สถานะคู่นอน (ของหวง)

VEGA BAR หากจะพูดถึงสถานที่อโคจรที่มีเครื่องดื่มเลิศรส พรั่งพร้อมไปด้วยสาวสวยมากมายหลายรูปแบบ หลาย ๆ คนคงมีคำตอบในใจที่แตกต่างกันออกไป เพราะในย่านเริงรมย์ที่เป็นแหล่งพักผ่อนของเหล่านักท่องราตรีกระเป๋าหนักนั้น มีบาร์เกิดใหม่ล้นตลาดเสียจนลูกค้าเลือกที่จะเข้าไม่ถูก แต่ถ้าจำกัดความให้พิเศษลงไปอีกหน่อย ว่าต้องการกับแกล้มคู่สุรารสเยี่ยมที่อร่อยจนต้องสั่งซ้ำ นักท่องราตรีหลายคนก็ลงความเห็นให้ “เวก้า บาร์” เป็นอันดับหนึ่งจากทั้งหมด เรียกได้ว่าจุดขายสำคัญของบาร์แห่งนี้คือความอร่อยของอาหาร ทั้งประเภทที่เป็นอาหารจานเดียว ของทานเล่นที่สาว ๆ นักเที่ยวหลายคนสั่งกินคู่กับเครื่องดื่มขมปร่าอยู่เป็นประจำ “ทำงานได้สองสัปดาห์ก็สายแล้วเหรอเนี่ย เด็กคนนี้นี่ใช้ไม่ได้เลยจริง ๆ" เสียงบ่นด้วยความหัวเสียดังแหวกความครึกครื้นของดนตรีที่ดังกระหึ่มเข้าไปในห้องสำหรับพนักงานที่อยู่หลังโซนเคาน์เตอร์บาร์ชั้นหนึ่ง “พี่นทีขา ใครมันทำให้พี่นทีของวาว่าหัวเสียคะเนี่ย” สาววัยเลขสองปลาย ๆ คนหนึ่งในชุดเดรสรัดรูปสีแดงเลือดหมูส่งรอยยิ้มประจบประแจงให้กับผู้จัดการร้านที่กำลังเดินฟาดงวดฟาดงาเข้ามา “ก็บาร์เทนเดอร์ชั้นสองคนใหม่น่ะสิ สองสัปดาห์ที่ผ่านมาก็เห็นเข้างานตรงเวลาตลอด แต่วันนี้นี่สิ มาสายไม่บอกไม่กล่าวจะครึ่งชั่วโมงอยู่แล้ว ถ้ามาถึงร้านเมื่อไหร่นะ พี่จะบ่นให้หูชาเลยคอยดู แล้วก็จะฟ้องบอสด้วย โอ๊ย อารมณ์เสีย!!” นทีเดินหัวฟัดหัวเหวี่ยงไปหยิบโทรศัพท์มือถือที่วางอยู่บนโต๊ะอเนกประสงค์กลางห้องขึ้นมาโทรตามอีกเป็นสายที่สิบของค่ำคืน “พี่นทีคะ! จันทร์มาแล้วค่ะ ขอโทษที่วันนี้สายนะคะ!” ประตูห้องถูกเปิดผางออก ตามด้วยน้ำเสียงปนหอบของพนักงานพาร์ทไทม์ตัวต้นเรื่อง เมื่อผู้จัดการร้านจอมโหดเห็นแบบนั้นก็รีบทำในสิ่งที่ตนเพิ่งประกาศกร้าวเอาไว้ทันที “มาแล้วเหรอยะแม่ตัวดี เหอะ ตอนรับมาพี่ว่าพี่ก็ถามย้ำแล้วนะ ว่าเป็นนักศึกษาน่ะ จะหาเวลามาเข้างานได้หรือเปล่า เราก็รับปากพี่ซะดิบดีว่าได้ค่ะ สองสัปดาห์ที่ผ่านมาพี่ก็หลงดีใจว่าเราทำตามที่ตัวเองพูดได้ แล้ววันนี้มันหมายความว่ายังไงเอ่ย มาสายเกือบครึ่งชั่วโมง พี่บอกแล้วใช่ไหมว่างานที่นี่เขาทำกันเป็นระบบ ถ้าใครคนใดคนหนึ่งมาสายหรือขาดแบบไม่บอกล่วงหน้า งานที่รันเอาไว้มันก็จะชะงัก คราวหน้าคราวหลังห้ามสายแบบนี้อีกนะ พระจันทร์” เจ้าของชื่อพระจันทร์กลืนน้ำลายอึกใหญ่พร้อมกับประสานมือไว้ข้างหน้าอย่างรู้สึกผิด “ขอโทษนะคะพี่นที วันนี้จันทร์มีสอบวิชาเรียนรวมนอกตารางค่ะ คิดว่าแจ้งพี่นทีไว้แล้วแต่ลืมจนได้ จันทร์ผิดเองค่ะ ต้องขอโทษพี่นทีจริง ๆ นะคะ" นทีถอนหายใจแรง ๆ “เฮ้อ! เห็นแก่ว่านี่เป็นความผิดครั้งแรกของหล่อนนะยะ แล้วที่ผ่านมาก็ทำผลงานเอาไว้ได้ดีด้วย งั้นพี่จะไม่หักเงินของเธอแล้วกัน รีบเปลี่ยนชุดแล้วขึ้นไปทำงานได้แล้วไป" พระจันทร์เงยหน้าขึ้นแย้มยิ้มด้วยความยินดี เมื่อได้รู้ว่าความผิดเรื่องที่มาสายของตนนั้นจะไม่ถูกหักเงิน หญิงสาวพยักหน้าขึ้นลงรัว ๆ ไม่คิดอิดออดกับหน้าที่ใหม่ที่ตนได้รับมอบหมาย “ได้เลยค่ะพี่นที ขอบคุณพี่นทีมากเลยนะคะที่ไม่หักเงินเดือนจันทร์ คราวหน้าจันทร์สัญญาเลยค่ะว่าจะไม่ให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกแน่นอน" พูดจบก็ยกมือไหว้คุณผู้จัดการจอมโหดไปหนึ่งทีแล้วรีบเดินขึ้นไปที่ชั้นบน พื้นที่ในชั้นสองของเวก้าบาร์เป็นโซนสำหรับลูกค้าวีวีไอพีของทางร้าน คนที่สามารถเข้ามานั่งในโซนนี้ได้จะต้องเป็นเมมเบอร์ของเวก้าบาร์มาแล้วไม่ต่ำกว่าหกเดือน มียอดสั่งซื้อเครื่องดื่ม รวมถึงให้ทิปไม่ต่ำกว่าหนึ่งล้านบาทต่อเดือนเท่านั้น ถ้าขาดคุณสมบัติข้อใดข้อหนึ่งไปก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะได้ขึ้นมารับบริการที่ชั้นบนนี้ “มาสายเชียววันนี้ ติดเรียนหรือไงเรา" เสียงของรุ่นพี่คนสนิทในร้านดังขึ้นจากด้านหลัง พระจันทร์จึงรีบหมุนตัวกลับไปมองแล้วยกมือขึ้นสวัสดีอย่างมีมารยาท “สวัสดีค่ะพี่ใบเตย ใช่ค่ะ..จันทร์มาสายไปเกือบครึ่งชั่วโมงเลย โดนพี่นทีดุเรียบร้อยแล้วค่ะ ก็เลยรีบขึ้นมานี่แหละค่ะ..” หญิงสาวยกมือขึ้นเกาแก้มของตนเบา ๆ “งั้นก็รีบไปเปลี่ยนชุดเลย นี่พี่เพิ่งลงไปเอาวัตถุดิบมาเพิ่ม ลูกค้าวันนี้ค่อนข้างชุม แถมหลายคนยังถามหาน้องลูน่าไม่หยุด เร็ว ๆ ล่ะ เดี๋ยวจะพลาดทิปก้อนโตนะ" ใบเตยขยิบตาให้กับเจ้าของนามแฝงลูน่าพร้อมกับยกกล่องเดินไปหลังเคาน์เตอร์เพื่อจัดการเตรียมวัตถุดิบต่อ พระจันทร์พยักหน้าเบา ๆ พร้อมกับยิ้มรับคำของสาวรุ่นพี่ สองเท้ารีบเดินเข้าไปที่ห้องพนักงานชั้นสองซึ่งมีล็อคเกอร์ที่ถูกแปะชื่อเอาไว้อย่างง่าย ๆ ว่า “ลูน่า" ตั้งอยู่ลึกสุด ด้านในมีสาวเสิร์ฟหลายคนนั่งแต่งตัวอยู่ ทุกคนเอ่ยคำทักทายพระจันทร์สั้น ๆ ก่อนจะกลับไปโฟกัสกับสิ่งที่ตัวเองทำอยู่ ยูนิฟอร์มสำหรับบาร์เทนเดอร์ที่ชั้นสองไม่ได้มิดชิดเหมือนชั้นหนึ่ง ชุดเดรสสีดำสั้นเหนือเข่าคือสิ่งที่พระจันทร์เลือกสวมอยู่เป็นประจำ จนแทบจะกลายเป็นภาพจำของเหล่าลูกค้าที่ชื่นชอบในตัวเธอไปแล้ว มือบางหยิบเอากล่องเครื่องสำอางมานั่งประทินโฉมให้ตัวเอง เริ่มจากตบแป้งฝุ่นลงใบหน้ารูปไข่เรียบเนียนไร้ริ้วรอย ตามด้วยอายแชโดว์สีสันสดใสตามสมัยนิยม ขนตางอนงามเรียงตัวสวยโดยไม่จำเป็นต้องติดเพิ่มถูกปัดด้วยมาสคาร่าเล็กน้อย แล้วตบท้ายด้วยการทาลิปสติกสีแดงสดยั่วยวนใจคนมอง เส้นผมหยักศกสีดำขลับที่มัดรวบอยู่ถูกปล่อยลงมาสยายเต็มแผ่นหลัง พระจันทร์สูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกความมั่นใจให้กับตัวเองอยู่ที่หน้ากระจกอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะเดินออกไปทำหน้าที่ของตน “น้องลูน่าคนสวยมาแล้วว่ะมึง" เสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งดังขึ้น เขาเดินถือแก้วค็อกเทลที่เหลือเพียงครึ่งเดียวมาป้วนเปี้ยนแถวเคาน์เตอร์พร้อมเพื่อนของตน “สวัสดีตอนเย็นค่ะคนสวย จำพี่ได้ไหมคะ คนที่มาทิปให้หนูไปหลายพันเมื่อวานนี้" พระจันทร์เหลือบสายตามองดูลูกค้าที่เดินเข้ามาโปรยสายตากระลิ่มกระเหลี่ยใส่ตนก่อนจะแย้มรอยยิ้มออกมาเล็กน้อย “จำได้หรือไม่ได้…ขึ้นอยู่กับว่าวันนี้คุณจะสั่งเครื่องดื่มมากน้อยแค่ไหนค่ะ รับเป็นอะไรดีคะ" “ว้าว..รอยยิ้มของน้องลูน่านี่มันกระแทกใจพี่จริง ๆ" ลูกค้าหนุ่มที่เริ่มกรึ่ม ๆ ได้ที่เลื่อนสายตามองไล่ตั้งแต่ดวงตากลมสุกใส เรื่อยลงมาจนถึงริมฝีปากอิ่ม ก่อนจะหยุดอยู่ที่หน้าอกอวบอัดที่เบียดเสียดกันอยู่ในเกาะอก “ขอเป็นเมนูซิกเนเจอร์ของหนูเหมือนเดิมเลยค่ะคนสวย เดี๋ยววันพี่จะทิปให้อีกเยอะ ๆ เลย ถึงหมื่นเลยดีไหมจ๊ะ"