อสูรนักเลง(ลูกสาวมาเฟีย)

เจสันถือกำเนิดมาบนความมั่งคั่งมหาศาลเมื่อหลายร้อยปีมาแล้ว เก่งฉกาจทั้งในการโปรยเสน่ห์และมีอิทธิพลเหนือจิตใจผู้อื่น กล้าหาญบ้าระห่ำ ปกครองโลกที่อยู่รอบตัวตามใจตัวเอง ไม่มีสิ่งใดที่จะรอดพ้นจากนิสัยคุกกรุ่นรุนแรง เขาใช้ชีวิตอย่างไม่ยั้งคิด ไม่ผ่อนปรน ไม่รู้จักคำว่าอันตราย ไม่เคยมีขีดจำกัด เขารักความหฤหรรษ์ มีชีวิตอยู่เพื่อเติมเต็มความปรารถนาอันร้อนแรงของตัวเอง ⏳ณ ปัจจุบัน (กรุงเทพฯ ปี2022) เจสันโยนบุหรี่ที่สูบได้ครึ่งมวนลงไปบนพื้น ใช้รองเท้าหนังราคาแพงบดขยี้ ก่อนจะก้าวลงไปบนถนนเพื่อข้ามไปฝั่งตรงข้าม ...ปึ๊กก... "เชียะ! กล้าเดินชนกูแล้วไม่ขอโทษ" “.....” เจสันไม่ตอบ หันหลังเดินต่อไป "ไอเชียะ! ชนกูแล้วหนีเหรอวะ" เมาแล้วกร่าง เจสันเจอมาเยอะ เซแซ่ดๆเข้ามาขวางทางหมายจะกระชากคอเสื้อ "เฮ้ยย! ไอ้น็อต อย่า! กลับดีกว่า แค่ชนนิดเดียวเอง มึงเมาแล้ว" หนุ่มรุ่นราวคราวเดียวกันพยายามห้ามปราม "กูม่ายเมา กูจะให้มันขอโทษ" "กูไม่ขอยุ่งด้วย กูกลับก่อน มึงพามันกลับด้วยนะ" ไอ้คนเมาน้อยที่สุดหน้าซีด มองใบหน้าถมึงทึงกร้าวกระด้างของเจสันแล้วออกอาการปากสั่น เสียวสันหลังวูบโดยไม่รู้สาเหตุ “.....” เจสันนึกสมเพชตัวเอง เป็นเรื่องปกติที่เงามืดจะทำให้ร่างกำยำแข็งแกร่งตระหง่านเหมือนภูผาหิน ดวงตามืดดำมีจุดลึกล้ำดึงดูดให้ดำดิ่งลงไปไม่มีวันสิ้นสุด รูปลักษณ์ภายนอกเป็นทั้งคำสาปและความน่ายินดี "ไอ้เชียะ! กูบอกให้มึงขอโทษ" น็อตเดินกร่างเข้ามาใกล้ กลิ่นเหล้าฟุ้งกระจาย "ไอ้น็อต! อย่ายุ่งกับพี่เค้าเลย" ขนที่ต้นคอลุกชัน ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปสบตาพี่ รู้สึกเหมือนเงาหัวของเพื่อนกำลังจะหาย "กูจะให้มันขอโทษ ..หึ.. มึงอยู่ยุคไหนวะใส่เสื้อหนัง? เชียะ! โคตรโบราณ กูจะเสียบให้เสื้อมึงทะลุ" มีดปลายแหลมถูกควักออกมาจากกระเป๋าหลัง ท่าทางยียวนกวนส้นต้นเป็นที่สุด "ไอ้น็อตมึงเอามีดมาทำไม!?" เพื่อนผู้หวังดีหน้าเผือด กลัวว่ามีดจะถูกแทงกลับมากระซวกพุงคนถือมากกว่า “.....” เจสันแสยะยิ้ม ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า เสื้อหนังแท้หาไม่ได้ในยุคสมัยนี้ เรื่องราวต้องย้อนกลับไปร้อยปีเพื่อเล่าถึงประวัติความเป็นมา 'มึงเมาไม่ผิด แต่ผิดที่ปากหมาว่าแดกเสื้อหนังตัวโปรดของกู' "มึงถอยปาย กูจะสั่งสอนมัน" ยังไม่รู้ชะตากรรมตัวเอง วาดมือเตรียมจ้วงมีดเต็มที่ "ไอ้น็อต อย่าาา!!!" ...ปึ๊กก... ...เคร้งง... หมัดเดียวลงไปนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น มีดหลุดออกจากมือ "อึ๊กก.. อุ๊บ.. อ้วกก" ทั้งของเก่าของใหม่ออกมาพร้อมเพรียง หน้าเขียวซีดอาจถึงขั้นต้องหามส่งโรงพยาบาล "ไอ้น็อต! แมร่งอ้วกแตกเละเทะเลย" “.....” เจสันไม่คิดจะหันไปมอง พวกเมาไม่มีสติเจอมาตลอดห้าร้อยปี ไอ้พวกอ่อนหัดหาญกล้าจะต่อกรกับพรานราตรีที่ใช้ชีวิตมายาวนานกว่าห้าร้อยปี มุมปากกระตุกยิ้มเยือกเย็น น้อยครั้งนักที่จะยิ้ม คำว่าพรานราตรีเป็นคำพูดที่อวยยศให้ตัวเอง เป็นเพราะโลกใบนี้ไม่มีอะไรแปลกใหม่สำหรับเจสัน ใช้ชีวิตจนคุ้มค่า เรียนรู้การต่อสู้ทุกรูปแบบ ทำงานมาแล้วทุกสาขาวิชาชีพ เดินทางไปทั่วโลก แต่มีสิ่งหนึ่ง สิ่งที่เจสันรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ สิ่งที่ทำให้ร่างกายร้อนรุ่ม เลือดไหลพล่านเหมือนลาวาที่กำลังคุกกรุ่นสะสมพลังรอวันปะทุคืออาหารชั้นเลิศ อาหารที่จะทำให้การมีชีวิตอมตะยืนยาวไปอีกหนึ่งร้อยปี เขาได้กลิ่น สัมผัสได้ถึงไออุ่นที่กำลังคืบคลานเข้ามาใกล้ สูดลมหายใจเพื่อรับกลิ่นอันหอมหวน การดูดพลังชีวิตของคนคนหนึ่งจะทำให้ชีวิตของเจสันยืนยาว ห้าร้อยปีที่ผ่านมา พลังชีวิตที่ได้รับล้วนแล้วแต่เป็นชาย ไม่มีใครรู้ว่าครั้งนี้จะต่างออกไปแม้แต่ตัวเขาเองก็ไม่รู้.. ---------------------/♤/°•/°•/♤/--------------------