New Boyfriends แฟนเก่าคนใหม่

New Boyfriends แฟนเก่าคนใหม่ 1 ชีวิตรักในรั้วมหา’ลัยคงเป็นสิ่งสวยงามของใครหลาย ๆ คน และฉันเองก็เคยคิดว่าตัวเองเป็นหนึ่งในนั้นที่คิดว่ามันสวยงามและน่าหลงใหล แต่ที่ใดมีรัก ที่นั่นย่อมมีทุกข์... ความหวาน ความเอาเอาใจใส่ที่เคยมอบให้อีกฝ่าย มันคงไม่มากพอที่จะทำให้เขานั้นตอบแทนความรักของฉันกลับมา เพราะสิ่งที่ได้รับมาตลอดการคบหาคือการมีอะไรกันและจบลงที่อีกฝ่ายหลับไป ยิ่งนานวันอีกฝ่ายยิ่งห่างเหิน ต่างจากฉันที่ยังรักเขาอยู่เหมือนเดิม เหมือนวันแรกที่ตอบตกลงรับคำขอเป็นแฟนของเขา “จะกลับมากินข้าวเย็นด้วยกันไหม ?” เช้าของวันที่จะต้องออกไปยื่นเอกสารเรียนจบหลังจากฝึกงานเสร็จ ฉันเอ่ยถามแฟนอย่างเป็นปกติ มือจัดเตรียมเอกสารจนครบทุกอย่างพร้อมที่จะออกไปคณะ “ก้านหลิว...” ชื่อของตัวเองดังจากปากคนรัก แต่น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความลำบากใจของเขานั้นทำให้ฉันถึงกับชะงักมือแล้วหันไปมองอย่างไม่เข้าใจ “อื้อ ว่าไง” หัวใจเต้นแรงรัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ตอนนี้ฉันเพียงแค่รู้สึกกลัว กลัวอะไรบางอย่างที่ยังไม่ได้เกิดขึ้น “เรา... เราเลิกกันเถอะ” แต่เหมือนสิ่งที่ฉันกลัวมาตลอดมันได้เกิดขึ้นแล้ว “ทำไมล่ะ?” ถึงอย่างนั้นก็ยังพยายามถามเหตุผลกับคนที่หมดใจ “ผม เหมือนผมจะชอบเพื่อนคนหนึ่ง...” คนตรงหน้าสารภาพ ฉันได้แต่ยืนมองเขานิ่ง ๆ ด้วยสายตาว่างเปล่า แต่ภายในใจฉันมันบอบช้ำจนไม่มีทางรักษา “คนที่นายชอบออกไปหาเขาบ่อย ๆ ใช่ไหม?” กลั้นใจถามออกไป ขอบตาร้อนผ่าวอย่างไม่น่าให้อภัย “อื้อ ขอโทษ...” “นายกับเขาเคยมีอะไรกันหรือยัง ระหว่างที่ยังไม่บอกเลิกพี่ นายกับเขาไปถึงขั้นไหนแล้ว” “ไม่เคยมีอะไรเกินเลย ไม่เคยทำอะไรลับหลังพี่ แค่ได้คุยกับเขามากขึ้น...” “ขอบคุณที่ยังรักษาคำพูดนั้นกับพี่ ที่บอกจะไม่นอกกายพี่ แต่นอกใจนายคงทำไม่ได้ใช่ไหม?” ฉันทวนถาม พยายามส่งยิ้มให้คนตรงหน้าบาง ๆ แม้มันจะดูทุเรศมากก็ตาม “ขอโทษครับ” “อื้อ พี่เข้าใจแล้ว ของนายที่ห้องพี่มีไม่เยอะ เดี๋ยวพี่เก็บแล้วส่งกลับคืนมาให้... หรือจะให้พี่ทิ้งไปเลย” ฉันถามอีกครั้ง และครั้งนี้ฉันเดินไปหยิบกระเป๋าเพื่อเก็บข้าวของตัวเองที่มีอยู่น้อยนิดในห้องพักของคนรัก เพื่อยุติความสัมพันธ์กับเจ้าของห้อง ภายนอกที่แสดงออกมา ทำเหมือนไม่ได้รู้สึกอะไร แต่ความจริงแล้ว หัวใจฉันแตกสลายจนไม่มีชิ้นดีเลยละ “ผมอยากกลับไปที่นั่นอีก...” คนตรงหน้าลังเลที่จะเอ่ยบอกกับฉัน แต่อะไรนะ? อยากกลับไป? เขาจะกลับไปในฐานะอะไรกันล่ะ ในเมื่อตอนนี้เขาบอกเลิกฉันแล้ว “อื้อ งั้นนายก็รีบเข้าไปเก็บของที่ห้องพี่ ในระหว่างที่พี่ไม่อยู่แล้วกัน คงจะมีเวลาให้สักสองชั่วโมง หวังว่าจะเก็บออกไปหมดนะ” “ก้านหลิว... พี่อยากตบผมไหม ตีผมก็ได้ ผมนอกใจพี่” คนตรงหน้าก้าวเข้าหา ทั้งยังมองด้วยแววตาเสียใจ เมื่อต้องเอ่ยถึงสาเหตุที่ทำให้เจ้าตัวต้องมาบอกเลิกกันในวันนี้ เลิกทั้งที่ฉันยังรักเขาอยู่เต็มหัวใจ “ใช่นายนอกใจพี่” เอ่ยจบในจังหวะที่เก็บของชิ้นสุดท้ายใส่ไว้ในกระเป๋าตัวเอง กวาดสายตามองรอบห้องอีกครั้งจนมั่นใจว่าไม่ลืมของส่วนตัวไว้ จึงหมุนตัวกลับไปหาเจ้าของห้องที่ยังคงมองอย่างไม่เข้าใจ “นายนอกใจพี่ไปกับคนที่นายเอาแต่บอกว่าเป็นเพื่อน พี่ไม่รู้หรอกนะว่าระหว่างนายกับเขาจริง ๆ แล้วไปถึงขั้นไหน แต่ถ้านายบอกว่ายังไม่นอกกายพี่ในระหว่างที่เรากำลังคบกันอยู่ พี่เองก็จะยอมเชื่อ...” “ผมสาบาน ผมไม่เคยนอกกายพี่” “อื้อ พี่เชื่อนาย และพี่เองก็รักนายเกินกว่าจะตบตีนาย” “ก้านหลิว...” แววตาของคนตรงหน้าวูบไหว น้ำเสียงและแววตานั้นกลับเต็มไปด้วยความสับสน น้ำเสียงสั่นเครือคล้ายกับลังเลอะไรบางอย่าง ซึ่งตอนนี้ฉันเองก็ไม่สามารถคาดเดาอะไรจากเขาได้แล้ว เราเหมือนคนแปลกหน้าต่อกันแล้ว “มันจบแล้วนะความสัมพันธ์ของเรา จบตั้งแต่วันที่นายมีใจให้คนอื่นแล้ว แต่ก็คงต้องขอบคุณนายที่เลือกที่จะบอกพี่ ตั้งใจเรียนนะ แล้วก็แหวนวงนี้... พี่ขอคืนให้นาย ถ้ารังเกียจมันมากก็ทิ้งไป พี่ไม่มีสิทธิ์ทิ้งมันแล้ว” แหวนที่อีกฝ่ายทำงานเก็บเงินซื้อเพื่อนำมาให้ฉัน พร้อมกับบอกว่าขอจองไว้ก่อน เรียนจบเราจะสร้างครอบครัวด้วยกัน... ในตอนนั้นฉันหลงเชื่อทุกอย่างที่น้องบอก เพราะฉันเองก็รักน้องหมดหัวใจ แต่คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่น้องบอกมันจะจบเร็วขนาดนี้ “ก้านหลิว ขอโทษ ผมขอโทษ...” จังหวะที่คนตรงหน้าก้าวเข้ามาใกล้ ฉันทำได้เพียงแค่ส่งยิ้มให้เขาก่อนจะก้าวถอยห่าง ปฏิกิริยาที่เกิดขึ้นนั้นทำเอาคนตรงหน้าถึงกับชะงักแล้วมองฉันด้วยขอบตาที่แดงก่ำ แหวนเงินถูกวางลงบนเตียงนอน ที่ครั้งหนึ่งเราเองก็เคยได้ใช้ร่วมกัน “โชคดีนะ แต่อย่าได้เจอกันอีกเลยมีนา” “ก้านหลิว...” “โชคดีค่ะ”