โบตั๋น

ณ โรงพยาบาล 'บลู' บูรณิมา จันทร์ชวลิต เด็กสาววัย 18 ปี กำลังคลอดลูกที่โรงพยาบาลด้วยความโดดเดี่ยว ไร้การเหลียวแล ไร้ญาติพี่น้อง มีเพียงเพื่อนสนิทของเธอเพียงคนเดียวเท่านั้นที่คอยอยู่เคียงข้าง 'ออมสิน' เป็นเพื่อนเพียงคนเดียวของบลูตั้งเด็กจนโต บลูเป็นเด็กที่ครอบครัวทางบ้านมีฐานะปานกลางค่อนไปทางยากจนเสียด้วยซ้ำ แต่แล้ววันนึงเธอก็ต้องเผชิญกับการสูญเสียครั้งยิ่งใหญ่ พ่อและแม่ของเธอถูกรถชนในขณะที่ยืนรอไฟแดงเพื่อข้ามถนน ทั้งคู่เสียชีวิตคาที่ทันทีในที่เกิดขึ้น ในขณะนั้นบลูมีอายุได้เพียง 17 ปี เท่านั้น เธอต้องทำงานกลางคืนเพื่อหาเงินมาใช้จ่ายในชีวิตประจำวัน ส่วนเรื่องค่าเทอมนั้นบลูเป็นเด็กที่เรียนดี เธอจึงขอทุนการศึกษาทุกปี วันอาทิตย์ 13 กรกฎาคม 2546 เธอได้ให้กำเนิดลูกสาวหน้าตาจิ้มลิ้มน่ารัก 1 คน ความผิดพลาดที่เกิดขึ้น จากความไม่ได้ตั้งใจของฝ่ายชาย ทำให้เธอได้ให้กำเนิดบุตรสาวในวันนี้ ตลอดระยะเวลาในการตั้งครรภ์ บลูแทบจะไม่เคยที่จะได้ความช่วยเหลือใดๆจากฝ่ายชายเลยด้วยซ้ำ มีเพียงครอบครัวของฝ่ายชายที่ยังพอมีน้ำใจกับเธออยู่บ้าง ด้วยการซื้อคอนโดห้องเล็กๆให้เธออยู่อาศัยกับลูก 1 ห้อง และเงินจำนวน 1 ล้านบาท และครอบครัวของฝ่ายชายก็หายออกไปจากชีวิตของเธอเลย 'น้องโบตั๋น' ด.ญ.สิตางศุ์ จันทร์ชวลิต เธอตั้งชื่อสุดน่ารักให้ลูกสาว หลังจากคลอดลูกได้ 5 วัน คุณหมอก็ให้เธอและลูกกลับบ้านได้ ด้วยทั้งแม่และเด็กแข็งแรงดี ตั้งแต่ตั้งท้องบลูเปลี่ยนอาชีพจากเด็กเสิร์ฟที่เทวาไนท์ มาเป็นแม่ค้าขายข้าวเหนียวหมูปิ้งในช่วงเช้า และขายข้าวเหนียวไก่ทอดในช่วงเย็น เธอย้ายเข้าไปอยู่ที่คอนโดตั้งแต่ทางครอบครัวฝ่ายชายซื้อให้ เธอหวังแค่ว่าลูกจะได้มีคุณภาพชีวิตที่ดีกว่าเธอ บลูตัดสินใจขายบ้านของพ่อแม่ที่เป็นมรดกเพียงชิ้นเดียวของเธอ เพื่อเอามาเป็นต้นทุนในการเริ่มค้าขาย ส่วนเงิน 1 ล้านบาทนั้น เธอไม่เคยแตะต้องมันเลยแม้แต่บาทเดียว บลูตั้งใจจะเก็บเอาไว้ให้กับโบตั๋นในตอนโต ภูริพัชร กุลนรารักษ์ หรือ เพชร เจ้าของโรงพยาบาลที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ เขาคือพ่อของโบตั๋น จากความผิดพลาดครั้งนั้นเขาไม่เคยติดต่อบลูอีกเลย จนได้ข่าวจากครอบครัวของเขาว่า บลูได้คลอดลูกสาวแล้วที่โรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง เขาจึงเดินทางไปหาเธอในวันที่เธอออกจากโรงพยาบาลเพื่อขอเจรจาบางสิ่งบางอย่างกับเธอ เพชรมาดักรอบลูตรงป้ายรถเมล์หน้าโรงพยาบาล เมื่อเห็นว่าบลูอุ้มลูกมายืนรอรถเมล์แล้ว เขาก็ขับรถเข้าเทียบทันที เปิดกระจกแล้วบอกให้บลูขึ้นรถไปกับเขา ในตอนแรกบลูไม่ยอมขึ้นรถไปกับเพชร แต่ด้วยแรงกดดันจากคนขับรถเมล์ที่รอจอดอยู่กับสายตาของเพื่อนผู้ใช้รถสาธารณะ ทำให้บลูจำใจต้องขึ้นรถของเพชรไปโดยที่เจ้าตัวไม่ได้เต็มใจสักเท่าไร เพชร : ฉันจะไปส่งเธอที่คอนโด บลู : ค่ะ บลูตอบรับเพชรสั้นๆ เมื่อมาถึงคอนโดเพชรก็ช่วยบลูถือข้าวของสำหรับเด็กแรกเกิดขึ้นไปยังห้องพักของบลู เพชร : อยู่ที่นี่เป็นไง บลู : ก็สบายดีค่ะ ไม่ได้ขาดเหลืออะไร เพชร : อืม ก็ดี เพชร : แล้วยังไปขายของอยู่มั๊ย? บลู : คะ? เพชร : ฉันถามก็ตอบ บลู : ปะ..ไปค่ะ เพชร : ต่อไปไม่ต้องขาย บลู : ไม่ได้ค่ะ เพชร : ทำไมจะไม่ได้ บลู : หนูจะเอาเงินที่ไหนใช้ เพชร : ฉันจะให้เธอเอง เดือนละ 3 หมื่น แล้วจะฝากเข้าบัญชีลูกเธอเดือนละ 1 หมื่น ส่วนค่าใช้จ่ายต่างๆค่าน้ำ ค่าไฟ ค่าของใช้เธอ ค่าของใช้เด็ก ฉันจะให้เดือนละ 5 หมื่น ทำบัญชีให้ฉันทุกเดือนด้วย ส่วนที่เหลือจาก 5 หมื่น เธอจะทำอะไรก็เรื่องของเธอ บลู : เอ่อ!!! คือ ยังไงนะคะ เพชร : โง่รึไง ฉันพูดแค่ครั้งเดียว บลู : ค่ะ เพชร : แจ้งเกิดรึยัง บลู : โรงพยาบาลจัดการให้แล้วค่ะ เพชร : แล้วชื่อพ่อเด็กล่ะ บลู : หนูไม่ได้ใส่ค่ะ เพชร : ตามใจเธอแล้วกัน เด็กเป็นของเธอ ไม่ใช่ของฉัน ฉันจะรับผิดชอบในส่วนของฉัน เธอก็เลี้ยงให้ดีแล้วกัน อย่าให้มีนิสัยแบบเธอ บลู : นิสัยแบบหนูมันยังไงคะ? เพชร : ก็จับผู้ชายแบบนี้ไง สมใจรึยังล่ะตอนนี้ ได้อยู่สุขสบายแล้วนี่ แล้วอย่าเที่ยวไปป่าวประกาศนะว่าเธอท้องกับฉัน บลู : หนูไม่ทำแบบนั้นหรอกค่ะ หนูก็อายเหมือนกันที่มีคุณเป็นพ่อของลูก เพชร : ปากดีนักนะ บลู : กลับไปได้รึยังคะ หนูกับลูกอยากพักผ่อน เพชรไม่รอให้บลูไล่เขามากไปกว่านี้ เขาเดินออกจากห้องไปทันที และขับรถกลับไปทำงานด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว บลูรู้สึกเสียใจเป็นอย่างมากที่เรื่องแบบนี้มันเกิดขึ้นกับเธอ เธอต้องสูญเสียอนาคต สูญเสียชีวิตวัยรุ่น สูญเสียอิสระ เธอร้องไห้โฮพร้อมกับกอดลูกไว้แนบอก แต่ถึงอย่างไรก็ตาม ในเมื่อเธอตัดสินใจที่จะเก็บเขาเอาไว้แล้ว เธอสัญญากับลูกว่าเธอจะเลี้ยงดูโบตั๋นให้ดีที่สุด เท่าที่ผู้หญิงคนนึงจะสามารถทำได้ เธอจะไม่ให้ลูกต้องมีวิบากกรรมเช่นเดียวกันกับเธอเป็นอันขาด บลูร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่นาน จนโบตั๋นเริ่มร้องไห้งอแงเพราะเธอกำลังหิวนม บลูจึงได้สติและให้นมโบตั๋น ไม่ว่าจะมองมุมไหนส่วนไหนโบตั๋นก็หน้าเหมือนเพชรอย่างกับแกะ ผิวขาว ปากแดง ผมบางๆสีน้ำตาลอ่อน จมูกเรียวโด่ง ตาสีน้ำตาล ต่างจากเธอที่มีผิวสีน้ำผึ้ง ผมหยักศกดำขลับ ตากลมโตสีดำเข้ม ลูกไม่มีส่วนไหนที่เหมือนเธอเลยแม้แต่นิดเดียว ******************* ฝากเรื่องราวของแก๊งค์จตุรเทพด้วยนะคะ นามปากกา 'ติณาณา' เทวา >> เรื่อง 'ดวงใจ' หวังอี้หนิง >> เรื่อง 'สายรุ้ง' เพชร >> เรื่อง 'โบตั๋น' แม็กซ์เวลล์ >> เรื่อง 'ฟ้าใส'