พี่สาวครับ... 12P

"พี่สาวครับ...ขอน้ำขวดดิ" "อ่ะ เอาไป" "พี่สาวครับ...ขอผ้าเย็นผืนหนึ่งดิ" "อืมม" "พี่สาวครับ...ขอน้ำมันนวดหน่อย" "ได้ๆๆ" "พี่สาวครับ...ช่วยพัดให้ผมหน่อย" "พี่สาวครับ..." พี่สาวครับ... พี่สาว... พี่... "โอ้ย ไม่ไหวแล้วนะไอ้พวกเด็กเปรต มีมือหยิบเองไม่เป็นรึไง และแกไอ้บีม รุ่นเดียวกันไม่ต้องกระแดะมาเรียกพี่สาว กูจะอ้วก" "เออๆ แค่นี้เองทำไมต้องใช้อารมณ์ด้วยว้า กูก็แค่อยากลองเป็นหญ้าอ่อน เผื่อมึงจะได้เคี้ยวง่ายๆ" บีมพูดจบก็โดนมือขาวผาดปานไข่ปอกของชะเอมบิดหู โทษฐานพูดจาไม่เป็นมงคล "อย่าเชียว เห็นอย่างนี้กูก็เลือกกินนะ ของไม่อร่อยกระเดือกไม่ลงหรอก" "โอ้ยยย เจ็บๆๆ เบาหน่อยๆ มือน้อยๆนี่ทำไมแรงเยอะอย่างนี้ ขอทีเถอะ ช่วยทำท่าบอบบางเหมือนรูปร่างที่แม่ให้มาหน่อยจะได้มั้ย" "ไม่ได้ ก็ใครใช้ให้มึงกวนกูล่ะ" เสียงหวานออกจากปากเป็นคำด่าล้วนๆ ทว่าคนภายนอกมองโดยเซนเซอร์เสียงเอาไว้ก็จะเห็นแค่ท่าทางน่ารักของสาวน้อยวัยใส กับเพื่อนชายที่กำลังล้อเล่นตามประสาคนสนิทกัน ไม่ใช่ด่ากราดเหมือนจะกินเลือดกินเนื้อ นั่นก็เพราะเธอ ชะเอม นักศึกษาชั้นปีที่ 2 รูปร่างอรชรอ้อนแอ้น ส่วนสูงเพียง 153 ซ.ม เจ้าของน้ำหนักตัว 49 กิโลกรัม ที่ซวยบรรลัยจับฉลากได้มาเป็นพี่เลี้ยงให้บรรดานักฟุตบอลของมหาลัย ต้องเข้าชมรมทุกวันไม่พอ ยังต้องมาคอยรองมือรองเท้าพวกเขาอีก แรกๆเธอก็คิดว่าน่าจะทนไหวอยู่หรอก เพราะแค่ใช้แรงเท่านั้น แลกกับอาหารตาชั้นยอดจากรุ่นน้อง รุ่นพี่ รุ่นเดียวกันในทีมนี้ยังพอเยียวยาเธอได้ ทว่าตอนนี้ผ่านมาได้หนึ่งเดือน ถึงเจ้าพวกนี้จะหล่อแค่ไหน เห็นทีจะรับใช้ไม่ไหวแล้ว "กูจะลาออก จะลาออกได้ยินมั้ย~" เสียงหวานดังก้องไปทั้งสนาม ลากเอาบรรดานักเตะที่กำลังพักเอาแรงหันขวับมาพร้อมกัน หนึ่งในนั้นถึงกับทำขวดน้ำหล่น ก่อนจะใช้ตาใสๆมองเธอ "พี่ชะเอม...จะออกจริงเหรอ" ตะวันถามเสียงเบา แถมยังใช้สายตาอ้อนๆมองเธอ อะไรกัน! ทำสายตาอย่างนี้อีกแล้ว ใครก็ได้ช่วยชะเอมด้วย เพื่อไม่ให้ตัวเองใจอ่อนอีกจึงสะบัดหน้าไปทางอื่น หลบหลีกจากท่าไม้ตายของรุ่นน้องปีหนึ่งคนนี้ "ก็ใช่นะสิ พวกนายเตรียมรับสมัครพี่สาวคนใหม่ได้เลย" ได้ยินดังนั้นตะวันก็หันไปทางพายุ รุ่นพี่ปีสามซึ่งน่านับถือที่สุดในกลุ่ม เป็นเชิงบอกให้พูดอะไรสักอย่างกับหญิงสาวที ซึ่งพายุเองก็ส่ายหน้ายิ้มๆ ถึงเขาไม่พูดชะเอมก็ไม่มีทางออกจากชมรมจริงๆหรอก ตอนนี้เธอก็แค่เหนื่อยเท่านั้น เลยงอแงเฉยๆ ตามประหนุ่มฮ๊อตที่ควงสาวมานับไม่ถ้วน เขามองออกและรู้ว่าจะทำยังไงถึงจะโอ๋สาวน้อยคนนี้ได้ "เอาน่าๆ พักหน่อยนะเดี๋ยวพี่เอาน้ำให้ จะลาองลาออกอะไร พี่เลี้ยงที่ทำงานดี น่ารัก เอาใจใส่อย่างชะเอมหาง่ายที่ไหน จะลาออก พี่ไม่ยอมหรอกนะ" "หึ ใครสนกัน" "สนสิ ชะเอมต้องสนอยู่แล้ว ถ้าเราไม่อยู่ใครจะส่งน้ำ คลี่ผ้าเย็น และนวดขาให้พวกพี่กันล่ะหื้ม" นั่นนะสิ ใครมันจะไปทนพวกเขาได้... "ใช่มั้ยล่ะ เพราะงั้นชะเอมต้องอยู่ดูแลพวกเรานะ" และแล้วชายหนุ่มทั้ง10คนที่เหลือ ใครกำลังทำอะไรอยู่ก็สลัดทิ้งไป รีบใช้สายตาที่คิดว่าอ่อนโยนที่สุดมองเธอ นะพี่สาว อยู่กับพวกเราเถอะ! เฮ้อ... แพ้อีกแล้วสิตัวเรา ชะเอมหายใจแรงดังเฮือก ไม่มองพวกเขาอีก รีบเก็บผ้าขนหนูใส่ตะกร้าแล้วเดินหนี ทำหน้าที่พี่เลี้ยงของตัวเองต่อไปในที่สุด "เฮ้ ซักผ้าเสร็จแล้วอย่าลืมนัดนะ คืนนี้มีงานเลี้ยงฉลองด้วย พี่สาวต้องไปนะ" "เออๆ ไปแน่ไม่ต้องห่วง" ในที่สุดแผนการลาออกครั้งที่สิบเอ็ดก็เป็นอันพับไปอีกครั้ง...