วิวาห์รอง

CHAPTER 2.3

“งั้นก็จำใส่ใจไว้ให้ดี ว่าคราวหน้าอย่ายุ่งเรื่องของฉัน”

เสียงเขาห้วนจัด ไม่ได้มีความเมตตาต่อน้ำตาที่กำลังจะปริ่มไหลของเธอสักนิด พรรษรดาคิดว่าเขาคงเดินหนีด้วยความหงุดหงิด แต่ทว่าภูริชทำในสิ่งที่น่าตกใจและอับอายมากๆ สำหรับเธอ นั่นก็คือช้อนอุ้มร่างเธอขึ้นในวงแขนแล้วพาก้าวดุ่มๆ เข้าบ้าน

“คุณภู!”

“หุบปากซะ ฉันก็แค่ไม่อยากให้เธอนั่งเค้เก้ในสภาพน่าสมเพชอยู่ตรงนั้น” น้ำเสียงเขายังคงห้วนดุ แต่ทว่าหัวใจที่ไม่รักดีกลับเต้นแรงโลดด้วยความตื่นเต้นระคนวาบหวามอย่างไม่อาจระงับ สัมผัสจากอ้อมแขนและไออุ่นจากร่างแกร่งทำเอาเธออ่อนเหลวไปหมด ความดีความชั่วในสมองตอนนี้ตีกันอย่างวุ่นวาย ความคิดฝ่ายดีก็บอกว่าไม่ควรจะรู้สึกหวั่นไหวแบบน่าชิงชังเช่นนี้ หากความคิดอีกฝ่ายก็กลับคิดและเรียกร้องอย่างรุนแรงว่า จะดีแค่ไหนถ้าหากว่าอ้อมแขนที่กำลังโอบอุ้มเธออยู่ตอนนี้เป็นอ้อมแขนของคนที่จะมาเป็นเจ้าบ่าว ในเมื่อตอนนี้ยังไม่สาย ทำไมไม่บอกกับคุณหญิงจันทร์จรีไปตรงๆ ว่าแท้จริงแล้ว คนที่เธออยากแต่งงานด้วยคือเขาคนนี้ต่างหาก

แต่แล้วทุกอย่างมันก็เป็นได้แค่เพียงความคิดชั่ววูบ เมื่อภูริชวางเธอลงตรงประตูหน้าห้อง ช่วงเวลาแห่งความวาบหวามสุขใจลึกๆ นั้นจบสิ้นลงแล้ว คนที่อยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้คือคุณภูริชที่แสนเย็นชา ไม่ใช่คนที่สามารถใฝ่ฝันจะเป็นเจ้าสาวของเขาได้เลยจริงๆ

“ขอบคุณที่มาส่งค่ะ”

“เข้าห้องไปซะ แล้วก็อย่าออกมาเดินเพ่นพ่านอีก”

“พรรษไม่ได้ไปเดินเพ่นพ่าน พรรษบอกแล้วนี่คะว่าพรรษ...”

“ช่างหัวเธอเถอะ เพราะเธอจะทำอะไรมันก็ไม่เกี่ยวกับฉันอยู่แล้ว ที่ครั้งนี้ต้องเกี่ยวก็เพราะรถฉันเกือบจะเฉี่ยวเธอ” เขาตัดบทก่อนที่เธอจะพูดจบด้วยซ้ำ แถมยังเล่นงานเธออีก

“พรรษรู้ตัวดีค่ะ ว่าคุณภูไม่อยากยุ่งกับพรรษหรอก ขอโทษที่ทำให้เสียเวลาและเสียอารมณ์” ด้วยความน้อยใจทำให้พรรษรดาเผลอพูดประชดไปแบบนั้น ทั้งๆ ที่ก็รู้ดีว่าไม่ควรและไม่มีสิทธิ์จะรู้สึก

“รู้แล้วก็จำใส่ใจไว้ให้ดี คราวหน้าก็อย่าเผลอมายุ่งกับฉันอีก”

จบคำภูริชก็ก้าวดุ่มๆ กลับห้องตัวเองอย่างหงุดหงิด ใช่...พรรษรดาพูดถูก เขาไม่ได้อยากเสียเวลา ไม่อยากเสียอารมณ์ และไม่ได้อยากยุ่งกับเธอสักนิด เพราะเขามันไม่ได้แสนดีอย่างพี่ภาสของเธอ

ตาคู่สวยที่ตอนนี้หม่นเศร้าลงอย่างชัดเจน มองตามแผ่นหลังกว้างอย่างสะท้อนใจ ปากบอกว่าชิน แต่ไม่ว่าจะกี่ครั้งที่ภูริชทำเช่นนี้กับเธอ หัวใจที่ไม่รักดีก็ร้าวรานเสมอ แล้วแบบนี้น่ะหรือที่คุณหญิงจันทร์จรีบอกว่าให้สิทธิ์เธอได้เต็มที่ ว่าจะเลือกแต่งงานกับใคร แท้จริงแล้วเธอไม่มีสิทธิ์เลือกต่างหาก

เวลาผ่านไปเกือบเที่ยงคืนแล้ว อีกไม่กี่ชั่วโมงช่างแต่งหน้าทำผมก็จะมา แต่ทว่าจนถึงตอนนี้พรรษรดาก็ยังคงนอนไม่หลับ ร่างอรชรพลิกกลับไปกลับมาหลายตลบ ทั้งที่ข่มตาให้หลับหลายครั้งแล้วแต่ก็ยังไม่ได้ผล

เจ้าสาวทุกคนเป็นแบบนี้หรือเปล่านะ เธอเฝ้าถามตัวเองอยู่บ่อยครั้ง ซึ่งคำตอบที่ได้รับก็คือ คนเป็นเจ้าสาวก็คงจะตื่นเต้นเหมือนกันหมด แต่ความตื่นเต้นเหล่านั้นน่าจะเจือไว้ด้วยความสุขสมหวัง ในขณะที่เธอเต็มไปด้วยความฟุ้งซ่านจนไม่อาจหลับตาลงได้

อาจจะด้วยการตัดสินใจชั่ววูบหรือเพราะอะไรบางอย่าง ทำให้จู่ๆ พรรษรดาก็ลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปทางห้องของคุณหญิงจันทร์จรี ยืนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง กำลังจะยกมือขึ้นเคาะประตู แต่ประตูกลับถูกเปิดพรวดพราดออกมาจากข้างใน สีหน้าของคุณหญิงดูแตกตื่นตกใจ พลางยื่นมืออันเย็นเฉียบมาจับแขนของเธอ

“รู้เรื่องแล้วเหรอแม่พรรษ ป้ากำลังจะไปตามอยู่พอดี”

“เกิดอะไรขึ้นคะคุณป้า” พรรษรดาถามอย่างใจคอไม่ดีไปด้วย ตอนนี้ความรู้สึกนึกคิดของตัวเองถูกโยนทิ้งไปหมดสิ้น เหลือแค่ตั้งใจฟังในสิ่งที่คุณหญิงจันทร์จรีกำลังจะบอก

“ตาภาส ตาภาสรถคว่ำ ตอนนี้อยู่โรงพยาบาล จะเป็นตายร้ายดียังไงบ้างก็ไม่รู้ ป้าบอกแล้วว่าไม่ให้ออกไปไหน ทำไมไม่เชื่อบ้างเลย” เสียงคุณหญิงสั่นเครือ น้ำตาเอ่อคลอเพราะห่วงลูกชายคนโตที่ตอนนี้ยังอยู่ในห้องฉุกเฉินและยังอยู่ในช่วงนาทีชีวิต

“ทำใจดีๆ ไว้นะคะคุณป้า พี่ภาสต้องไม่เป็นอะไร”

“ทำไมไม่คิดจะฟังคำที่แม่เตือนบ้าง ทำไมดื้อรั้นแบบนี้ ทั้งที่ปกติก็ไม่เคยดื้อกับแม่เลย ลูกนะลูก” คุณหญิงตัดพ้อลูกด้วยคำเดิมๆ ทั้งน้ำตา ความห่วงใยที่มากล้นทำให้หัวใจคนเป็นแม่แทบแตกสลาย ความเข้มแข็งที่ใครต่อใครเห็นมาตลอดเกือบจะไม่หลงเหลือให้เห็น เพราะครั้งนี้เป็นครั้งแรกที่ภาสกรเจ็บหนักมากที่สุด