เขยท่านพ่อ ข้าขอเลือกเอง

ท้องฟ้าในยามรัตติกาลอันเหน็บหนาวมีเพียงแสงริบหรี่จากดวงดาวบนฟากฟ้า สายลมที่กรรโชกแรงผ่าม่านราตรี ก่อให้เกิดเสียงหวีดหวิวไปมาราวกับเสียงครางครวญของภูติผีที่กรีดร้องเขย่าขวัญเฝ้าหลอกหลอนผู้คน ณ กลางผืนป่ารกร้างแห่งหนึ่งที่อยู่เหนือสุดของเมืองหลวงแคว้นเจี้ยน ปรากฏร่างผอมบางของสตรีนางหนึ่ง ทั่วทั้งร่างนั้นเต็มไปด้วยบาดแผลนับไม่ถ้วนกำลังนอนหายใจรวยรินโดยมิอาจขยับเขยื้อนไปที่ใดได้ ชุดที่สวมใส่อยู่บนร่างของหญิงสาวมีรอยไหม้และขาดวิ่น ทั้งจากรอยแส้และกิ่งไม้ที่กรีดผ่านร่างยามวิ่งเข้ามาในป่า เผยให้เห็นผิวเนื้อด้านในว่ามีรอยแผลทั้งเก่าและใหม่ปะปนกัน คราบเลือดเกรอะกรังเต็มทั่วร่างส่งกลิ่นคาวคลุ้งทั่วไปหมดเนื่องจากช่วงท้องของร่างบางมีรอยแผลขนาดใหญ่ทำให้เลือดไหลรินออกมาเป็นระยะ หากมีใครมาพบสภาพหญิงสาวในยามนี้ ผู้ใดเล่าจะยอมเชื่อว่าสตรีผู้นี้คือคุณหนูใหญ่จากจวนแม่ทัพ บุตรสาวเพียงคนเดียวของแม่ทัพจางผู้ซึ่งเป็นแม่ทัพใหญ่ของแคว้นเจี้ยนที่กุมอำนาจทหารครึ่งหนึ่งของแคว้น และนางมีศักดิ์เป็นถึงพระชายาเอกของตำหนักบูรพา แต่นั่นก็เพียงแค่อดีตเนื่องจากทั้งตระกูลของนางต้องโทษก่อกบฏล้มล้างราชวงศ์ ถูกองค์รัชทายาทปลดออกจากฐานันดรและสั่งลงทัณฑ์ทรมานให้เป็นเยี่ยงอย่าง ตระกูลจางอันเก่าแก่ที่สืบทอดมาหลายชั่วคนถึงคราวจบสิ้น จากตระกูลแห่งยอดวีรบุรุษที่ปกป้องแคว้น กลับกลายเป็นกบฏที่เหล่าราษฎรต่างพากันสาปแช่ง จางซูเจียวได้แต่กัดฟันระบายความคับแค้นและความอยุติธรรมที่ได้รับ ความผิดที่ครอบครัวของนางไม่ได้ลงมือกระทำ แต่กลับเป็นนาง…เป็นตัวนางเอง ที่นำภัยมาสู่บ้านเดิม คนในตระกูลจางร้อยกว่าชีวิตถูกประหาร ท่านพ่อและพี่ชายที่แม้จะทุ่มเทช่วยเหลือให้นางออกจากคุกหลวงได้ แต่ก็ต้องสละชีวิต แล้วตัวนางเล่า หนีมาได้ แต่สุดท้ายกลับทำได้เพียงนอนหายใจรวยรินจากอาการบาดเจ็บสาหัสที่ได้รับจากการหลบหนี เสียงคำรามของเหล่าสัตว์กินเนื้อดังก้องขึ้นเรื่อย ๆ คาดว่าพวกมันคงตามกลิ่นคาวเลือดของนางที่เปื้อนมาตามทาง แต่เสียงเหล่านั้นก็ไม่ได้ทำให้นางหวาดกลัว ดวงตาคู่งามเต็มไปด้วยหยาดน้ำตาหลั่งริน ชะตาชีวิตของครอบครัวนางถูกบุรุษผู้เป็นถึงพระสวามีโยนความชั่วช้ามาให้ ชายที่นางหลงรักทั้งยังยอมโง่งมและทุ่มเททุกสิ่งอย่างให้ แต่สิ่งที่เขาตอบแทนนางกลับเป็นการสังหารล้างตระกูลของนาง “เจี้ยนเจี่ยงกั้ว เพราะเจ้าทำให้ครอบครัวของข้าต้องมีชะตากรรมเช่นนี้” ดวงตาคู่สวยมองไปยังท้องฟ้า การลอบปลงพระชนม์อดีตฮ่องเต้นั้นเป็นการกระทำของ เจี้ยนเจี่ยงกั้ว ผู้เป็นพระสวามีของนาง แต่หลักฐานทั้งหมดที่ปรากฏนั่นกลับฟ้องว่ามาจากตราประจำตัวของแม่ทัพจางผู้เป็นบิดาของนางสั่งทหารให้เข้าลอบปลงพระชนม์ผู้เป็นเหนือหัว ไม่ยุติธรรม ! ตระกูลของนาง ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่ พวกเขาต่างจงรักภักดีต่อราชวงศ์ พร้อมทั้งยอมเสียสละเลือดเนื้อของตนเองเพื่อปกป้องแว่นแคว้นนี้ แต่ผลตอบแทนความภักดีที่ได้กลับต้องกลายเป็นทรราชต่อปวงประชา “หากข้า จางซูเจียว สามารถย้อนเวลากลับไปได้ ข้าจะไม่ขอเลือกเจ้า เจี้ยนเจี่ยงกั้ว เป็นสวามีและจะนำพาคนทั้งตระกูลของข้าให้ออกห่างจากราชสำนัก ไม่ขอข้องเกี่ยวอีกต่อไป” ริมฝีปากบางที่ขาวซีดจากการเสียเลือดจำนวนมากเอ่ยออกมา แม้จะแผ่วเบาแต่กลับหนักแน่นและเด็ดขาดประดุจคำสาบาน สายลมที่เริ่มสงบพลันกรรโชกแรง เสียงลมพัดผ่านต้นไม้ใบหญ้าจนเกิดเสียงหวีดหวิวเกรี้ยวกราดราวกับตอบรับคำของหญิงสาว “ท่านพ่อ ท่านแม่ ท่านพี่ ทุกคน ข้าขอโทษ.....”