หลังฉากชีวิตคุณหนู
ณ.บ้านมหาฤกษ์มงคล
"อะไรว่ะ ไม่ได้ดั่งใจเลยสักอย่าง ไปเลยนะ ถ้ายอดขายของบริษัทยังไม่เพิ่มฉันจะไล่ฝ่ายการตลาดออกให้หมดเลย ไม่เสียเงินจ้างหรอก พนักงานห่วยๆอย่างนี้"
เสียงเมธัส เจ้าของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ใหญ่ยักษ์ยืนเท้าสะเอวด้วยความโกรธกรุ่น หนุ่มวัยกลางคนตะโกนด่าลูกน้องทางโทรศัพท์ด้วยความฉุนเฉียว ปีนี้ยอดขายบริษัทตกลงจนเขาไม่ชอบใจนัก และในฐานะผู้บริหารใหญ่ปล่อยให้เป็นอย่างนี้ไม่ได้แน่ๆ
"บ้าจริงไอ้พวกห่วย เลี้ยงเสียข้าวสุก"
เมธัสบ่นอุบอย่างหัวเสีย
ก๊อกๆๆๆๆ
เสียงเคาะประตูดังขึ้นพร้อมกับการเปิดแง้มประตูเข้ามาช้าๆอย่างหวาดๆของพิมพราว ลูกสาวคนเดียวของเมธัส หนุ่มใหญ่นักธุรกิจพ่อหม้ายเสน่ห์แรง ทั้งชีวิตเขาทุ่มเทให้กับงานจึงทำให้แทบไม่มีเวลาให้ลูกสาวคนเดียวเลย
"ว่าไงยัยหนู มีอะไร?"
พิมพราวตัวเกร็งไปหมดเมื่อเห็นผู้เป็นพ่อมีสีหน้าเคร่งเครียดเสียยิ่งกว่าที่เป็นอยู่ทุกวัน
"นั่งสิ บอกพ่อมามีอะไร"
ร่างอรชรทิ้งตัวลงนั่งช้าๆบนโซฟา
"คือพราวอยากจะมาขอพ่อไปค่ายอาสากับทางโรงเรียนน่ะค่ะ เพื่อนเขาไปกันทั้งห้องเลย พราวอยากไปด้วย"
"อะไรนะ แกนี่ไร้สาระจริงๆ อยู่ม.6แล้ว จะสอบเข้ามหาวิทยาลัยอยู่แล้วแกยังจะกล้ามาขอฉันไปทำอะไรไร้สาระอีก"
คนเป็นพ่อขึ้นเสียงจนพิมพราวตัวหดเกร็ง
"พ่อค่ะ แต่หนูไม่เคยได้ไปออกค่ายกับเพื่อนๆสักครั้งเลยนะคะ เมื่อตอนอยู่ม.3พ่อก็ไม่ให้หนูไปเข้าค่ายที่ทะเล พ่อเอาแต่ให้หนูอ่านหนังสือ"
"หยุดพูดนะยัยพราว ที่แกเรียนจนได้เกรด 4.00 ทุกปีไม่ใช่เพราะฉันเคี่ยวเข็ญแกเหรอ ฉันส่งแกไปเรียนพิเศษทุกวันก็เพราะอยากให้แกเรียนเก่งเป็นหน้าเป็นตาของฉัน จำไว้ว่าแกต้องสอบติดมหาวิทยาลัยดังๆคณะดีๆ ถ้าแกเกรดตกนะเทอมนี้ฉันจะหักค่าขนมแก"
"พ่อค่ะ หนูเหนื่อยมาทั้งเทอม หนูทำดีแค่ไหนพ่อไม่เคยชมหนูสักคำ หนูอยากไปพักผ่อนเบาสมองกับเพื่อน พ่อก็ไม่ให้หนูไป"
"หยุดพูดสักที แกเลิกคิดเรื่องไร้สาระแบบนี้ซะ อย่าทำนิสัยเหมือนแม่แก หนีไปกับชายชู้ ฉันไม่อยากให้เชื้อเลวๆมันติดตัวแก"
คนเป็นพ่อใช้เสียงดังกำราบลูกสาว หญิงสาวน้ำตาล้นเอ่อ ไม่จริง พ่อโกหก แม่ของเธอไม่มีทางมีชู้ กี่ครั้งแล้วที่พ่อกล่าวหาแม่ที่แสนดีของเธอ ถ้าแม่ยังอยู่ชีวิตพิมพราวคงมีความสุขกว่านี้
"พ่อหยุดว่าแม่เดี๋ยวนี้นะ แล้วพ่อล่ะต่างจากแม่ตรงไหน หนูก็เห็นพ่อพาผู้หญิงมานอยด้วยไม่เคยซ้ำหน้าสักครั้ง พ่อเอาแต่สนใจลูกค้า สนใจหุ้นส่วน สนใจบริษัท แต่พ่อไม่เคยเห็นหัวหนูเลย"
เพี๊ย!!!
เสียงฝ่ามือของผู้เป็นพ่อปะทะลงมาบนแก้มนวลของลูกสาว ร่างอรชรล้มลงบนพื้นน้ำตาเม็ดโตร่วงหล่นลงมาอาบแก้มใส
"กลับไปอ่านหนังสือ ฉันอยากให้แกสอบหมอ."
"พ่อไม่ต้องมาพูดเลยนะ ต่อจากนี้พราวจะทำตามใจตัวเอง พราวจะไปค่ายกับโรงเรียน พ่อเอาแต่ให้พราวเรียนจนพราวไม่มีอะไรเหมือนเด็กคนอื่นเลย ไม่มีเพื่อน ไม่มีความสุข ไม่มีเวลาสนุก พ่อบงการพราวมากเกินไปแล้ว ต่อจากนี้พ่อไม่มีสิทธิ์มาห้ามพราว พราวเหนื่อยแล้ว ทำดีแค่ไหนพราวก็ยังเป็นคนเลวในสายตาพ่อ"
พิมพราวพะยุงกายขึ้นเต็มความสูง หญิงสาวก้าวเท้าออกมาจากห้องปล่อยให้ผู้เป็นบิดายืนนิ่งราวกับต้องมนต์
ปัง!!!'
เสียงประตูห้องผิดลงสนิทพร้อมกับที่ผู้เป็นพ่อทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาด้วยความสับสน
.........เขารู้สึกเจ็บปวดไปทั้งหัวใจ ภาพแพรพรรณภรรยาเก่าตามหลอกหลอนเขาเสมอ และทุกครั้งมันทำให้เขาเคียดแค้นจนกระทั่งเผลอทำร้ายพิมพราวลูกสาวคนเดียวโดยไม่รู้ตัว.......
....................................................................
ฝากผลงานด้วยนะคะ
