ถึงคิว ◦นางร้าย◦ ทวงคืน

ทุกคนมีความเชื่อแบบไหนเกี่ยวกับความรักเหรอคะ? รักคือสิ่งสวยงาม คือสิ่งที่หล่อเลี้ยงหัวใจของเราในทุกวัน รักคือความหวัง ความฝัน แต่สำหรับฉัน... มันไม่ต่างอะไรจากไฟนรกร้อนๆ ที่ถึงเราจะรู้ว่ามันร้อน แต่ก็ยังอยากที่จะก้าวเข้าไป “พรุ่งนี้นายมีแข่งใช่ไหมล่ะ ฉันว่าจะแวะไปดูซะหน่อย” ฉันพูดกับมือถือที่แนบหูอยู่พลางหั่นขนมปังให้ชิ้นเล็กลงเพื่อให้กินง่ายขึ้น ในระหว่างนั้นสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับสัญลักษณ์บางอย่างบนหน้าปฏิทิน รูปหัวใจที่วงไว้ 21 เมษายน วันเกิดของชายที่อยู่ในสายนี่เอง [ก็มีแหละ แต่ไม่ต้องมาดูหรอก ไม่มีอะไรใหม่] “ได้ไงกัน นานๆ ทีเราจะได้อยู่ด้วยกันนี่นา กลางคืนนายก็เอาแต่แข่งรถตลอดเลย ไม่มาเจอกันบ้าง” ฉันกระเง้ากระงอดผ่านสายไปถึงแม้ว่าจะรู้ว่าอีกฝ่ายไม่สนใจก็ตาม ก็นะ...เราคบกันมาตั้ง 7 ปีแล้วนี่นา ความหวานจะลดลงมันคงไม่แปลกหรอก ซ้ำช่วงนี้ยังเป็นปี 4 ที่งานยุ่งมากๆ อีกต่างหาก ช่วงนี้เราทั้งคู่ไม่จำเป็นต้องวุ่นวายหาที่ฝึกงาน แต่ก็ยังมีวิจัยที่ต้องส่ง ไหนจะเรื่องน่าปวดหัวอีกนิดหน่อยของพี่ใหญ่ในรั้วมหาวิทยาลัยอีก เรื่องหาเวลาเจอกันเลยยากมากๆ ซ้ำเขายังเป็นสิงห์นักซิ่ง ค่ำมืดมาก็ต้องอยู่สนามแข่งซะแล้ว ดังนั้นในเมื่อเขาหาเวลามาเจอฉันไม่ได้ ก็ไปเจอเองเลยก็แล้วกัน “ฉันไปได้ใช่ไหม?” ฉันถามย้ำอีกครั้งเมื่อเห็นว่าเขาเงียบไป [อือ ก็มาสิ ใครว่าอะไรล่ะ] “เย่ งั้นคืนนี้เจอกันนะ” หลังจากวางสายจากคุณแฟนสุดที่รักเรียบร้อยแล้วฉันก็กลับมาเรื่องของตัวเองต่อ เพราะวันนี้ฉันนัดพี่แพร ครูสอนทำเค้กเอาไว้ จึงต้องรีบกินข้าวแต่งตัวและบึ่งรถออกไปในทันที “พี่แพร แก้มมาแล้วค่ะ” ประตูร้านได้ถูกเปิดออกก่อนที่ฉันจะยืนรออยู่ครู่หนึ่ง ภายในร้านเค้กที่บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมๆ ของเนยผสมกับขนมปัง บวกกับเสียงเพลงคลอเบาๆ ช่างเข้ากับการตกแต่งแสนมินิมอลด้วยโทนสีขาว รับกับเฟอร์นิเจอร์ไม้เป็นอย่างดี แต่สิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่การมานั่งชื่นชมความงามของที่นี่หรอกนะ “อ้าว น้องแก้ม มาเร็วจังเลย พี่เพิ่งเตรียมครัวเสร็จเดี๋ยวนี้เอง” เจ้าของร้านได้เปิดม่านออกมาจากทางด้านหลังพลางทักทายอย่างอารมณ์ดี เพราะเธอนั้นสนิทกับฉันมาตั้งแต่อยู่ปีหนึ่ง ความแสบซนของฉันคงเข้าตากรรมการจนกลายมาเป็นลูกค้าประจำที่นี่ ซ้ำยังเป็นลูกค้าวีไอพีในร้านเหล้าของพี่ชายเธออีกด้วย เรียกได้ว่าสนิทจนไม่รู้จะสนิทยังไงแล้ว “แก้มกลัวพี่รอน่ะค่ะ เราเริ่มกันเลยไหมคะ แก้มพร้อมแล้ว” ฉันพูดอย่างกระตือรือร้น ทำเอาว่าที่คุณครูถึงกับหลุดขำ “จ้าๆ พร้อมก็พร้อม แต่พี่บอกก่อนเลยนะว่าไม่หมูเหมือนแต่งหน้าสวยๆ หรอกนะ” “แหม คงไม่เท่าไหร่หรอกมั้งคะ แค่ทำเค้กเอง” ห้าชั่วโมงต่อมา ฮือ ฉันขอถอนคำพูด “แหะๆ แก้มว่ามันก็ยากนิดหน่อยน่ะค่ะ” ฉันมองเจ้าก้อนเค้กตรงหน้าแล้วคิ้วสวยก็ขมวดมุ่นด้วยความหงุดหงิด ไม่รู้ว่ามันจะเกิดมาทำยากเย็นอะไรขนาดนั้น ทั้งที่ฉันดูในเน็ตไม่เห็นมันจะยุ่งยากขนาดนี้เลย ตอนนี้หน้าเค้กที่ควรจะสวยงามเริ่มขรุขระบิดเบี้ยวไม่เป็นทรงจนจำไม่ได้แล้วว่ามันเคยเป็นอะไรมาก่อน “อันนี้รีบใช้ไหมจ๊ะ?” พี่แพร อาจารย์ของฉันในวันนี้มองเจ้าก้อนนั้นแล้วถึงกับกุมขมับ “หนูจะเอาไปเซอร์ไพรส์วันเกิดแฟนค่ะพี่” “ให้พี่พูดตรงๆ ได้ไหม?” สีหน้าของเธอทำให้ฉันกลืนน้ำลายดังเอื้อก ถึงจะรู้อยู่แล้วว่าสิ่งนี้มันใช้ไม่ได้ แต่ด้วยความดื้อรั้นของฉันเองที่ฝืนจะทำจนมันมีสภาพอย่างนี้ “พี่ว่าบางคนก็ไม่ได้มีพรสวรรค์ในการทำเบเกอรี่ ซื้อสำเร็จเอาเถอะ เดี๋ยวพี่แต่งให้สวยๆ ในสิบนาที” “พี่แพร...” จะร้องไห้แล้วนะ เหมือนความตั้งใจตลอดหลายชั่วโมงของฉันถูกเหยียบย่ำจนไม่มีชิ้นดี ฉันละสายตาจากพี่แพรไปมองเจ้าเค้กก้อนนั้นแล้วก็ได้แต่เบะปากน้ำตาซึม ด้านคนที่เพิ่งเอามีดคำพูดคมๆ แทงอกฉันเมื่อครู่รีบเข้ามาสวมกอดด้วยความรู้สึกผิด “โอ๋ๆ พี่ไม่ได้ตั้งใจว่าเรานะ แต่นี่ร้านจะปิดแล้ว ถ้าแก้มอยากเซอร์ไพรส์แฟนคืนนี้มันจะไม่ทันเท่านั้นเอง” ฟังแล้วก็ไม่ได้สบายใจขึ้นเท่าไหร่เลยค่ะ “งั้นพี่แพรเอาที่น่ารักๆ มาให้อันหนึ่งก็ได้ค่ะ เขียนให้เลยนะคะ” “ได้จ้า ให้พี่เขียนว่าอะไรดีจ๊ะ” เพียงแค่นึกถึงใบหน้าเจ้าของวันเกิดฉันก็หุบยิ้มแทบไม่อยู่ พวงแก้มรู้สึกได้ถึงความเห่อร้อนที่แผ่ซ่านขึ้นมาตามจังหวะหัวใจที่เต้นแรง “เขียนว่า สุขสันต์วันเกิดนะคะ เบนจามิน ที่รัก...” ได้เค้กมาเรียบร้อยแล้วฉันก็รีบบึ่งกลับคอนโด อาบน้ำแต่งตัวพร้อมออกไปสนามแข่งในทันที วันนี้ฉันตั้งใจสวมเสื้อผ้าเซ็กซี่หน่อยจะได้ดึงสายตาจากพริตตี้สาวภายในสนาม โดยสวมเสื้อครอบสายเดี่ยวที่มีสายพันรอบเอวโชว์หน้าท้องแบนราบ ท่อนล่างเป็นกางเกงขากระบอกตัวหลวมเอวต่ำ ผมยาวสีดำถูกดัดให้เป็นลอนใหญ่ๆ ก่อนจะมัดจุกทรงเดียวกับหมาพุดเดิ้ลแสนน่ารัก บวกกับการแต่งหน้าโทนอ่อนที่ไม่ค่อยได้เห็นจากหญิงสาวคนนี้ บอกเลยว่าใครเห็นเป็นต้องเหลียวมอง หลังแต่งตัวเสร็จฉันมองไปที่นาฬิกาข้างฝาแล้วก็ต้องถอนหายใจออกมาด้วยความหงุดหงิด คิดว่าตัวเองทำอะไรช้าแล้วแต่กลับผ่านไปแค่สามสิบนาทีเท่านั้นเอง ด้วยความที่ยังเหลือเวลาอีกมากฉันจึงหยิบมือถือขึ้นมาดูคั่นเวลา แต่เหมือนว่ามันจะเป็นการทำให้ฉันเบื่อยิ่งกว่าเดิม หน้าฟีดเต็มไปด้วยโพสต์เก่าๆ ที่ฉันเคยกดไลค์ไปก่อนหน้านี้ ไม่มีอะไรอัปเดตเลย ทว่าจู่ๆ มือเจ้ากรรมดันไปหยุดอยู่ที่โพสต์หนึ่ง ภาพในโพสต์นั้นไม่ใช่ภาพใหม่ แต่เป็นของน้องรหัสฉันเอง ตาตาร์ ทว่าสิ่งที่ทำให้ฉันสนใจดันเป็นชื่อเฟสของเธอ และชื่อของคนที่กำลังคอมเม้นอยู่ที่ด้านล่าง I Benjamin น่ารักจังเลยครับ สาวบ้านไหนเนี่ย Tatar สาวทุกบ้านค่า 555 มันก็เหมือนเป็นการแซวกันทั่วไปของสองคนที่สนิทกัน เพราะไม่ว่าฉันจะไปไหนทำอะไร มักจะพกน้องรหัสคนนี้ไปด้วยเสมอ นั่นทำให้เธอกับเบนค่อนข้างที่จะสนิทกันมากพอสมควร แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่ปกติ คือเมื่อฉันกดเข้าไปในโปรไฟล์ของเธอ กลับพบว่าเฟสนี้ไม่ได้มีฉันหรือคนที่ฉันรู้จักเป็นเพื่อน แต่กลับมีแฟนของฉันเป็นเพื่อนเนี่ยนะ... จู่ๆ ทั่วทั้งร่างก็เหมือนมีไฟร้อนๆ มาสุม ในขณะที่ทั้งหน้าชาไปหมด ฉันไม่อยากคิดแบบนี้เลยนะ แต่...เป็นใครก็ต้องคิดไหมว่าพวกเขากำลังแอบคุยกันอยู่ Kaemsai: เบน นี่อะไร? Kaemsai: ส่งรูปภาพ ฉันแคปหน้านั้นส่งให้เขาดูด้วยมือสั่นๆ ทุกวินาทีที่รอการตอบกลับมานั้นหัวใจเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ในหัวคิดถึงแต่เรื่องแย่ๆ มากมายที่อาจจะเกิดขึ้น ทว่าในขณะเดียวกันในใจก็ภาวนาว่าอย่าให้เป็นแบบนั้นเลย ไลน์! เขาตอบกลับมาแล้ว มันเป็นข้อความที่ทำให้ฉันชาไปทั้งหน้าอีกครั้ง i.Benjamin: อะไร? เขาควรจะตอบอย่างอื่นมาสิ ไม่ใช่แค่คำว่าอะไร มันเหมือนเขาไม่ได้แคร์เลยสักนิดว่าฉันจะรู้สึกยังไง ทั้งที่เรื่องนี้เขาควรจะอธิบายออกมามากที่สุด Kaemsai: แอบคุยกันใช่ไหม? i.Benjamin: คิดอะไรของเธอ Kaemsai: ก็นี่มันอะไรล่ะ แอบแอดเฟสกันอยู่สองคน Kaemsai: ฉันคงเหมือนคนโง่มากเลยใช่ปะ Kaemsai: ทำขนาดนี้ไม่เปิดตัวไปเลยล่ะ i.Benjamin: คิดเองเออเองอีกละ i.Benjamin: ไปถามเจ้าตัวเขาก่อนไหม? Kaemsai: ถามทำไม ในเมื่อนายก็ตอบได้ i.Benjamin: ก็แล้วแต่จะคิด Kaemsai: แล้วแต่จะคิดหมายความว่าไง ก็ถ้าไม่ใช่ก็อธิบายมาสิ ฉันรู้ว่าตัวเองงี่เง่าตีโพยตีพายโดยไม่ถามอะไรเขาก่อน เขาควรจะอธิบาย แต่รู้อะไรไหม...เขาเงียบไป...มันทำให้ฉันไม่รู้ว่าควรรู้สึกยังไงดี ทั้งหมดนี่มันไม่จริงใช่ไหม? มันต้องไม่ใช่เรื่องจริง เขาต้องอธิบายสิว่ามันไม่ใช่ หาเหตุผลมาบอกฉันสิ ต่อให้นายโกหก...ฉันก็จะเชื่อ ขอล่ะอย่าให้สิ่งที่ฉันกลัวเป็นเรื่องจริง Kaemsai: เบน i.Benjamin: ว่า Kaemsai: ฉันถามว่านายคุยกับตาตาร์ใช่ไหม? i.Benjamin: ไปถามเจ้าตัวเอาเอง สำหรับคนอื่น นี่เป็นคำตอบแบบไหนฉันไม่รู้ แต่สำหรับฉันแล้วการที่เขาตอบแบบนี้มันไม่ต่างอะไรจากการยอมรับไปแล้วครึ่งหนึ่ง ใช่ว่าฉันจะไม่เคยจับได้เรื่องผู้หญิงมาก่อน แต่ทุกครั้งเขามักจะปฏิเสธและหาว่าฉันงี่เง่า แต่ครั้งนี้มันต่างออกไป ทำไมกันนะ...หัวใจของฉันมันบีบรัดจนเจ็บไปหมด ขอล่ะ ขออย่าเป็นเรื่องจริงเลย