บ้าน

บทที่ 1 แต้ว หรือโสภี คือชื่อของหญิงสาวที่กำลังเอนกายลงโซฟาในห้องทำงานของเธอ ด้วยความเหนื่อยล้าจากการทำงาน วันนี้งานของเธอมีปัญหาให้ต้องแก้ไขทั้งวัน โดยแต้วเองทำงานมีหน้าที่เป็นที่ปรึกษากฎหมายในบริษัทต่างชาติบริษัทหนึ่งที่มีสำนักงานสาขาในประเทศไทย เธอเหลือบมองนาฬิกาบนฝาพนัง สี่ทุ่มแล้วเธอยังไม่ได้กลับบ้าน ยังต้องมีประเด็นให้เขียนคำแนะนำถึงเจ้านายบริษัทแม่ที่สำนักงานใหญ่ที่ต่างประเทศอีก เธอยกมือถือขึ้นมาดูรูปแม่ และหลานๆ พร้อมกับอมยิ้มด้วยความสุข เธอดีใจที่แม่ยังแข็งแรงอยู่ นึกถึงมือเหี่ยวๆ ของแม่ ทำให้เธอต้องทำงานเสร็จเร็ว เธอจึงเดินไปที่โต๊ะทำงานซึ่งอยู่ใกล้โซฟา และทำงานที่ยังค้างต่อให้เสร็จ เฮ้อออ แต้วถอนหายใหญ่ยาวๆ และพรึมพรำอยู่คนเดียวด้วยความดีใจ เย้…เสร็จแล้วววว กว่าจะเสร็จก็เกือบเที่ยงคืนแน่ะ ดีนะที่ยังไม่แต่งงาน ถ้าแต่งงานแล้วเรากลับบ้านเวลานี้ มีหวังโดนสามีบอกเลิกทุกลมหายใจเข้าออกเป็นแน่เรา ก็เพราะไม่มีเวลาดูแลบ้านตามหน้าที่ของภรรยาอย่างคนอื่นแน่นอน อิอิ (หัวเราะในใจ) กลับบ้านดีกว่า ง่วงแล้วววว… พอถึงบ้าน แต้วเหลือบดูห้องนอนแม่ แม่ปิดไฟแล้ว แต่เธอแน่ใจว่าสักพักแม่จะลงมาเข้าห้องน้ำข้างล่างแน่ๆ แม่ก็ยังคงห่วงและหวงลูกสาว เรายังเป็นเด็กในสายตาแม่ เพราะนี่คือ ความเป็นห่วงในตัวลูกสาวของแม่ และแต้วเองก็รักแม่มากเช่นเดียวกัน เธอพยายามรักษาสุขภาพให้แข็งแรงอยู่เสมอ ดูแลเรื่องอาหารการกิน แม้จะทำงานหนัก แต่แต้วเองก็ต้องแบ่งเวลาเพื่อนอน เพราะเธอคิดว่าการนอนเป็นการพักผ่อนที่ดีที่สุดสำหรับตัวเธอ แต้ว : ทำไมแม่ไม่นอน ดึกแล้วนะคะ บ่นพร้อมเข้าไปกอดและหอมแก้มแม่ แม่ : แม่งีบไปสักพักแล้วล่ะ พาน้องแท็คกี้กับน้องอ้วนเข้านอน ก็เลยหลับพร้อมจอมซนทั้งสองหน่อนั่นแหละ กินข้าวยัง แม่แกงขี้เหล็กไว้ให้ ไปอาบน้ำก่อนไป แม่จะอุ่นกับข้าวให้้ แต้ว : ยังไม่กินค่ะ เดี๋ยวหนูไปอาบน้ำก่อนนะคะ แม่ไม่ต้องอุ่นกับข้าวให้หนูหรอก หนูจะทำเอง ไปนอนกับสองลิงข้างบนเถอะค่ะ หอมหน่อย ว่าแล้วก็หอมแก้มแม่ก่อนอาบน้ำ ว้าาาวว หนูมีความสุขจังเลย อาบน้ำก่อน แม่ไปนอนเถอะ ในระหว่างอาบน้ำ หญิงสาวก็นึกถึงเรื่องความรัก ทำไมเธอถึงโสดนะ ทั้งๆ ที่เธอเองเป็นหญิงสาวที่สวยมากๆ อายุของเธอก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ แต่กลับไม่มีผู้ชายคนไหนกล้าที่จะจีบเธอสักคน นี่เราก็ไม่ได้มีกำแพงกั้นอะไรเล้ยยย ก็แปลกใจเหมือนกันทำไมไม่มีผู้ชายให้เธอเข้ามาเชยชม เอ๊ะ หรือเราจะลองเล่นแอ็พหาคู่ดูดีกว่าแหะ แต่ไม่บอกแม่หรอก ถ้าบอกคงบ่นตายชัก นึกแล้วก็ขำตัวเอง โดนแม่บ่นตอนแก่ตามเคยเป็นสาวใหญ่ทึนทึกแล้วเราหน่ะ ฮ่าๆๆ วันต่อมา ที่บริษัทประมาณช่วงบ่ายแก่ๆ ศร น้องพนักงานอีกคนของบริษัทซึ่งอยู่แผนกจัดซื้อเป็นลม ทั้งๆ ที่ศรดูเป็นคนที่เข้มแข็งร่างกายแข็งแรง อยู่ๆ ก็เป็นลมเป็นแล้ง แต้วแอบสงสัย น้องเคยไปตรวจร่างกายบ้างไหมนะ ขณะที่อยู่ห้องพยาบาลของบริษัทแต้วจึงถามศรกับสิ่งที่ตนสงสัย แต้ว : แต่ละวันทานข้าวบ้างไหม หน้าตาซีดเซียวเชียว แต้ว : เอ้านี่ ยาดมกลิ่นหอมๆ เผื่อมันจะช่วยให้ชื่นใจขึ้น นี่ พี่ถามจริงๆ เคยไปตรวจสุขภาพประจำปีบ้างไหมศร ยังหนุ่มยังแน่น แปลกกลับหมดสติไปได้ไง โชคดีนะเนี่ยที่หมดสติในบริษัทไม่ได้อยู่ข้างนอก ศร : ขอบคุณมากครับคุณแต้ว สามเดือนมานี้ผมนอนน้อยด้วยอ่ะครับ คือ คุณพ่อของผมไม่สบายผมต้องคอยดูแลพ่อช่วงดึกตลอดสามเดือนที่ผ่านมา แต้ว : พยายามรักษาสุขภาพให้มากที่สุด ถ้าหากศรเป็นอะไรขึ้นมาหรือป่วยตามคุณพ่อไปอีกคน ใครจะคอยดูแลท่าน ใช่ไหม? ทานข้าวยังเอ่ย เดี๋ยวพี่จะฝากแม่บ้านซื้อข้าวต้มปลาให้นะ พอทานเสร็จค่อยนอนพัก พี่ไปทำงานก่อนยังมีงานค้างอีกเพียบเลย ฮ่าๆๆ ไปละ ศร : ขอบคุณมากครับ พร้อมกับยกมือไหว้รุ่นพี่ที่ทำงาน ก็จริงอย่างที่คุณแต้วแหะ ถ้าเราเป็นอะไรไปใครจะดูแลพ่อ ยิ่งมีกันอยู่สองพ่อลูกอยู่ด้วย เขาเองก็ยังไม่มีแฟน แม่ก็ด่วนจากไปเสียก่อน ทิ้งให้เขากับพ่ออยู่กันสองคนตามประสาผู้ชาย บ้านของศรอยู่ไกลจากบริษัทมาก ต้องใช้บริการรถไฟฟ้าถึงสองต่อ กว่าจะกลับถึงบ้านก็ปาเข้าไปสองทุ่ม พอใกล้ถึงบ้านศรก็ซื้อผลไม้พร้อมกับกับข้าว เพราะต้องทานอาหารเย็นกับพ่อ ทำให้ศรต้องสั่งกับที่พ่อค้าทำสดใหม่ๆ หากเป็นอาหารที่ทำไว้ขายนานแล้ว ศรจะไม่ซื้อไปกิน เขาเคยท้องเสียเพราะกินกับข้าวที่ทำไว้รอขายนั่นเอง และในขณะที่รอกับข้าวซึ่งแม่ค้ากำลังทำอยู่นั้น สายตาของเขาก็กวาดไปทั่ว จนกระทั่งเห็นหญิงสาวรายหนึ่งกำลังจะข้ามถนน แต่เธอกลับมองไม่เห็นรถเครื่องที่กำลังวิ่งไปทางเธอ ซึ่งกำลังข้ามถนนพอดี ศรตกใจรีบตะโกนบอกหญิงสาว ศร : คุณณณณ ถอยก่อน (ตะโกนอย่างสุดเสียง) หญิงสาวซึ่งได้ยินเสียงตะโกนดังๆ ก็ตกใจ ทำอะไรไม่ถูกไม่ถอยและไม่เดินต่อ กลับยืนนิ่งๆอยู่อย่างนั้น ผลก็คือ รถเครื่องคันนั้นเชี่ยวแขนหญิงสาว ทำให้หญิงสาวล้มลง รถเครื่องเสียหลักล้มลงเช่นเดียวกัน วินาทีนั้นทุกอย่างเงียบงัน ทุกคนโดยรอบต่างพุงสายตาไปตามเสียงอุบัติเหตุ เห็นหญิงสาวล้มลง รถมอร์ไซก็ล้มลงเช่นเดียวกัน เมื่อเห็นดังนั้น นิสัยคนไทยต่างพุ่งเป้าไปที่หญิงสาวและคนขับขี่รถเครื่อง รวมทั้งศรด้วยเช่นกัน ศรด้วยความโมโห จึงพลั้งปากพูดกับหญิงไปด้วยอารมณื : ทำไมข้ามถนนไม่มองซ้ายมองขวา โตแต่ตัว บ่นแต่ก็ช่วยเหลือพยุงหญิงสาวขึ้นมา ดูแขนมีเลือดออกจากรอยถลอก ศรพยุงหญิงสาวมานั่งตรงริมทางเท้า พร้อมกับบอกหญิงสาว ศร : รอตรงนี้นะครับ ผมจะไปซื้อยากับพลาสเตอร์ติดแผลมาให้ โดยไม่รอคำตอบจากหญิงสาว ศรก็วิ่งปู้ดดด ไปที่ร้านสะดวกซื้อที่อยู่ใกล้ๆ เข้าไปสักพักศรออกมาพร้อมอุปกรณ์ปฐมพยาบาลเบื้องต้น ส่งยาดมให้หญิงสาวและส่งให้คนขี่รถเครื่องด้วยเช่นกัน นี่ครับยาดม เป็นไงบ้างครับคุณป้า ดีนะที่คุณป้าขับรถไม่เร็ว หญิงสาว : (พอได้สติ) ขอบคุณมากค่ะ คุณป้าขอโทษนะคะ หนูไม่ทันดูอารามรีบไปหน่อย พลอยซวยกันไปหมด สำหรับรถหนูเสียค่าซ่อมรถให้ คุณป้าจะไปหาหมดไหมคะ ค่ารักษาพยาบาลเบิกที่หนูนะคะ ขอโทษจริง (พร้อมกับยกมือไหว้) ศร : (สังเกตหญิงสาว) ผู้หญิงคนนี้พูดจาไพเราะ แถมมีความรับผิดชอบ อารมณ์โกรธกึ่งตกใจเมื่อคู่ก็ค่อยๆ สงบลง ป้า : จ้าหนู ขอบใจหนู, ป้าเองก็ตกใจ ก็ยังดีเราสองคนโชคดีไม่มีรถคันใหญ่ตามมา ไม่งั้นโดนเหยียบซ้ำแน่ๆ หลังจากทั้งคู่ตกลงเรื่องค่าใช้จ่ายและค่าเสียหายลงตัวแล้ว หญิงสาวเองก็พร้อมรับผิดชอบ ส่วนป้าเองก็ไม่คิดจะเอาเรื่องเอาราว หรือให้เป็นความกัน ต่างก็แยกย้ายกลับ “บ้าน”