Cuffing season - เมื่อถึงวันรัก

ตอนเด็ก ๆ สารภีเคยฝันไว้ว่า ในวัยสามสิบเธอจะกลายเป็นคุณแม่ลูกหนึ่ง สร้างครอบครัวอบอุ่นจนร้อนกับสามีที่รัก เหมือนอย่างพ่อกับแม่ แต่พอเริ่มโตขึ้น ความฝันแบบเด็กช่างฝันก็ค่อย ๆ หายไป เหมือนหมอกตอนโดนแสงแดดในหน้าหนาว คำว่า ‘สามี’ ห่างหายจากสารบบไปเมื่อเริ่มเข้าม.ปลาย แล้วคำว่า ‘ผัว’ ก็เข้ามาแทนที่อย่างเคอะเขิน ผัวแห่งชาติ ผัวมโน ผัวทิพย์ ผัวบลา ๆ ดาหน้ากันเข้ามา และความช่างฝันของสารภีก็ปลิวหายวับ เพราะผัวดี ๆ คือผัวในซีรีส์ และผัวในนิยาย ส่วนผัวควาย ๆ หาได้ทั่วไปตามท้องถนน! พอผ่านช่วงเนื้อหอม เหล่าชายที่ดาหน้าเข้ามาในช่วงวัยสิบปลาย ๆ ก็เริ่มห่างหายไปจนกระทั่งอายุยี่สิบห้า สารภีเริ่มค้นพบว่าผู้ชายที่อยู่รอบ ๆ ตัว ถ้าไม่ใช่เพื่อนที่คือเพื่อนจริง ๆ ก็คือพี่สาว น้องสาว และเพื่อนสาว ไอ้การจะให้กินกันเองมันก็กระไรอยู่ สารภีจึงถือศีลโสดเรื่อยมา ถามว่าทำไมก็ต้องบอกว่า เพราะอันดับแรก เธอมันเป็นคนมองคนที่หน้าตา ถ้าไม่ตรงสเปคก็ขอบาย ไม่มีการเปิดใจ ไม่มีการมอง ไม่มีการลองคบ ขอหล่อตรงใจไว้ก่อนว่างั้น อันนี้แม่ไม่ได้สอนไว้ ส่วนเหตุผล ก็ถ้าไม่ได้หล่อตรงใจ จะคบไปทำไมเพราะสุดท้ายสิ่งที่ไม่ตรงสเปคก็คือหน้าตาอยู่ดี! จนได้มาเจอกับเขา สูง-หล่อ-ล่ำ-งานดี-ขาว-ตี๋ตรงสเปค! แวบแรกที่เห็นใจก็เต้นรัว ๆ แล้วก็แค่นั้น... ก็แค่เพื่อนของแฟนเพื่อน ไม่เคยได้คุย ไม่เคยได้วิสาสะอะไรเป็นกิจจะลักษณะ จนเวลาผ่านไป เพื่อนของแฟนเพื่อน ก็เป็นได้แค่เพื่อนของอดีตแฟนเพื่อน แล้วก็วกกลับมาเป็นเพื่อนของแฟนเพื่อนอีกครั้ง หัวใจไม่ได้เต้นตึ๊กตั๊กอีกแล้ว เพราะสารภีไม่ได้ตั้งใจจะรักเขา ถึงตอนแรกจะมีแอบหวั่นไหวนิดหน่อย แต่นั่นก็เป็นเรื่องธรรมดาไหมล่ะ ที่พอเจอคนหน้าตาดีมันก็ต้องมีใจเต้นกันบ้าง เรื่องแบบนี้ใคร ๆ ก็เป็น ชื่นชมหน้าตาน่ะได้ เพราะผู้ชายแบบตฤบดี เข้าข่ายเป็นคนน่าให้หลงรักเพียงแค่ได้มองตา แต่... ห้ามรักโดยเด็ดขาด เนื่องมาจากว่าเป็นคนครบมาก เขาครบครัน เป็นคนมีพรสวรรค์ในเรื่องเจ้าชู้ แถมยังหลงตัวเองเข้าขั้นที่เรียกได้ว่าเกือบ ๆ จะเป็นโรคนาซิสซัส แถมยังเป็นคนที่เปิดรับใคร ๆ ได้ตลอดเวลา หน้าตาได้ แต่นิสัยไม่ผ่าน ที่สำคัญเขาไม่ได้ชายตามาแล สารภีก็ขอลา เพราะไม่อยากกลายเป็นแมงเม่าที่สุดท้ายก็ถูกเผา ถึงจริง ๆ สักวันก็ต้องตายเพราะวงจรอายุขัยมันสั้น อืม ก็ฟังดูไม่เข้าท่านะ ยังไงก็ต้องตายจริงไหม ถ้าอย่างนั้นก็ขอตายแบบใจเป็นใหญ่... แล้วจะเป็นยังไง ก็เพราะเผลอคิดแบบนี้แหละ จู่ ๆ เธอถึงได้ตกหลุมลงไปเสียลึก เกือบจะตะกายขึ้นมาไม่ทัน โชคยังดีที่เตรียมแผนสองซ่อนไว้ เพราะพอรู้ตัวว่าจะตกหลุม อันดับแรกสารภีก็หาทางมัดเชือกกับต้นไม้แล้วผูกเอวไว้ เวลาตกลงไปจะได้มีทางปีนขึ้นมาได้ไงล่ะ! นั่นแหละสารภีจึงขึ้นจากหลุมได้อย่างสวยงาม แบบมีแค่รอยถลอกปอกเปิกนิด ๆ หน่อย ๆ กับเลือดไหลอีกซิบ ๆ แต่ต้องทำความเข้าใจในวงจร ‘เพื่อน’ ของแฟนเพื่อนเสียก่อนว่ามันตัดกันไม่ขาด ถ้าไม่เลิกคบเพื่อนที่เป็นแฟนของเพื่อนของเขา ซึ่งแน่นอน สารภีตัดอัจจิมาได้เสียที่ไหน เพราะงั้นถึงได้เจอหน้ากันอยู่ให้แสลงใจ หึ... หึหึ ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่งลุกขึ้นนั่งกลางเตียงพลางหัวเราะกับตัวเอง เธออยู่ในห้องนอนที่สว่างจ้าเพราะพระอาทิตย์ตอนนี้ขึ้นสูงจนแสงแดดไม่ได้ส่องเข้ามาในห้องแล้ว ทั่วทั้งห้องได้ยินแค่เสียงเครื่องปรับอากาศดังเบา ๆ ประตูหน้าห้องปิดสนิท ประตูห้องน้ำเปิดอ้าไว้หน่อย ๆ วันนี้เป็นเช้าหลังวันแต่งงานของเพื่อนสุดที่รักของเธอ ความทรงจำครั้งสุดท้ายที่จำได้ก็คือ หลังจากไปหาข้าวต้มกิน เธอก็กลับมาที่โรงแรม ซึ่งทันพอดีกับฤกษ์ส่งตัวเจ้าบ่าวเจ้าสาวเข้าหอ ความเพื่อนรักเพื่อนเลิฟและเพื่อนหนีไปมีผัว สารภีก็เลยอยู่ช่วยจนคู่ข้าวใหม่ปลามันเตะตูดผู้ไม่เกี่ยวข้องให้ออกมาจากห้องหอ ซึ่งก็ทำให้บรรดาผู้ปรารถนาดีแต่หวังแกล้งเจ้าบ่าวทั้งหลายต้องออกมากองรวมกัน ถ้าไม่นับบรรดาผู้ใหญ่ที่มีไม่ถึงหกคน นอกนั้นเกือบยี่สิบคนก็คือเพื่อนของเจ้าสาวและเจ้าบ่าว แน่นอนเจ้านายที่แสนดีต้องมางานลูกน้องอยู่แล้ว และเมื่อพี่แม็กหรือในชื่อใหม่ว่า มาลิตา มา ย่อมเป็นที่รู้กันของเหล่าลูกน้องว่าปาร์ตี้นี้ ไม่มีทางจบตอนถูกเตะก้นออกมาแน่นอน ‘ไปสาว ๆ ไปดื่มกันต่อ ใครไหวก็มาวันนี้แม่เลี้ยงเอง’ ไม่พอ เลี้ยงลูกน้องไม่พอยังเป็นสายเปย์ผู้อีกต่างหาก ทั้ง ๆ ที่วันนี้ไม่ต้องเลี้ยง ก็แม่เจ้าบ่าวเขาเปิดไฟเขียวให้เต็มที่! ‘ไปด้วยกันนะคะ คุณตฤณไปดื่มกันต่อ วันนี้ไม่เช้าไม่เลิก ฉลองให้อัจกับคุณเทหน่อยเนอะ’ ตฤบดีกลายเป็น ‘ไข่แดง’ ในทันที เพราะเขาเป็นผู้ชายหนึ่งเดียวที่ไปด้วยเนื่องจากคุ้นเคยกันอยู่พอสมควร จนน่าจะไม่สามารถปฏิเสธได้ ส่วนเพื่อนเจ้าบ่าวคนอื่น ๆ ขอกลับไปพักผ่อนเพราะต่างก็มีแฟนบ้าง เมียบ้าง ลูกบ้างให้ใช้เป็นข้ออ้าง สถานที่ก็ห้องพักห้องหนึ่งที่แม่ของเทเวศร์เหมาทั้งชั้นไว้ให้พักนั่นแหละ สารภีตั้งใจมากที่จะปฏิเสธแต่ถูกลากคอไปดื่มด้วยจนได้ ‘ลาออกหนีกลับไปอยู่บ้านไม่พอ ยังจะหนีไปนอนอีกเหรอสาระริกรี้ แคม เอ๊ย คูมแม่ไม่ยอมนะ ยอมให้ลาออกก็มากแล้ว วันนี้ต้องดื่ม ไม่ดื่มไม่ด๊าย-ย-ย-ย-ย’ ความเมาของคูมแม่คงลืมไปว่าลูกน้องคนนี้เมาแล้วเป็นอย่างไร แต่ก็นั่นแหละสารภีตั้งใจแค่จะ ‘จิบ’ ‘สองจิบ’ กรึ๊บแรกไม่เป็นไร กรึ๊บสองกรึ๊บสามผ่านไปก็เริ่มมึน เพราะฝีมือการชงเหล้าของพี่อังคณาเจ้าเก่าเจ้าเดิมไม่เคยแผ่ว แล้ว... ภาพก็ตัด ตัดมาเช้านี้เลย! สารภีนั่งกุมผ้าห่มแนบอกค่อย ๆ ขมวดผ้าห่มมาคลุมตัวเปล่า ๆ ของตนเองไว้ ก่อนจะค่อย ๆ เลื่อนสายตาลงมองคนที่นอนคว่ำอยู่ข้าง ๆ ซึ่งเขาเองก็เพิ่งตื่นเหมือนกัน ผมเผ้าเขายุ่งเหยิง หัวไหล่ไล่ไปทั้งแขนเห็นมัดกล้ามเนื้อชัดเจน ทว่าแผ่นหลังกว้างที่ไม่มีอะไรปกปิด กลับมองเห็นผิวที่ถูกข่วนเป็นรอยเล็บแดง ๆ ยาวลากไปจนถึงบั้นเอวที่สิ้นสุดด้วยผ้าห่มซึ่งบังสะโพกอยู่นิด ๆ หน่อย ๆ ตั้งแต่เกิดมา สารภีไม่เคยเห็นผู้ชายโป๊... จัง ๆ และนี่เป็นการเห็นผู้ชายโป๊เป็นครั้งที่สองในชีวิต เธอจึงทำตัวไม่ค่อยจะถูก แต่พ่อเจ้าประคุณก็ดูจะไม่รู้ตัวว่ากำลังอยู่ในสภาพไหน เขาถึงได้ส่งยิ้มมาให้ทั้ง ๆ ที่ตายังปิด มองเห็นลักยิ้มจาง ๆ ที่แก้มซึ่งตอนนี้ไรหนวดขึ้นจนเขียว “ไงคุณ” เป็นคำทักทายแสนธรรมดา เหมือนคนเจอหน้ากันตอนจะเข้าลิฟต์ สารภีแค่นยิ้มก่อนเบือนหน้าหนี สภาพแบบนี้มัน... เฮ้อ ทำคนมองร้อนวาบ ๆ ที่โพรงจมูก จงใจยั่ว จงใจอ่อย... ไม่ ๆ เขาก็แค่ไม่รู้ตัวว่า ‘ตัวเอง’ หุ่นดีมากแค่ไหน ก็แบบถ้าพี่แม็กมาเห็นมีสูดปากอะ! “นอนต่อเถอะ ไม่เหนื่อยหรือไงกว่าจะได้นอนก็เกือบเช้าแล้ว” คนพูดเอื้อมมือมาโอบเอวเธอจะรั้งให้ลงนอน สารภีขืนตัวไว้ และ ‘หยุม’ ท่อนแขนของเขาออกจากเอวเธอ และได้ผลตฤบดีก็ถอนหายใจ ขยับนอนตะแคงเท้าศอกกับคาง เขาดูมึน ๆ งง ๆ และสารภีก็ต้องเบือนหน้าหนีไม่มองอีกครั้ง เพราะเมื่อเขาขยับตัวชายผ้าห่มที่บังช่วงสะโพกไว้ก็ร่น อะไร ๆ ที่โทงเทงเลยนอนนิ่งเป็นมะเขือเผาให้เห็นจะ ๆ ตา พลาดครั้งแรกเรียกว่าไม่ตั้งใจ แต่พลาดครั้งที่สองกับคนเดิมเนี่ยมันคืออะไร!? รอบแรกสารภีก็เมา และรอบสองนี้เธอก็ยังเมา นี่ไม่ใช่แค่เหล้า แต่เป็นเพราะ ‘ความสาระ’ เมานี่ต่างหากที่ทำให้เกิดเรื่องแทบทุกครั้ง เคยเมาแล้วเกือบปล้ำคนอื่นสำเร็จก็หลายครั้ง แล้วทำไมกับผู้ชายคนนี้เธอถึงได้ไม่ ‘เกือบ’ แต่กลายเป็น ‘เสร็จ’ ทุกทีเล้า! ธ่อ! เวรกรรมทำมาแบบไหนเนี่ย!? “สาระ” คนคุ้นเคยกันนั่นแน่ะถึงจะเรียกเธอแบบนี้ได้ แต่กับเขา... “ลืม ‘คุณ’ ไปนะคะ คุณตฤณ” เธอหันมาบอกเขา เผื่อว่าเขาจะไม่รู้ว่าคนที่เรียกชื่อเธอแบบห้วน ๆ ได้ก็คือคนสนิท และเขาก็ไม่ใช่คนสนิท! แต่ก็ช่างเถอะ... หญิงสาวถอนหายใจปล่อยเรื่องขี้หมูขี้หมาไป แล้ววกกลับเข้าเรื่องสำคัญ “ฉันก็เมา คุณก็เมา เมาแล้วจะเกิดอะไรใครจะรู้ เพราะงั้นก็ถือว่าเรา--” “คบกันดูไหม” สารภีกระพริบตาปริบ ๆ เบิกตาโตมองเขาเหมือนกับไม่เคยเห็น เพราะสิ่งที่เธอตั้งใจจะบอกก็คือ ผ่านมาแล้วก็ให้มันผ่านไปเหมือนกับครั้งแรก ครั้งสองครั้งคงไม่สึกหรอก ฝึกขมิบเหมือนคุณภรรยาทั้งหลายเขา- เม้าธ์กันคงไม่รู้หรอกว่าเคยผ่านมาหรือยัง! “แล้วคุณเก้ล่ะ ถ้าคิดจะหยุดก็หยุดเถอะ คุณอย่าเอาปัญหามาสุมขาเตียงตัวเองเลย และฉันไม่โอเค” เก้ ชื่อจริงเกยูร คนที่เขาตั้งใจมั่นใจมาก ๆ ว่าจะให้เป็นแม่ของลูกตามใจแม่เขา ที่รู้ไม่ใช่อะไรนะ คือเธอเคยช่วยเขาตอนเขาอยากเคลียร์กิ๊กที่มีเพื่อจะได้แต่งงานสวย ๆ กับเกยูร สารภีถอนหายใจเฮือกใหญ่ เริ่มมองซ้ายมองขวาหาเสื้อผ้า เพราะหมดเวลาทอดอาลัยตายยากที่พลาดซ้ำสองแล้ว ระหว่างนั้นปากก็พูด “ถ้าคุณจริงจังคุณควรเลิกนิสัยแบบนี้นะคุณตฤณ คุณเก้เธอก็ดีออกขนาดนั้น อย่าเอานิสัยเดิม ๆ มาใช้เลยเพราะนั่นมันเท่ากับบอกว่ามันเป็นสันดานที่แก้ไม่หาย และถ้าเป็นสันดานก็ไม่ควรไปทำผู้หญิงดี ๆ เขาเสียใจ” สอนปนหลอกด่าไปแล้วสารภีก็เห็นว่าเสื้อผ้าเมื่อคืนถูกพับไว้เรียบร้อยที่โซฟาปลายเตียง กำลังจะรวบผ้าห่มปิดเนื้อปิดตัวก็กลายเป็นว่าถูกรั้งไว้ เธอจึงหันไปมองเขาอีกครั้ง “น้องเก้ไม่โอเค” “แหงละ ผู้หญิงคนไหนจะโอเคกับนิสัยเจ้าชู้” สายตาแทนคำพูดว่าให้เขาปล่อยผ้าห่มมาซะดี ๆ “ไม่ใช่คือผมจะบอกว่าผมถูกปฏิเสธ น้องเก้ไม่ได้รักผม และไม่ยอมแต่งงานกับผมด้วยแน่ ๆ” อ้อ อกหัก น้องเขาไม่เล่นด้วยเลยจะกลับมาทำแบบเดิม ๆ เฮ้อ... ความ-ตีน แบบที่เทเวศร์เคยพูดถึงจริง ๆ