น้องสาวของผมเธอช่าง...หวานล้ำ

“คนนี้คือคุณผกามาสเป็นภรรยาใหม่ของพ่อ ส่วนคนนี้ หนูบัว คนที่จากนี้ไปคือน้องสาวของแก” นี่เป็นคำแนะนำจากปากของพ่อที่บอกกับลูกชายคนที่เขาไม่ได้เจอหน้ามานานแรมปี ตั้งแต่ที่เสร็จสิ้นพิธีศพของอดีตภรรยาผู้ล่วงลับ  ภาคย์-รัฐภาคย์ โรจน์ปรมะ เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปี มองหน้า เจ้าสัวศักดิ์ดา ผู้เป็นพ่อด้วยแววตาเฉยชา ท่าทีที่หมางเมินบ่งบอกว่าเขายังคงไม่ให้อภัยในสิ่งที่พ่อของเขาเคยได้กระทำไว้  พ่อที่อ้างว่างานยุ่ง แต่กลับมีเวลาไปติดพันผู้หญิงอื่น สามีที่ละเลยเมียหลวงที่ป่วยเป็นด้วยโรคร้ายจนต้องตรอมใจตายเพราะหมดกำลังใจที่จะอยู่ต่อ ผู้ชายคนนี้คือพ่อแท้ๆ ของภาคย์ เขาเป็นมหาเศรษฐีผู้หยามน้ำใจเมียเก่าที่เพิ่งตายไปไม่ถึงร้อยวัน ด้วยการพาเมียใหม่กับลูกสาวของหล่อนย้ายเข้ามาอยู่ในบ้าน ส่วนลูกชายคนเดียวอย่างภาคย์ ทันทีที่งานศพของมารดาเสร็จสิ้น ก็ถูกบิดาถีบหัวให้ย้ายมาศึกษาต่อในระดับไฮสคูลที่โรงเรียนประจำชื่อดังของเมืองผู้ดีอังกฤษตามลำพัง และนี่เป็นการพบกันครั้งแรกหลังจากที่ไม่ได้พบกันนานร่วมสามปี ตั้งแต่ที่ภาคย์ย้ายมาเรียนต่อที่นี่ ตลอดสามปีที่ผ่านมาเด็กหนุ่มไม่ยอมกลับเมืองไทยเลยสักครั้ง แม้มีทั้งเวลาในช่วงปิดภาคเรียนหรือวันหยุดเทศกาลสำคัญ ตลอดจนมีทุนทรัพย์ในการจ่ายค่าตั๋วเครื่องบิน ไป-กลับ กรุงเทพฯ-ลอนดอน ได้ทุกอาทิตย์ยังได้ แต่เขาเลือกที่จะไม่ทำ แม้พ่อของเขาจะโทร.มาขอร้องให้เขากลับไปเยี่ยมที่บ้านที่ประเทศไทยบ้าง โดยอ้างว่าคุณย่าสิรินาถกับแม่นมสายบ่นคิดถึง แต่เด็กหนุ่มก็ไม่เคยกลับ จนร้อนถึงคนเป็นย่าที่ทนคิดถึงหลานชายหัวแก้วหัวแหวนไม่ไหว จึงต้องหอบสังขารนั่งเครื่องบิน ข้ามน้ำข้ามทะเลมา เพื่อเจอหน้าหลานชายสุดที่รักถึงแดนไกลด้วยตัวเอง สำหรับวันนี้ภาคย์ไม่ได้ดีใจเลยสักนิด ที่ได้เห็นว่าพ่อผู้ที่เคยละเลย มาร่วมงานพิธีจบการศึกษาของเขา แน่ล่ะ พ่อของเขาต้องมาอยู่แล้ว อาจเป็นเพราะคุณย่าสั่งให้มา เนื่องด้วยวันนี้เป็นวันสำคัญที่คนเป็นพ่อแม่ที่ดีและมีเวลาว่างมากพอ ควรจะต้องมาร่วมชื่นชมความสำเร็จอีกก้าวหนึ่งของลูกหลาน แต่ถึงกระนั้น เด็กหนุ่มก็ไม่คาดคิดว่าเจ้าสัวศักดิ์ดาจะกล้าทำลายความสุขในวันดี ๆ ของเขา ด้วยการควงอดีตเมียน้อยที่ตอนนี้เลื่อนขั้นเป็นเมียที่ถูกต้องตามกฏหมายโดยสมบูรณ์ พร้อมกับพาลูกสาวคนใหม่มาเปิดตัวถึงงานจบการศึกษาของลูกชายเพียงคนเดียวเช่นนี้ มุมหนึ่งภายในภัตตาคารหรูใจกลางเมือง บุคคลทั้งสี่จากครอบครัวมหาเศรษฐีเมืองไทย กำลังนั่งร่วมโต๊ะด้วยบรรยากาศที่อึมครึม ภาคย์ใช้หางตาปราดมองสองแม่ลูกอย่างดูแคลน ซึ่งคนที่เรียนจบจากโรงเรียนคนชนชั้นสูงเช่นเขา ตระหนักแก่ใจว่าสิ่งที่กำลังทำเป็นมารยาทที่น่ารังเกียจ แต่เด็กหนุ่มก็ไม่เกี่ยงที่จะแสดงท่าทีเช่นนั้นออกมาให้แม่ลูกคู่นี้ได้สำเหนียกว่า เขานั้นชิงชังพวกหล่อนมากแค่ไหน ผกามาสที่เป็นแม่เลี้ยงคนใหม่ เด็กหนุ่มเดาว่าหล่อนคงมีลูกตั้งแต่ตอนที่อายุยังน้อย เพราะตอนนี้หล่อนยังดูสาวและสะสวยจนน่าทึ่ง  ไม่แปลกใจเลยที่ตาแก่พ่อของเขา จะติดพันหลงหล่อนจนโงหัวไม่ขึ้นขนาดนี้ ส่วนลูกสาวของแม่เลี้ยง เท่าที่รู้ดูเหมือนว่าอายุน้อยกว่าเขาราว ๆ 6-7 ปี โดยประมาณ เป็นเด็กผู้หญิงผมยาวตัวขาวซีด สวมแว่นตาหนาเตาะ เอาแต่ก้มหน้าก้มตา ท่าทางเงอะงะขี้อายผิดจากแม่ลิบลับ สมัยเด็กเขามักถูกคนรอบข้าง ถามไถ่อยู่เสมอว่าอยากได้น้องสาว น้องชาย กับเขาสักคนบ้างไหม ตอนนั้นด้วยความไร้เดียงสาจึงตอบส่งๆไปว่า ถ้าเป็นไปได้ก็อยากสัมผัสประสบการณ์ของการเป็นพี่ชาย ที่มีน้องร่วมสายเลือดเหมือนคนอื่นสักคน เพราะเพื่อนรอบข้างต่างก็มีพี่น้องกันหมด แต่ไม่คิดว่าพ่อจะบ้าจี้ หาน้องมาให้เขาได้จริง ๆ ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นถึงน้องสาวต่างสายเลือด ที่ไม่ต้องบอกก็คงจะพอรู้ว่า ความผูกพันของสายใยระหว่างพี่น้องนั้น ไม่มี “ลงทุนถ่อมาหาถึงที่นี่ เพื่อจะพาครอบครัวใหม่มาเปิดตัวกับผมงั้นเหรอครับ?” เด็กหนุ่มรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาที่หนังหน้าตึงไม่พูดไม่จากับใคร ยอมเปิดปากพูดในที่สุด “เข้าใจผิดแล้วค่ะ ที่พวกเรามาก็เพราะตั้งใจมาแสดงความยินดีกับคุณภาคย์ที่เรียนจบไฮสคูลแล้วเท่านั้น” ผกามาสรีบแก่ต่างแทนสามี “เข้าใจว่าเป็นพวกชอบ ‘แย่ง’ ชอบ ‘แทรก’ จนติดเป็นนิสัย แต่ตอนนี้ผมกำลังคุยกับพ่อของผมอยู่ เพราะงั้นขอความกรุณา ‘คนอื่น’ อย่าเพิ่งสอดแทรกเข้ามาจะได้ไหมครับ คุณผู้หญิง” เด็กหนุ่มนั่งกอดอกค่อนแขวะแม่เลี้ยงกิริยาด้วยวาจาเหลือร้าย โดยไม่แม้แต่จะเปรยตามองคู่สนทนา คำพูดและอากัปกิริยาของเขาทำให้แม่เลี้ยงสาวหน้าถอดสีรีบเอ่ยขอโทษแทบไม่ทัน “ให้มันไว้หน้ากันบ้าง แกอย่าก้าวร้าวผู้ใหญ่นะ เจ้าภาคย์” เจ้าสัวศักดิ์ดา ตำหนิลูกชายเสียงแข็ง “ผมก็เป็นของผมอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว ในฐานะพ่อ คุณก็น่าจะรู้ว่าผมเป็นคนยังไง อะไรที่ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ อะไรที่เกลียด ต่อให้พยายามยัดเยียดให้แค่ไหนก็ไม่เอาอยู่ดี!” “ฉันเหนื่อยที่จะเถียงกับแกแล้วนะไอ้ลูกคนนนี้ เรื่องนี้มันผ่านมาหลายปีแล้ว แกควรทำตัวให้สมกับเป็นผู้ใหญ่เสียที...” “ผมก็เบื่อจะคุยกับพ่อเหมือนกัน ผมไม่เหมือนพ่อที่ลืมอะไรง่ายๆ เพราะผู้หญิงคนที่ถูกทำร้ายเธอเป็นแม่แท้ ๆ ของผม! แต่ช่างเถอะ เอาเป็นว่าขอตัวก่อนนะฮะ คืนนี้ผมมีปาร์ตี้ฉลองกับเพื่อน” เด็กหนุ่มขยับตัวหยิบกระเป๋าเป้ที่วางไว้ข้างเท้า “แกควรอยู่กินข้าวกับพวกเราก่อน เจ้าภาคย์ พวกเราอุตส่าห์นั่งเครื่องบินข้ามน้ำข้ามทะเล เพื่อมายินดีกับแก นี่เป็นโอกาสดี ๆ ที่ครอบครัวได้อยู่พร้อมหน้ากัน” “พอเหอะพ่อ! ใครมันเป็นครอบครัวของใครไม่ทราบ?! ผมต้องซึ้งบีบน้ำตาให้ไหลออกมาด้วยไหม?” “ฉันไม่ได้ขอให้แกบีบน้ำตา แค่ขอให้นักกินข้าวด้วยกันสักมื้อในฐานะครอบครัว” “แล้วก็เลิกพูดคำซะทีเถอะฮะ ไอ้คำว่า ครอบครัวอะไรเนี่ย ได้ยินแล้วอยากจะอ้วก! พ่ออยากจะเพิ่มจะนับใครเป็นคนในครอบครัวของพ่อก็เชิญตามสบาย แต่อย่ามานับรวมผมเข้าไปเอี่ยวด้วยเด็ดขาด! เอาล่ะ ขืนอยู่ต่อไปก็ไม่สนุกแล้ว ผมกินอะไรไม่ลง ไม่อยากแม้แต่จะนั่งร่วมวงด้วย แต่ถึงอย่างนั้นก็ขอบคุณที่มางานจบการศึกษาของผมนะฮะ แต่จะเป็นพระคุณอย่างยิ่งถ้าไม่โผล่หน้ามาให้เห็น ขอตัวนะก่อนครับ” เด็กหนุ่มตัดบทก่อนลุกขึ้นเดินหนีออกไปจากร้าน โดยไม่สนใจแม้เสียงเรียกของผู้เป็นพ่อ “ครอบครัวแสนสุข?! ตลกสิ้นดี! ถ้าไม่ติดว่าใส่ยูนิฟอร์มของโรงเรียนอยู่ละก็ คงได้โก่งคออ้วกให้ดูจริง ๆ ไปแล้ว!” เด็กหนุ่มร่างสูง เหวี่ยงขาเตะอากาศอย่างหัวเสีย เขาล้วงโทรศัพท์มือถือสมาร์ทโฟนออกมาจากกระเป๋ากางเกงเพื่อกดตัดสายเรียกเข้าของบิดาที่โทร.ตาม ก่อนทำการบล็อกหมายเลขติดต่อของบิดาเพื่อตัดรำคาญ  ระหว่างนั้นภาคย์หยุดเดินอย่างกระทันหันเพื่อค้นหาหูฟังมาใส่หูหมายฟังเพลงบรรเทาความขุ่นมัวในใจ ทว่าการหยุดฝีเท้ากระทันหันทำให้คนที่วิ่งมาด้านหลังชนเข้ากับร่างสูงของเขาอย่างจัง ปึก! ตุบ! อูยยยย “ขอโทษครับ คุณไม่เป็นไรใช่ไหม?” เด็กหนุ่มรีบหันดูและถามไถ่คู่กรณีเป็นภาษาอังกฤษอย่างคล่องปาก เนื่องด้วยเข้าใจว่าฝ่ายที่ชนเป็นชาวต่างชาติ แต่ก็รีบชักสีหน้าทันทีหลังเห็นว่าคนที่มาชนเป็นใคร “เธอ! ยัยเปี๊ยก เธอตามฉันมาทำไม?” ภาคย์ทำหน้าบึ้งตึงใส่เด็กผู้หญิงตัวเล็กจ้อย ที่จำได้ทันทีว่าเป็นยัยเด็กแว่นลูกสาวคนใหม่ของพ่อเขา “คือ คือว่าบัว... บัว...” “อะไร! จะพูดอะไรก็รีบๆ พูดมา งกๆ เงิ่น ๆ อยู่ได้ ฉันไม่มีเวลามายืนเสวนากับเธอหรอกนะ เหม็นสาบกาฝากเกินทนแล้ว” เขากระแทกเสียงถาม “บัวขอโทษนะคะ ที่เป็นสาเหตุทำให้พี่ภาคย์ทะเลาะกับคุณลุง” เด็กหญิงบอกเสียงแผ่วทั้งที่ยังก้มหน้าไม่กล้าสบตากับเขา “รู้ตัวก็ดี แต่ฉันจำไม่เห็นได้ว่าเคยมีน้องสาวกับเขาด้วย ใครใช้ให้เธอเรียกฉันว่า ‘พี่’ มิทราบ ฉันไม่มีวันนับญาติกับยัยเด็กกาฝากน่ารำคาญอย่างเธอจำใส่หัวสมองเอาไว้ จะไปไหนก็ไป!” ภาคย์ออกปากไล่ และสาวเท้าเดินหนี แต่กลับถูกอีกฝ่ายดึงรั้งชายเสื้อของเขาไว้ จนต้องหันกลับไปตวาดใส่และปัดมือเด็กหญิงให้พ้นตัว “จะทำอะไร? อย่าคิดว่าเป็นคนโปรดของตาแก่นั่น แล้วฉันจะไม่กล้าทำอะไรเธอนะ ยัยเปี๊ยก---อะไร นี่มันอะไร?” เด็กหนุ่มหยุดโวยเมื่อเด็กหญิงยื่นซองกระดาษในมือของเธอให้เขา “อันนี้บัวทำมาให้พี่ค่ะ ยินดีด้วยที่เรียนจบนะคะพี่ชาย” เด็กหญิงขยับแว่นตาอย่างเหนียมอาย ขณะยืนการ์ดแสดงความยินดีที่เธอตั้งใจทำกับตัวเองตั้งแต่อยู่ที่เมืองไทย หมายใจว่าความตั้งใจจริงของเธอจะทำให้พี่ชายคนใหม่พอใจ ทว่า แคว่กกกก ภาคย์มองกระดาษที่ถูกประดับด้วยรูปวาดดินสอและริบบิ้นสีสวยอย่างไม่ไยดีที่จะเปิดอ่าน เขาฉีกมันเป็นชิ้นๆ ก่อนขยำแล้วปาก้อนเศษความตั้งใจใส่หน้าเด็กหญิงเจ้าของการ์ดที่ยืนหน้าเหวออย่างไม่ยินดียินร้าย “อย่าริสะเออะ มาทำตัวตีสนิทกับฉัน จำใส่สมองไว้ด้วย ว่าฉันไม่ใช่พี่ชายของเธอ!” เด็กหนุ่มรูปหล่อเค้นน้ำเสียงเอ่ยวาจาที่ร้ายกาจออกมาอย่างไร้ไมตรีจิต และจากไปโดยไม่แม้แต่จะหันกลับมามองเด็กผู้หญิงที่ก้มลงเก็บเศษซากของการ์ดกระดาษที่เขาฉีกทิ้งด้วยน้ำตาที่นองหน้า “น้องสาวงั้นเรอะ?! ใครสนเรื่องนั้นกัน น่าขยะแขยงเป็นบ้า!” เด็กหนุ่มแสยะยิ้มเหยียด ยิ่งเห็นใบหน้าใสซื่อกับท่าทีไร้เดียงสาของเด็กนั่นก็ยิ่งอยากที่จะบดขยี้รอยยิ้มไร้พิษภัยนั่นให้แหลกคามือ! และนั่นคือความทรงจำในการพบกันอย่างเป็นทางการของพวกเขาทั้งคู่