
เมื่อต่างคนต่างชอบแต่เป็น 'หวาน' ที่รุกจีบคนพี่ก่อน 'ธาม' ที่คลั่งน้องสุดๆ แต่มัวชักช้าจนเป็นฝ่ายโดนจีบ เขาจึงต้องขยันอ่อยและเปิดโอกาสให้น้องตายใจ แล้วรอตะครุบเยื่ออย่างแยบยล
------ตัวอย่างบางช่วง------
"หนาวไหมครับ"
"ไม่ค่ะ"
"หวาา เสียดายจัง" ธามทำเป็นพึมพำแต่ให้หวานได้ยินด้วย จนคนข้างๆ หันกลับมาถามด้วยความสนใจ
"เสียดายอะไรคะ"
"ถ้าหนูหนาวพี่จะให้ยืมกอดไงครับ"
"จริงเหรอคะ" นี่เขากำลังอ่อยเธออีกแล้วสินะ! นี่ก็อีกนิสัยหนึ่งที่เขาชอบทำกับเธออยู่บ่อยๆ คือการอ่อย! และชอบหยอด! เดี๋ยวเธอทนไม่ไหวจับเขาปล้ำทำไงอ่ะ งื้ออออ ไอ้พี่ธามขี้อ่อย!
"จริงสิ"
"หนูเปลี่ยนใจหนาวตอนนี้ได้ไหมอ่ะ" เธออ้อนเขากลัวจะว่าเอาขอมันตรงๆ เลยนี่แหละ ทำไงได้อ่ะก็บอกไปแล้วว่าไม่หนาว เสียดายชะมัด! ไม่อย่างนั้นวันนี้คงจะได้กำไรเพิ่มอีกชัวร์
"หึหึ เด็กขี้โกหก" โกหกได้น่ารักมากอีกด้วยแบบนี้ธามยอมให้เข้ามาโกหกทั้งชีวิตเลย ยัยตัวเล็ก
"งึ! ไม่ได้เหรอคะ" หวานทำหน้าเบ้มองเขาตาปริบ
"พี่ขอคิดก่อน" คนเจ้าเล่ห์ทำท่าเป็นครุ่นคิดหน้านิ่วคิ้วขมวดจนหวานใจแป้ว
"พี่ธามขา" เธออ้อนเขาเสียงงหวานเจี๊ยบมือเล็กจับแขนแกร่งเขย่าเบาๆ เหมือนเด็กอยากได้ของเล่น
"หนู" อย่าทำเสียงอ้อนแบบนั้นสิวะไม่รู้หรือไงว่าคนคิดลึกอย่างเขามันเ****นแล้วนะโว้ยท่อนเอ็นตั้งโด่แล้วเนี่ย แค่ปกติได้เข้าใกล้เธอเขาก็ห้ามตัวเองลำบากมากพอแล้ว นี่มาทั้งเสียงทั้งหน้าตา ท่าทางออดอ้อนนี่อีก ให้ตายสิ!!
"นะคะพี่ธาม" คนขี้อ้อนยังไม่รู้ตัวว่าได้ปลุกอะไรต่อมิอะไรของเขาให้ตั้งผงาดขึ้นมาเสียแล้ว
"โน้มตัวมาสิพี่จะกอดให้จมอกเลย" ที่จริงอยากกอดเธอให้จมเตียงเลยมากกว่า จะกอดจนขาถ่าง กอดจนลุกไม่ขึ้นเลย

