(END) ขอเวลานอนหน่อย...(BOY LOVE) || เพชรน้ำงาม ||

(สงครามพากย์)  "คุณรู้ไหมครับว่าเพราะคุณคนเดียว ทำให้เพื่อนทั้งภาคเดือดร้อน!!!" เสียงตะเบงของเฮดว๊ากดังสนั่นก้องไปทั่วบริเวณใต้ตึกกิจกรรม  "ไหนคุณบอกผมสิ ว่าคุณจะให้เพื่อนทุกคนรับผิดชอบแทนคุณ หรือว่าคุณจะรับผิดชอบแทนคนเดียว" เสียงทุ้มยังคงตะเบงลั่นใส่หน้ารุ่นน้องผู้ชายคนนั้นอีกครั้งอย่างไม่กลัวท่อเสียงจะแตก  "....." และทั้งๆ ที่ไอ้รุ่นน้องคนนั้นโดนตะโกนใส่หน้าขนาดนั้น มันกลับยังทำหน้าตานิ่งเฉย ไม่มีแววกลัวเฮดว๊ากสักนิด  "ตอนนี้คุณทุกคนในที่นี้เป็นศิษย์ของที่นี่แล้ว พวกคุณคือเพื่อนกัน พวกคุณคือครอบครัว ถ้ามีใครทำผิด ก็ต้องรับผิดชอบทั้งรุ่นเพื่อแสดงให้พวกผมเห็นว่า พวกคุณสามารถที่จะอยู่ร่วมกันได้!” เฮดว๊ากหน้าโหดยังตะโกนใส่รุ่นน้องคนนั้น พลางมือก็ชี้ไปทางกลุ่มรุ่นน้องนับร้อยที่นั่งเรียงแถวเงียบสนิท ไม่มีใครกล้าพูด ไม่มีใครกล้าต่อต้าน เพราะพวกเขารู้ดีว่าถ้าทำให้เฮดว๊ากคนนี้โมโห จะต้องเจอกับอะไร  "ผมจะรับผิดชอบคนเดียวครับ" รุ่นน้องคนนั้นปริปากพูดเสียงหนักแน่นแต่ใบหน้าที่นิ่งเฉยกับน้ำเสียงที่หาความสำนึกผิดไม่เจอยิ่งทำให้เฮ็ดว๊ากโมโหเข้าไปใหญ่  "ดี! วิ่งรอบตึกคณะ ห้าสิบรอบ" สิ้นเสียงเฮดว๊าก เสียงฮือฮาจากนักศึกษาทุกคนทั้งปีหนึ่งที่นั่งรับการอบรม ปีสอง สาม สี่ ที่มาดูการอบรมครั้งนี้ ทุกๆ คนต่างพากันหน้าซีดหน้าเซียว ก็แหงล่ะ ตึกของคณะเรามันกว้างมากหนึ่งรอบก็หนึ่งกิโลเมตรกว่าๆ ถ้าวิ่งห้าสิบรอบ....ก็ไม่ต่ำกว่าห้าสิบกิโล หนักเกินไปแล้ว!  "ครับ” แต่รุ่นน้องคนนั้นก็ยังคงสีหน้านิ่งเฉยได้อีก หึ! มันไม่กลัวเลยสักนิด ถึงแม้หุ่นมันจะบ่งบอกว่าออกกำลังกายมาอย่างดี แต่การวิ่งในระยะห้าสิบกิโลเมตรนี่ก็มีล้มพับกันบ้างแหละ ขนาดผมก็ยังต้องพักหายใจตั้งหลายรอบ...  "ไอ้ สงคราม แกช่วยน้องหน่อยดิวะ น้องมาสายแค่ห้านาทีเองนะเว้ย จะลงโทษโหดไปแล้ว" พีช เพื่อนผมพูดขอ มันคงสงสารน้องนั่นแหละครับ แต่ทำไมต้องเป็นผมล่ะ ผมไม่ได้สงสารมันนิ  "ไอ้คราม มึงช่วยมันหน่อยนะ นอกจากมึงแล้วไอ้เจมันก็ไม่ฟังใครเลย เมียมันก็ไม่อยู่อีก" ปุ่นเพื่อนอีกคนก็หันมาขอความช่วยเหลือจากผมเพราะสงสารน้องมัน ในขณะที่รุ่นน้องคนนั้นวิ่งครบหนึ่งรอบก่อนจะออกตัววิ่งต่อด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง คนแบบนั้นมันน่าสงสารหรอวะ?  "คราม.." และอีกหลายๆ เสียงที่เรียกชื่อผม เรียกให้ผมไปขอยกเลิก หรือผ่อนบทลงโทษนี้ แต่ผมอยากถามหน่อย ทำไมต้องเป็นผม ผมไม่เข้าใจว่ะครับ? ผ่านไปสักพัก การรับน้องก็เริ่มต้นอีกครั้งเพื่อไม่ให้เสียเวลา เพราะกิจกรรมนี้จะจัดกันหลังเลิกเรียน ทำให้ต้องรีบทำเวลาหน่อย ไม่งั้นจะดึกสะก่อน  "คุณ!! นี่คุณ!! แถวริมคนหลังสุด ลุกขึ้น!!!" เสียงไอ้เจเพื่อนสนิทผมที่รับบทเป็นเฮดว๊ากดังขึ้นอีกครั้ง ผมมองไปตามที่มันพูดและสายตาของมันที่ดูโมโหไม่ต่างจากตอนที่มันยื่นบทลงโทษให้รุ่นน้องคนนั้น อ่า แถวริม คนหลังสุดหรอ อืม.....ชัดเลย ชัดเลยครับ จากจุดที่ผมอยู่เห็นได้ชัดเลยว่าไอ้รุ่นน้องคนนั้นมันทำอะไร ....มันหลับครับ หลับแบบไม่สนใจใครเลย มือข้างหนึ่งตั้งฉากกับเข่าเพื่อเป็นฐานในการวางศีรษะไม่ให้ตก และเพราะหน้ามันหันมาทางฝั่งผม ผมเลยเห็นหน้ามันชัดๆ ด้วย (ผมอยู่ใกล้ๆ แถวริมแต่เป็นช่วงกลางๆ ครับ) ขาว...ขาวมากครับ หน้ามันขาวมากๆ พอเลื่อนลงมามองมือของมันที่โผล่มาจากเสื้อนิดหน่อยก็ขาวเหมือนกัน แสดงว่ามันต้องขาวมากทั้งตัวแน่ๆ มันอาจจะเป็นเชื้อสายคนจีนก็ได้หน้าตาของมันเหมือนผู้ชายที่นิยมทั่วไปครับ จะมองว่าหล่อก็หล่อ จะมองว่าน่ารักก็น่ารัก รวมๆ มองมุมไหนก็ดูดีครับ ยิ่งตอนที่มันหลับตาพริ้มแบบนี้แล้ว ผมว่ามันดู...เซ็กซี่เป็นบ้า แต่ที่สะกดจิตสะกดใจผมมากกว่าความเซ็กซี่คงเป็น  "แม่ง ไอ้เจตะโกนเสียงดังขนาดนี้ น้องมันยังหลับลงอีกหรอวะ" ใช่ครับ....ทั้งๆ ที่เสียงไอ้เจเฮดว๊ากหน้าโหด มันดังก้องไปทั่วทั้งตึกแต่มันยังคงนอนหลับได้อีกหรอ เกินมนุษย์แล้ว...  "นี่คุณ! คุณ!!!" ไอ้เจคงทนไม่ไหวเดินไปหารุ่นน้องคนนั้นทันที พอเห็นรุ่นพี่เดินลงไปพวกรุ่นน้องคนอื่นๆ ก็เริ่มขยายวงกว้างไม่เป็นแถวแล้วครับ สงสัยกลัวโดนหางเลขไปด้วย เป็นผม ผมก็ไม่อยู่ครับ  "นี่คุณ!" เฮดว๊ากสุดโหดของพวกเราไม่รอช้าพอเดินไปถึงน้อง มันก็กระชากแขนที่ตั้งฉากนั้นก่อนจะฉุดให้น้องมันลุกขึ้นตามแรงกระทิงเหล็กของตัวเอง  "อ้ะ" น้องมันร้องเบาๆ ติดรำคาญก่อนจะค่อยๆ ลืมตาขึ้น มองคนที่บีบแขนตัวเองแน่น เซ็กซี่ชะมัด!!  "อ่า อรุณสวัสดิ์..."  . . . เงียบกริบ....อรุณสวัสดิ์ หรอ? ตอนหกโมงเย็น? หึ หน้าไอ้เจตอนนี้ค้างไปแล้วครับ ปากที่กำลังจะด่าน้องมันอ้าค้างกลางอากาศเลย ก่อนที่มันจะรู้สึกตัวและโมโหหนักกว่าเดิม  "คุณ!!! คุณคิดว่าคุณเป็นใครห้ะ! อรุณสวัสดิ์บ้าบออะไร!!! คิดว่าตอนนี้คุณกำลังทำอะไรอยู่!! มารยาทน่ะมีไหม!!!...อย่ามา.." ไอ้เจน็อตหลุด ตะโกนด่ารุ่นน้องด้วยใบหน้าแดงก่ำ มันโกรธครับ คงโกรธมากด้วยแหละ แต่ยังไม่ทันที่มันจะด่าจบ พวกเราทุกคนต่างก็ต้องเหวออีกครั้งเมื่อน้องมันพูดว่า  "ฝันดี...." พูดด้วยน้ำเสียงติดจะรำคาญ ก่อนจะหลับตาแล้วทิ้งน้ำหนักไปที่เฮดว๊ากทันที เหวอสิครับ... . . . . (น้องเล็กพากย์)  "อะ ไอ้ ไอ้เหี้ย!! นี่มึง! ลืมตาเดี๋ยวนี้!! ไอ้เหี้ย! ตื่น!!" เสียงตะโกนพร้อมกับแรงกระชากและแรงบีบที่ต้นแขนของผมเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ จะเสียงดังทำไม?  "เจ! เจ พอแล้ว เจปล่อยน้องเถอะ" เสียงหวานๆ ดังมาจากข้างหลัง มาอีกคนแล้ว แค่คนเดียวก็หนวกหูพอแล้วนะ  "เจ นี่ ปล่อยน้องก่อน" พี่คนที่บีบแขนผมยังไม่ปล่อย เพียงแต่ผ่อนแรงลงและจับตัวผมเบาๆ เพื่อไม่ให้ผมล้ม เพราะตอนนี้ผมทิ้งน้ำหนักไปที่พี่มันจนหมด ปานนอนบนเตียง..สมน้ำหน้ามันครับ ขัดขวางการนอนหลับของคนอื่น นิ่งครับ มันนิ่ง จนผมเริ่มรู้สึกเมื่อยขา   "...." ผมผละตัวออกจากพี่มันที่คราวนี้ปล่อยผมออกอย่างง่ายดาย(คงเมื่อยเหมือนกันละสิ- -) และลงมานั่งประจำที่เดิม ท่าเดิม มุมเดิม ก่อนจะหลับอีกครั้ง  "อะ ไอ้เหี้ย!! นี่ มึงลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ!!! มึง มึง! ต้องโดนลงโทษด้วยนะเว้ย!!" จะเสียงดังทำไมวะ รำคาญ! "น้อง น้องครับ น้องๆ ตื่นก่อนครับ" อย่ามายุ่งคนจะนอน...  "....."  นี่เลิกเขย่าสักทีได้ไหม  "แม่งหลับจริงหรอวะ?" เออดิ รู้แล้วก็ไปสักที  "เจ ปล่อยน้องไปก็ได้มั้ง ปลุกอย่างไรก็ไม่ตื่นเลย" ใช่ๆ ปล่อยกูซะ แล้วพวกพี่จะไปไหนก็ไปสักทีเถอะ  "ไม่ได้นะตี้ทำแบบนั้นไม่ได้หรอก ยังไงไอ้เด็กนี่ก็ต้องโดนลงโทษแหละ" เหอะกลัวตายแหละ ฮือ ฮา เสียงอะไรอีกเนี่ย ดังชะมัด คนจะหลับจะนอน   "แฮกๆ ครบแล้ว ครับ" เสียงใครอีกล่ะ ทำไมเสียงรอบๆ ตัวถึงดังขึ้นมาอีกรอบ แล้วทำไมต้องมาคุยกันตรงนี้ด้วย น้องเล็ก จะนอน!!!  "เห้ย! จริงอ้ะ! บ้า!"  "ผมไป แฮก นั่งได้หรือยัง" ไปเลยไปกูอนุญาต เอาไอ้พวกนี้ไปด้วยนะ หนวกหูเต็มที  "เออ ส่วนมึง ไอ้ขี้เซา ถ้ามึงตื่นเมื่อไหร่มึงโดนหนักแน่" เสียงพี่คนเดิมดังขึ้นอีกครั้งก่อนจะได้ยินเสียงเท้ากำลังเดินออกไป แต่รู้สึกเหมือนมีอะไรมาอยู่ข้างหลังว่ะ แม่งแนบชิดเลยอ้ะ??  "........." ผ่านไปสักพักในที่สุด สวรรค์ทรงโปรด ตอนนี้เงียบแล้วครับ เพื่อนๆ ไม่ส่งเสียงแล้ว มีแต่เสียงตะโกนดังๆ จากพี่เฮดว๊าก ที่ไม่ค่อยได้ยินสักเท่าไหร่....ที่จริงคือไม่อยากเก็บมาฟังครับ รำคาญ  "นี่ๆ มึง มึงอ่ะ เห้ไอ้ขี้เซา หลับจริงหรอวะ มึงงง" แรงเขย่าจากคนข้างๆทำให้ผมเริ่มหงุดหงิด ทำไมต้องมายุ่งกับกูวะ กูรำคาญ กูจะนอนนน  "มึงๆ" ยัง ยังไม่หยุดอีก "ถ้าไม่ตื่นกูจูบนะ" เหอะ ใครกลัววะ จะจูบก็จูบดิ แค่จูบ อย่างไรกูก็ไม่ตื่นหรอก  "ไม่ตื่นจริงอ่ะ กูจะจูบแล้วนะ" นี่ ทำไมไม่มีใครมาด่าไอ้เหี้ยนี่บ้างครับ มันออกจะเสียงดังขนาดนี้ ทำไมพวกพี่สตาฟไม่จับมันไปลงโทษสักที   "กูจูบแล้วนะ" เออ  "....อ่ะ!!!!" เหี้ย! เหี้ยครับเหี้ย ตกใจครับ ใจหายวูบเลย ไม่ได้ตกใจเพราะถูกมันจูบนะครับ กูตกใจเพราะแม่งกระชากแขนกูออกเนี่ย! เร็วยิ่งกว่าอีพี่ว๊ากอีก แม่งเอ้ยหัวกูตกเลย!ทำไมต้องมายุ่งกับกูด้วยวะ!  "ไอ้เหี้ย! นี่มึงทำเหี้ยไรวะ! ไม่เห็นรึไงว่ากูหลับอยู่ห้ะ!! สัดเอ้ยย ทำไมต้องมายุ่งวุ่นวายกับกูด้วย!!!!" เพราะลืมตัวบวกกับอารมณ์หงุดหงิดที่ถูกปลุกแบบเสียมารยาท ทำให้ผมลุกขึ้นชี้หน้าด่ามันรัวๆ บอกเลยตอนที่พี่เฮดว๊ากกระชากอันนั้นคือผมยังไม่รู้สึกตัวครับ ยังงงๆ แต่นี่ผมรูัสึกตัวเพราะเสียงมันที่ก่อกวนก่อนหน้านี้ แต่ก็ตั้งหลักไม่ทัน บอกเลย เขินครับ คนมองเพียบ   "คุณตรงนั้นน่ะ มีปัญหาอะไรกัน น้องขี้เซาครับออกมาข้างหน้าด้วย" เสียงทุ้มเรียบแปลกๆ ทำให้ผมหันไปมอง ไม่ใช่พี่เฮดว๊ากนี่หว่า ถึงว่าทำไมไม่ได้ยินเสียงตะโกน  "เอ้า นิ่งทำไมครับน้อง เดินมาข้างหน้าครับ" อ้าว นี่ก็ไม่ให้เวลากูตั้งสติก่อนเลยสัด คนยิ่งง่วงๆ อยู่...ผมมองหน้าไอ้คนที่มันปลุกผมก่อนจะเดินไปข้างหน้า หน้าตามันตอนผมมองนี่โคตรรู้สึกผิดเลยครับ แหม ยิ้มหน้าบานเลยนะมึง   "ไม่ทราบว่านคุณมีปัญหาอะไรครับถึงได้ลุกขึ้นตะโกนแบบนั้น" ไอ้พี่คนที่เรียกผมหันมาถามเสียงดังแต่ยังดังไม่เท่าเฮดว๊ากครับ รายนั้นแม่ให้แดกไมค์โครโฟนตั้งแต่เกิด  "ละเมอครับ" อยากบอกว่าโดนแกล้ง แต่กลัวเรื่องใหญ่แล้วพี่ถามนู่นนี่ ผมขี้เกียจยืนแล้วครับเหนื่อย  "อ๋อ ละเมอตะโกนด่าคน ถ้าอย่างนั้น.." เว้นไม   "ลองละเมอวิ่งรอบตึกห้าสิบรอบครับ" หือ? ว่าไงนะ เอาใหม่ซิ "ไม่สิ" พี่มันพูดเหมือนลังเลก่อนจะยิ้ม แล้วพูดอีกครั้ง  "ร้อยรอบ เพราะเมื่อครู่คุณแอบหลับในขณะที่ทำกิจกรรมและยังไม่ได้รับการลงโทษ บทลงโทษของคุณคือวิ่งรอบตึกหนึ่งร้อยรอบก่อนสองทุ่มนะครับ" พี่ครับ ผมอยากจะบอกว่า ผมไม่ได้แอบหลับครับ ผมหลับนานแล้ว แต่พวกพี่ไม่เห็นกันเอง  "เริ่ม!" ไม่ทันฟังผมปฏิเสธพี่มันก็ผลักหลังผมเบาๆ คือมึง....แค่ครึ่งรอบกูก็ไม่ไหวแล้ว แต่คงไม่เป็นอะไรมั้งครับ ร่างกายของผมตอนนี้ก็แข็งแรงดี ออกกำลังกายบ่อยๆ ถึงจะเบาๆ ก็เถอะ แต่อาการของผมก็ไม่กำเริบมาสองสามปีแล้ว คงหายแล้วล่ะ....มั้ง ผมค่อยๆ วิ่งเหยาะๆ ไปตามทางเดินก่อนจะเลี้ยวไปยังด้านหลังของตึก  เหนื่อย....นี่เริ่มวิ่งได้แค่สองนาทีเอง ยังไม่ถึงครึ่งช่วงตึกเลยครับ ไอ้ตึกบ้านี่ก็ใหญ่ชะมัด สร้างอะไรเยอะแยะ เปลือง!  "แฮก แฮก อ่ะ!" ไม่ไหวแล้วครับ แค่ครึ่งตึกเอง ขาของผมก็เริ่มอ่อนแรงแล้ว บ้าเอ้ย เพราะไอ้พี่หน้าแป๊ะยิ้มคนเดียวทำให้ผมต้องมาวิ่งแบบนี้ ครบหนึ่งรอบแล้ว เหนื่อยชะมัด ไอ้เพื่อนร่วมภาคที่วิ่งห้าสิบรอบมันต้องโกงแน่ๆ ครับ ชัวร์ป๊าบ! รอบครึ่ง...ขาของผมจะไม่ขยับแล้วครับ....อีกนิดเดียวไอ้เล็ก อีกแค่เก้าสิบเก้ารอบ!  "แฮก แฮก แฮก ฮึบ" ผมเห็นเพื่อนๆ แล้วครับ ผมจะครบรอบที่สองแล้ว เย้ ตอนนี้ขาของผมเริ่มก้าวไม่ออกแล้วครับ แถมตอนนี้เริ่มเจ็บหน้าอกแล้วด้วย ทั้งๆ ที่คิดว่าร่างกายแข็งแรงแล้วนะ บ้าชิบ!  "แฮก แฮก" อีกนิดเดียวจะถึงครึ่งตึกแล้วครับ รอบที่สาม อีกนิด ถึงจะบอกแบบนั้น แต่ขาผมมันก้าวไม่ออกแล้วสิ  "หะ แฮก แหะ เหี้ย เอ้ย! แฮกๆ" จู่ๆ กล้ามเนื้อขาก็เกร็งไปหมดทั้งสองข้าง ขยับไม่ได้เลย แถมเจ็บหัวใจเหมือนโดนอะไรมาปักไว้อีก ที่หน้าอกก็เหมือนมันจะบีบเข้าหากันเรื่อยๆ ผมตอนนี้น่ะไม่ไหวแล้วครับ ....โรคหอบที่กำเริบ....กับกล้ามเนื้อที่ไม่แข็งแรง.....ทั้งๆ ที่คิดว่าหายแล้ว ทั้งๆที่ไม่มีอาการมาสามปีแล้ว แต่แม่ง! เหอะ ก็ดี จะได้นอนไปเลย นอนแล้วไม่ต้องตื่นขึ้นมา!.......พอคิดแบบนั้น ผมก็ทิ้งน้ำหนักทั้งหมดปล่อยร่างกายตัวเองให้ล้มลงกับพื้น อาการเกร็งของกล้ามเนื้อกับอาการบีบอัดกันในอกทำให้ผมต้องห่อตัวเข้าหากันไว้ กูได้นอนแล้ว นอนในที่ที่ไม่มีเสียงรบกวน เงียบสงบ ท้องฟ้ามืดครึ้ม บรรยากาศดีๆ แบบนี้แหละที่น้องเล็กหวังไว้ ฝันดีครับ..... . . . . (สงครามพากย์)  "นาน..." นานเกินไปแล้ว ตรงหน้าผมคือตึกของคณะ ตึกที่ไอ้ขี้เซานั่นโดนลงโทษ วิ่งรอบตึกหนึ่งร้อยรอบ....บอกตามตรงต่อให้เป็นผมหรือไอ้เจที่ฟิตร่างกายบ่อยๆ และเป็นนักกีฬามาตั้งแต่มัธยมก็คงมีทรุดกันไปข้างแต่สำหรับไอ้ขี้เซานั่น ถึงรูปร่างมันจะไม่ได้ดูอ่อนแอ บอบบาง น่าทะนุถนอมเหมือนเมียไอ้เจ แต่มันก็ไม่ได้ดูแข็งแรงขนาดจะวิ่งได้ อย่างมันน่ะ สิบรอบก็ทรุดแล้ว นี่ผมไม่ได้ดูถูกนะ  ผมมองมันตลอดตั้งแต่มันออกวิ่ง ไม่สิ ตั้งแต่ไอ้เจเข้าไปฉุดกระชากมัน เห็นตอนไอ้รุ่นน้องหน้านิ่งลงไปนั่งข้างหลังมันซะใกล้ เห็นตอนมันโดนไอ้หน้าสวยข้างๆ แหย่ ตอนมันวิ่งไปทางตึกและเห็นตอนที่มันวิ่งครบรอบ รอบแรกเหงื่อมันออกเยอะมากทั้งๆ ที่เข้าหน้าหนาวและตอนนี้มันก็ปาเข้าไปทุ่มกว่าๆ แล้วด้วยรอบสองมันเริ่มวิ่งช้า มีบางครั้งที่มันจับเข้าที่หน้าอกของตัวเอง หยุดพักสิบกว่าวินาทีแล้วเริ่มวิ่งใหม่จนครบรอบที่สอง เข้ารอบที่สามตอนแรกผมคิดว่าสิบรอบคงหนักไปสำหรับมัน ห้ารอบก็พอแล้ว ผมกะว่าจะรอมันครบห้ารอบแล้วจะบอกให้ไอ้เมตรสั่งหยุด แต่มันไม่โผล่มาสักที เกือบสิบนาทีแล้วที่มันหายเข้าไปหลังตึกแล้วยังไม่ออกมา มันนานเกินไป  "ไปดูหน่อยไหมมึง จ้องขนาดนั้น" ไอ้คิดตี้ เพื่อนชายผม เมียไอ้เจ ฝาแฝดได้มิกกี้ เพื่อนสนิทไอ้เมตร(ผมจะบอกเพื่อ?)มันหันมาพูดกับผม  "นั่นดิ กูเห็นมึงมองไปทางตึกคณะตั้งนานแล้วนะ นึกว่าเห็นผี โอ๊ย!" ไอ้มิ้กกี้ร้องเสียงหลงเมื่อถูกไอ้คิดตี้ตีแขนแรงๆ เพราะปากหมา  "หึ ที่จริงมันมองน้องคนนั้นตั้งแต่น้องมันแกล้งนอนซบไหล่ อ่อยผัวไอ้ตี้แล้ว" พี่แซม รุ่นพี่พวกผมเข้าวงเม้าท์ด้วย แต่ว่า...แกล้งนอนซบไหล่อ่อยผัวไอ้ตี้นี่....หรอวะ? ทำไมกูดูว่ามันหลับจริงๆ   "บ้าแล้วเฮียแซม น้องมันหลับจริง นี่ก็ยุยงให้บ้านคนอื่นแตก เห้ย ตี้มองเค้าแบบนั้นทำไมเล่า ตอนน้องมันหลับตี้ก็อยู่ด้วยนี่ โอ๋ๆๆๆ" ไอ้เจที่มีหูตอบรับความเสือกดี ได้ยินเลยมาแจมอีกคน ไอ้พวกนี้นิ  "กูว่ามึงไปดูมันหน่อยเถอะว่ะ กูว่ามันคงไม่ไหว ไม่ก็แอบหลับไปแล้ว นี่ใกล้จะเลิกแล้วด้วย" ไอ้เจหันมาพูดกับผม เพื่อนๆ ต่างก็คิดไปทางเดียวกันว่ามันคงแอบหลับแน่ๆ ก็มันน่าคิดนี่ครับ  "กูไปด้วยคราม กูเป็นห่วงน้องมัน" เดี๋ยว....กูบอกหรอว่ากูจะไปอ่ะ เมียไอ้เจไม่ฟังอะไรก่อนจะลากแขนผมไปตามทางเดินมุ่งไปตึกคณะเราโดยที่มี  "เมียจ๋า โกรธอะไรผัวเปล่า ทำไมไปจูงตัวผู้แบบนั้นล่ะ มาๆ มาจูงผัวเถอะ ไอ้เหี้ยนี่ก็เพลินเลย" ครับ มีเห็บเกาะติดมาหนึ่งตัว ปกติไอ้เหี้ยเจมันโหดครับ นิดๆ หน่อยๆ ก็ขึ้น ตีนแม่งเร็ว แต่กับเมียมัน มันอ่อนให้หมด ยอมซะทุกวันนี้เหมือนหมายอมให้ไอ้ตี้ลากไปมา แต่กับเมียมันเนี่ย มันก็ขึ้นเร็วนะครับปฏิกริยาการตอบสนองมันดี เมียมันทำอะไรนิดๆ หน่อยๆ ก็ขึ้นเหมือนกัน ขึ้นคล่อมอ่ะนะ แถมเร็วด้วย  "อ้าว ไม่เห็นมีใครเลยวะ?" ไอ้เจพูดเบาๆ เราเดินมาถึงหลังตึกแล้ว แต่ไม่เห็นมีใครสักคน เห็นแต่ต้นไม้ใบไม้ หญ้าเต็มไปหมด ตอนนี้ทุ่มครึ่งและยิ่งหน้าหนาวเลยทำให้มืดเร็ว เรามองกันทั่วๆ เริ่มเดินเข้าไปเรื่อยๆ ก็ยังไม่เห็นมีใคร  “หรือว่าน้องอยู่ฝั่งนู้น" ฝั่งนู้นที่ว่าคือด้านข้างตึกอีกข้างครับ มันก็อาจเป็นไปได้พวกเรามองหน้ากัน คงคิดเหมือนกันว่ามันอาจอยู่ฝั่งนู้น พรึบ! ไม่ต้องตกใจครับ...ก็แค่ไฟ ไฟที่มาจากแอปพลิเคชันในมือถือน่ะ และคนที่เปิดไฟนั้นก็ยังเป็นคิดตี้จอมฉลาดเหมือนเดิม....  "โห ลืมเลย มืดๆ แบบนี้ก็ต้องหาไฟฉายดิ เมียกูนี่โคตรน่ารัก" ผมว่าไอ้เจคงสับสน ไม่ก็หลงเมียมันเกินไปแน่ๆ มันต้องชมเมียมันว่าโคตรฉลาดแทนโคตรน่ารักไม่ใช่หรอวะครับ? ตี้มันไม่สนใจผัวมันครับกรอกตาสีหน้าเบื่อหน่ายมาก ก่อนจะมองไปข้างหน้า มือก็แกว่งมือถือไปรอบๆ  "เอ๊ะ" ผมหันไปตามเสียงตี้แล้วก็มองไปตามทิศทางที่ไฟส่อง ร่างโปร่งในชุดนักศึกษานอนคว่ำหน้าอยู่บนพื้นดินที่เต็มไปด้วยพวกใบไม้แห้ง พวกผมมองหน้ากันก่อนตี้และไอ้เจจะยิ้มและหัวเราะเบาๆ  "ฮ่าๆ หายมาตั้งนาน แอบมางีบหลังตึกนี่เอง ไอ้ขี้เซานี่แม่งเป็นไอ้ขี้เซาจริงๆ นอนได้ทุกที่เลยว่ะ" ไอ้เจขำเสียงดังเมียมันเลยขำตาม ตอนแรกผมก็อยากจะขำนะครับ คนบ้าอะไรนอนมันได้ทุกที่ ขนาดโดนทำโทษแม่งยังแอบมานอนได้ แต่ไม่รู้ทำไม ใจผมมันหวิวๆ บอกไม่ถูก นี่กูโดนผีเจ้าที่อำหรอวะ?   "รีบไปปลุกเถอะคราม นอนนานๆ เดี๋ยวก็เป็นหวัด อากาศเริ่มหนาวแล้ว" ตี้หันบอกผม ผมอีกแล้วหรอ? แต่ถึงจะบ่นในใจ ขาผมก็ก้าวเดินไปหามัน  "มึง..." คิ้วผมขมวดเป็นปมเมื่อเห็นมันชัดๆ มันไม่ได้นอนหลับแบบปกติแน่ๆ ตัวมันนอนขดเหมือนต้องการความอบอุ่น แขนทั้งสองข้างกอดตัวเองแน่น มือข้างหนึ่งบีบที่หน้าอกข้างซ้ายตำแหน่งหัวใจจนเสื้อรอบๆ ยับยู่ยี่ คิ้วที่ขมวดกันเหมือนผม แต่อยู่บนใบหน้ามันเหมือนมันกำลังเครียดหรือทรมานอย่างนั้นแหละ มันเป็นอะไร.....?  "มึง...มึง..." ผมเขย่าตัวมันเบาๆ เย็นมาก เย็นออกมานอกเสื้อนิสิตแขนยาวที่มันสวมอยู่เลย ถึงตอนนี้อากาศค่อนข้างเย็นก็จริง แต่มันไม่น่าเย็นเฉียบขนาดนี้...  "ไอ้คราม เด็กนี่เป็นไรวะ หลับลึกหรอ" คู่ผัวเมียวิ่งตามมา คงเห็นว่าผมทำท่าไม่ดี  "เหี้ย....ตัวแข็งว่ะ ตายยังวะ โอ๊ย!" ประโยคเหี้ยๆ ที่ออกมาจากปากเหี้ยๆ ของไอ้เหี้ยเจ ทำเอาผมใจกระตุกวูบ ผมว่า ผมต้องโดนผีเล่นแล้วแน่ๆ  "เห้ย มึงทำไรวะ ไม่ปลุกมันดีๆ อ้ะ" ไอ้เจร้องเหวอเมื่อผมอุ้มไอ้ขี้เซานี่ขึ้นมา ในท่าเจ้าหญิงครับ ขนาดผมอุ้มมัน มันยังอยู่ท่าเดิมเลยครับ ผมว่ามันทะแม่งๆ แล้วล่ะ ใจผมนี่แหละทะแม่งๆ ทำไมใจกูสั่นขนาดนี้วะ เมื่อเช้าก็กินกาแฟแค่หนึ่งแก้วเหมือนทุกวันนะเห้ย กูว่า ผีอำกูจริงๆ แล้วแหละ ถ้าไม่งั้น  ใจกูคงไม่เต้นแรงขนาดนี้หรอก.....เนอะ... 100% #โปรดติดตามตอนต่อไป....