซีดเผือดจนคนเห็นต้องถอนหายใจ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงลำบากใจ “หว่านเอ๋อร์ พาพระชายากลับเรือน” “เจ้าค่ะ” ผู้ถูกเรียกซึ่งยืนแอบมองตรงมุมประตูโค้งเชื่อมต่อกับสวนใหญ่ของตำหนัก รีบเดินเข้ามาพร้อมร่มในมือและกางให้ผู้เป็นนายตน นางกำนัลสาวอยากยืนกางร่มเคียงข้างนายหญิง ทว่ากลับถูกสั่งให้ถอยออกไป หากผู้ใดให้ความช่วยเหลือพระชายาจะพลอยมีความผิดไปด้วย นางยินยอม ทว่านายของตนกลับผลักไสจึงจำต้องหลบมาลอบมองอยู่ห่างๆ “กลับตำหนักเถิดเพคะ” “ไม่ ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น” เสียงหวานพร่าแผ่วยืนกรานปฏิเสธ “ข้าไม่รู้ไม่เห็นในเรื่องที่เกิดขึ้น ไยองค์ชายไม่ฟังคำข้า” “เวลานี้องค์ชายเสียพระทัยที่ต้องสูญเสียลูกน้อยที่ยังไม่ถือกำเนิด ทั้งเป็นกังวลเป็นห่วงพระชายารอง พระชายาดื้อดึงเช่นนี้จะยิ่งทำให้กริ้วเสียมากกว่า เชื่อข้าน้อยเถิด” ผู้เป็นพระชายายังไม่ยอมขยับ ขันทีอาวุโสคนสนิทขององค์ชายไม่มีทางเลือกจำต้องเชือดไก่ให้ลิงดู อีกอย่างหากทำให้นางกำนัลใกล้ชิดสารภาพผิดออกมาได้ พระชายาย่อมจำนนต่อพยาน “ใครอยู่แถวนี้ สาวใช้ผู้นี้กระทำผิด ยุยงสงเสริมให้พระชายาวางยาพระชายารอง เอาตัวนางไปโบยยี่สิบไม้” “ข้าเปล่า” หว่านเอ๋อร์ส่ายหน้าพลางเอ่ยเสียงสั่น รีบคุกเข่าลงเนื้อตัวสั่นเทา ร่มหล่นจากมือขณะเจ้าตัวโขกหัวลงบนพื้นอ้อนวอน “หัวหน้าเกา หว่านเอ๋อร์ไม่ได้ทำนะเจ้าคะ” “ปากแข็ง โบยเพิ่มอีกสิบไม้” ขันทีสองคนเร่งเข้ามาฉุดรั้งหวานเอ๋อร์ให้ลุกขึ้นในทันใด “ปล่อยหว่านเอ๋อร์นะ” พระชายาซึ่งคุกเข่านิ่งอยู่นานเห็นภัยตกไปอยู่กับคนของตนก็รีบคว้ากอดอีกฝ่ายไว้ ทว่าร่างกายเย็นจนแข็งชาทำให้ขยับได้ยาก ร่างอรชรโถมตามแรงฉุดกระชาก หากยังรัดเอวนางกำนัลสาวไว้แน่น “ใครก็ห้ามทำร้ายนางทั้งนั้น” เห็นพระชายาโน้มกายเกาะเอวคนของตนพลางเอ่ยเสียงแหบแห้ง โดยมีขันทีสองคนออกแรงฉุดดึงนางกำนัลราวจะลากพระชายาไปด้วย ทำให้หัวหน้าขันทีเกาจี้ทนมองต่อไปไม่ได้ “หากต้องการช่วยคนของท่าน พระชายาก็กลับไปตำหนักเสียเถิด โทษของท่านยังมี องค์ชายรับสั่งให้ท่านกลับไปสำนึกผิดที่นั่น ไม่เช่นนั้น โทษทัณฑ์อาจหนักขึ้น” “ข้าไม่ผิด คนของข้าก็เช่นกัน ปล่อยหว่านเอ๋อร์” ความขุ่นเคืองที่ถูกใส่ร้ายราวเป็นแรงผลักดันให้จางจื่อหนิงยันกายลุก โถมเข้าไปแกะมือขันทีออกจากหว่านเอ๋อร์ ทั้งสองไม่กล้าโต้ตอบกับผู้เป็นพระชายาจึงปล่อยโดยดี “หากใครแตะนางได้เห็นดีกับข้าแน่” แขนเรียวโอบกอดคนของตน หว่านเอ๋อร์เองก็ช่วยพยุงพระชายาอย่างห่วงใย ร่างสองร่างประคองกันและกันอย่างทุลักทุเล “อย่าว่าแต่คนของท่านเลย ผิดครานี้แม้แต่พระชายาเองก็ภาวนาให้องค์ชายเมตตาให้มากเป็นดีที่สุด” สายตาของขันทีเกาจี้มีแววระอาเสียมากกว่า แม้จะเห็นใจอยู่เหมือนกัน ทว่าหลายครั้งหลายคราที่พระชายาก่อเรื่องให้พระชายารองต้องลำบากทั้งกายใจ หากในครั้งนี้เป็นเรื่องร้ายแรงเหลือเกิน ดวงคู่งามวาววับ สีหน้าท่าทางของหัวหน้าขันทีชัดเจนแล้วว่า มั่นใจว่าตนกระทำสิ่งเลวร้าย แม้แต่องค์ชายก็เช่นกัน แทนที่จะฟังความทั้งสองข้าง กลับไม่แม้แต่จะพบหน้านางด้วยซ้ำ ราวเชื่อแล้วหมดหัวใจว่านางเป็นสาเหตุให้พระชายารองต้องสูญเสียบุตรในครรภ์ “พวกท่านเชื่อเพียงคำพูดของหวงชิงยู่ ผู้ที่สูญเสียพูดจริงเสมออย่างนั้นหรือ องค์ชายหลงใหลนาง เชื่อนาง ข้าพอเข้าใจได้ แต่ท่านกลับพลอยลำเอียงเข้าข้างนางไปด้วย ท่านอาวุโส พบเห็นผู้คนมามาก อายุไม่ต่างจากท่านพ่อของข้า ควรใช้เหตุผลในการตัดสินคน ฟังความทั้งสองฝั่ง จะว่าแก่เลอะเลือนจนหูตาพร่ามัวคงไม่ใช่ หรือมองเห็นเพียงอำนาจเงินทองกันแน่” วาจาร้ายกาจที่หลุดปากริมฝีปากเรียวงามทำให้เกาจี้ถึงกับเดือดปุดๆ “ความคิดท่านช่างต่ำช้าร้ายกาจยิ่งนักพระชายา สตรีเช่นท่านไม่คู่ควรกับตำแหน่งพระชายาขององค์ชายพระนัดดาแม้แต่น้อยนิด...พวกเจ้าสองคน พาพระชายากับนางกำนัลหว่านเอ๋อร์กลับตำหนัก อย่าให้มาวุ่นวายหน้าตำหนักใหญ่ให้องค์ชายขัดเคืองพระทัยได้อีก ไม่เช่นนั้นผู้ที่จะถูกลงทัณฑ์คือพวกเจ้า” สั่งเสร็จขันทีเกาจี้ก็เมินหน้าหนี ด้วยไม่อยากมองสตรีที่จิตใจเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาจนหัวใจมืดบอดบดบังจิตสำนึก ทว่าไม่ทันคาดคิด พระชายากลับลุกพรวดขึ้นผลักเกาจี้ออกแล้วเปิดประตูเข้าไปด้านในรวดเร็วชนิดที่คนเสียหลักยังไม่ทันตั้งตัว ขณะที่ขันทีอีกสองคนกับหว่านเอ๋อร์ไม่กล้าขยับตาม “พระชายา” ไม่มีผู้ใดห้ามจางจื่อหนิงได้ ไยนางต้องยอมให้ผู้อื่นตราหน้าว่าเหี้ยมโหดถึงขั้นวางยาคร่าชีวิตเด็กที่ยังอยู่เพียงในครรภ์ ห้องรับรองว่างเปล่า ร่างอรชรของพระชายามุ่งหน้าไปยังห้องนอนส่วนใน โดยมีหัวหน้าขันทีเร่งรีบตามมา หากก็ไม่อาจรั้งได้ทัน เพราะมือบางผลักประตูห้องนอนตำหนักใหญ่พร้อมก้าวเข้าไปแล้ว “จางจื่อหนิง ใครให้เจ้าเข้ามาในนี้” องค์ชายหลี่เหวินเอ่ยเสียงเข้มเมื่อหันมองตามเสียงประตูแล้วเห็นร่างของชายาเอกของตน คำพูดและน้ำเสียงของผู้เป็นสวามีช่างห่างเหินนัก จางจื่อหนิงมองอีกฝ่ายด้วยแววตาตัดพ้อ หัวใจปวดแปลบเหลือคณา “องค์ชาย ได้โปรดฟังข้าสักนิดเถิด” นางร้องขอความเห็นใจ ทว่ายังไม่ทันก้าวเข้าไปใกล้ผู้เป็นสามี คนที่นอนหน้าซีดอยู่บนเตียงก็รีบลุกจากเตียงถลาปราดมาหาตนพร้อมน้ำตาไหลพรากอาบแก้ม “เอาลูกของข้าคืนมา” เสียงอีกฝ่ายแหบพร่าอย่างน่าสงสาร ดวงตาคู่งามช้ำและชุ่มด้วยน้ำตาจากการร้องไห้อย่างหนัก ร่างบอบบางทรุดลงตรงหน้า มือจับแขนของนางเขย่า “เจ้าทำได้อย่างไร ใจคอเจ้าโหดร้ายนก เจ้าสังหารเด็กที่ยังไม่ทันลืมตาดูโลกได้อย่างไรจางจื่อหนิง” ======