เด็กดื้อของคุณหมอ

HUNTER x MIKHUN • พระเอก •ฮันเตอร์ อภิทัต ฉาง คณะแพทย์ปี 5 เพิ่มเติม : หนุ่มตี๋ผิวขาวราวสำลี สูง 189 _____ •นางเอก• มีคุณ พรรณวรท จรรยมณฑน์ คณะสถาปัตยกรรม ปี 1 _____ ‘เฮเดนทำไมสภาพลูกเป็นแบบนั้น’ เสียงของแม่ที่ดังลอดออกมาจากห้องอาหารทำให้ผมหลุดยิ้ม ซึ่งตอนนี้คงไม่พ้นแม่กำลังจะเริ่มบ่นเฮเดนจอมกวนแน่ๆ ตั้งแต่เรียนจนตอนนี้เรียนจบเข้าฝึกงานช่วยพ่อในการบริหารมหาลัยก็ยังไม่สามารถทำให้หมอนี่เลิกปาร์ตี้หรือดื่มหนักได้ ยิ่งเมื่อไปครบทีมกับสามหนุ่ม เจมส์ เคย์ตัน คาร์เตอร์ บอกเลยว่า…หัวจุ่มถ้วยข้าวต้มทุกวัน! ส่วนผมไม่ใช่ว่าไม่ปาร์ตี้นะ แต่ว่าเวลาไม่เอื้ออำนวยเท่านั้นเองเพราะผมเรียนหมอการที่เรียนสูงขึ้นเรื่อยๆ ยิ่งเรียนหนัก สอบเสร็จรอบนี้เปิดเทอมหน้าก็ปีห้ายิ่งหนักขึ้นไปอีก เวลานอนแทบไม่มี ส่วนวันนี้ก็เป็นวันสอบอีก บ้านผมมีว่าที่คุณหมอคือผมกับน้องโรส พวกเราชอบเพราะเห็นน้าที่รักเป็นหมอเลยเหมือนถูกปลูกฝังไปในตัวก็เลยเลือกเรียนตามน้าที่รัก ส่วนน้องลิลลี่ลูกคนที่สามของบ้านนับจากผมกับเฮเดน รายนั้นเรียนบริหารโดยตรงตอนนี้ก็ใกล้จะขึ้นปีสี่แล้ว ส่วนน้องโรสกำลังจะเป็นพี่ปีสองบ้านผมพ่อกับเเม่มีลูกหัวปีท้ายปีจริงๆ นะ “อ้าวฮันลูก ม๊ากำลังจะไปปลุกคิดว่าอ่านหนังสือดึกจนไม่ได้นอนไหวมั้ยลูก” “ไหวครับม๊า ไหวมั้ยแกน่ะ……ไม่น่าไหว” ผมถามคนข้างๆ ที่จ้องถ้วยข้าวต้มมาสักพักแต่ยังไม่แตะส่วนพ่อก็นั่งจิบกาแฟที่หัวโต๊ะเงียบๆ ตามแบบฉบับ “ไหวสิวะ แค่นี้เบาๆ” “เบาทุกคืนแหล่ะ หนูเห็นเฮียบอกเบาทุกคืน” ลิลลี่ที่นั่งตรงข้ามทำปากยื่นส่งมา “เมื่อคืนศักดิ์ศรีมันค้ำคอคร้าบ~” “ทำไม” พ่อผมเลิกคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ “พวกเราดวลกันนิดหน่อยครับป๊า…สองแฝดกับเจมส์ครับ” คำตอบทำให้ทุกคนถึงบางอ้อ กินเหล้าอย่างกับกินน้ำพวกนี้ “แล้วนั่นจะไปไหนกัน กรีดตาคมเป็นปลายดาบซามูไรเชียวน๊า” มันมองหน้าลิลลี่ก่อนจะยิ้มแซว แบบนี้ทุกวันแหละมันต้องมีอะไรจิกกัดสักอย่างจับผิดคนอื่นไปทั่ว “ก็คนมันสวย…สวยกว่าสาวๆ ของเฮียเยอะ” “เหอะ! แล้วจะไปไหน แต่งตัวสวยตั้งแต่เจ็ดโมง คงไม่ลุกมาแต่งตั้งแต่ตีสี่หรอกนะ” “ไม่จำเป็นค่ะ ตื่นมาก็สวยเลย ได้ม๊ามาเยอะ” “ปากหวานจริงๆ ลูกสาว” แม่ผมยิ้มร่าทำเอาผมอดยิ้มตามไม่ได้ ส่วนพ่อผมที่ไม่พูดอะไรแต่สายตากับรอยยิ้มบางๆ ก็พอจะบอกได้ว่าคลั่งรักแม่มาก “แล้วคนนี้…เจ้าหญิงสุดสวยตัวน้อยๆ จะไปไหนครับ…มีนัดกับทิวหรอ?” “ป่าวค่ะ หนูจะไปติวหนังสือกับเพื่อนที่ม.” “ไปไง ทิวไปส่งหรอ” “ไม่ค่ะ เฮียทิวไปอู่กับลุงโรมหนูติดรถไปกับเฮียฮันค่ะ ตอนเย็นเฮียทิวถึงไปรับ” “หวานจริงโว้ยย” “อิจฉาหรอ” ผมเลิกคิ้วถามมันแม้จะรู้คำตอบอยู่แล้วก็ตาม ถ้าหากไม่ใช่ทิวลูกของลุงโรมที่พ่อกับแม่การันตีว่าไว้ใจได้และอบอุ่น พวกผมก็จะกีดกันเหมือนกัน หวงน้องมากอะบอกเลย แต่พอเป็นทิวที่ชัดเจนมาตลอดดูแลน้องพวกเราได้พวกเราเลยวางใจ “ถามฉันทำไม…ไหนๆ ก็ไหนๆ แล้ว…ทุกคนครับ!” มันไม่ตอบคำถามผมเเต่ยกยิ้มเจ้าเล่ห์ให้ แล้วหันไปเรียกทุกคนบนโต๊ะให้หันมาสนใจมันแทน เหมือนงานจะเข้าผมเลยแฮะ! “เสียงดัง” “ขอโทษครับป๊า…ฮันมีแฟน” แค่กๆ แค่ก ก *********