บทที่ 3
327 คำ
จากที่นั่งมองบ้านหลังนั้นอยู่พักใหญ่ ทีแรกว่าจะขับรถออกไปแล้วล่ะ แต่เห็นคนในบ้านชะเง้อมองออกมาชาละวันเลยลงจากรถ
"........." เสน่หาจำได้ในทันทีเลยว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร หญิงสาวมองซ้ายมองขวาดูว่าตอนนี้แม่อยู่ที่ไหน กลัวว่าแม่จะเห็นแล้วเกิดภาวะเครียดอีก เพราะแม่ก็รู้จักผู้ชายคนนี้ด้วย
รอช้าไม่ได้แล้วถ้าแม่เจอเขามีหวังภาวะเครียดกำเริบขึ้นอีกแน่ หญิงสาวเลยต้องรีบออกมาไล่เขาให้ไปจากหน้าบ้านก่อน
"คุณมาทำไม" ตั้งแต่คราวนั้นไม่ใช่ว่าเธอไม่เคยเจอหน้าผู้ชายคนนี้อีก ตอนอยู่มหาวิทยาลัยก็เคยเห็นเขาควงสาวๆ ผ่านหน้าไปอยู่บ้าง
"จะยืนคุยกันตรงนี้เหรอ"
"ฉันไม่มีเรื่องอะไรจะคุยกับคุณ"
"แน่ใจว่าไม่มี.."
"เรื่องคดีความก็ปล่อยให้ผู้ใหญ่เขาจัดการกันเองสิ"
"ฉันไม่ได้มาเรื่องคดีความ"
"แล้วคุณมาทำไม"
"ได้ข่าวว่าไม่มีเงินเรียน"
"นั่นมันเรื่องของฉัน"
"พอดีว่าเงินฉันเหลือใช้.. ฉันไม่อ้อมค้อมแล้วนะ ฉันอาจจะส่งเสียเธอเรียนต่อก็ได้"
"มาทางไหนก็กลับไปทางนั้น" ทำไมเธอจะดูไม่ออก ส่วนมากผู้ชายก็ต้องการจากผู้หญิงแค่เรื่องเดียวเท่านั้นแหละ
"นี่นามบัตร" ชายหนุ่มยัดนามบัตรลงไปในกระเป๋าเสื้อที่เธอใส่อยู่ "ฉันให้เวลาเธอคิด แต่อย่าคิดนานล่ะ เผื่อว่ามีผู้หญิงคนอื่นอยากมาทำหน้าที่นั้นแทนเธอ"
เจ้าของนามบัตรนั้นเพิ่งจะกลับขึ้นรถยังไม่ทันได้ออกรถเลยด้วยซ้ำ นามบัตรที่อยู่ในกระเป๋าเสื้อของเธอก็ถูกทิ้งลงถังขยะต่อหน้าต่อตา..
"เสน่หาครั้งที่สองแล้วนะ ฉันจะทำให้เธอรู้ว่าการที่ปฏิเสธฉันต้องเจออะไรบ้าง"
- ผู้เขียน
