ในวันที่รักจางหาย

“นิ่มจำที่พี่เคยพูดได้ไหม ที่พี่บอกกับนิ่มว่าพี่อยากแต่งงานและมีลูกก่อนอายุ30...” หมากภูมิเอ่ยถามแฟนสาวของเขาขณะที่เดินจับมือของเธอพากันเดินเล่นไปตามแนวชายหาด สายลมเย็นๆ ปะทะผิวกาย แสงท้องฟ้าหลังพระอาทิตย์ขึ้นสาดแสงสีสวยสดใส แต่ความสวยงามของท้องฟ้ายังไม่สามารถสู้ความสวยของดวงตากลมโตที่เขากำลังจ้องมองอยู่ในตอนนี้ได้เลย เขามองได้อย่างไม่รู้จักเบื่อยิ่งมองยิ่งหลง “จำได้ค่ะ” “พี่หมากยังพูดด้วยว่าหลังแต่งแล้วอยากมีลูกเลย พี่หมากอยากให้นิ่มเลิกทำงานและมาเป็นแม่บ้านอยู่บ้านคอยเลี้ยงลูก” นิรดา(นิ-ระ-ดา)พูดไปก็แก้มแดงไปด้วย เธอมีความสุขทุกครั้งที่ได้คิดถึงคำพูดของหมากภูมิ ถ้อยคำแสนหวานและสายตาที่เต็มไปด้วยความรักลึกซึ้งของเขา ทำให้เธออบอุ่นไปถึงขั้วหัวใจไม่ว่าเวลาจะผ่านมากี่ปี เขายังทำให้เธอใจเต้นแรงได้เสมอ ตอนนี้ก็ผ่านมา6ปีจะเข้าปีที่7แล้วแต่เขาก็ยังเป็นพี่หมาก แฟนที่แสนดีของเธอไม่เปลี่ยนเลยและเธอไม่กลัวเรื่องอาถรรพ์รัก7ปีด้วย ของแบบนี้มันอยู่ที่หัวใจของเราสองคนต่างหากไม่เกี่ยวกับจำนวนปีที่คบกันสักหน่อย “ปีนี้พี่อายุ29แล้วนะ” หมากภูมิหยุดเดินก่อนจะหันตัวเองมาหาแฟนสาว ยื่นมือไปจับมืออีกข้างของเธอขึ้นมาแล้วกุมมือนุ่มทั้งสองข้างของนิรดาเอาไว้ แอบกังวลไม่รู้ว่าเธอจะเห็นอาการประหม่าของเขาหรือเปล่า “ถึงจะ29แล้วแต่พี่หมากก็ยังเป็นรุ่นพี่สุดหล่อของนิ่มเหมือนเดิมค่ะ” ตอนนั้นเธออยู่ปี1ส่วนเขาเป็นรุ่นพี่ปี3 นิรดาจำได้ว่าตอนนั้นเธอเดินเข้าไปขอลายเซ็นรุ่นพี่ซึ่งก็คือหมากภูมิ เขาเป็นคนที่ใจดีที่สุด ยอมเซ็นชื่อให้เธอโดยไม่คิดแกล้งให้เธอทำเรื่องตลก ๆ เหมือนรุ่นพี่คนอื่น แต่ใครจะไปคิดว่าที่เขาใจดีในตอนนั้นก็เพราะเขาอยากตามจีบเธอในภายหลังและเธอดันตกหลุมพรางไปรักเขา และนิรดาไม่เคยเสียใจเลยที่เลือกคบกับหมากภูมิ “แต่ตอนนี้พี่อยากเป็นสามีสุดหล่อของนิ่มครับ” “พะ พี่หมาก” นิรดาใจสั่นรัว เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของแฟนหนุ่ม ดวงตาสีนิลมองเธออย่างอ่อนโยนและเขากำลังยิ้ม ยิ้มแบบที่ทำให้หัวใจของนิรดาเต้นจนไม่สามารถควบคุมได้ เขาแค่แกล้งเธอใช่ไหม พี่หมากคงไม่ได้จะขอ... “พี่หมากจะทำอะไรคะ” “นิ่มครับ” หมากภูมิคุกเข่าลงบนผืนทรายสีขาวละเอียด หยิบแหวนขอแต่งงานที่เขาเป็นคนเลือกด้วยตัวเองออกมาจากกระเป๋ากางเกง แหวนทองคำขาวที่ไม่ได้ตกแต่งลวดลายอะไรไม่ได้มีเพชรเม็ดโต แต่แหวนวงนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักที่เขามีต่อเธอ “แต่งงานกับพี่นะครับ” หยาดน้ำตาแห่งความสุขไหลเอ่อท่วมดวงตาทั้งสองข้างของนิรดา เธอพยักหน้าพร้อมตอบรับคำขอของเขาโดยไม่คิดที่จะลังเล เธอรักหมากภูมิ รักเขาหมดทั้งหัวใจและเธอพร้อมที่จะเป็นภรรยาของเขา เธอพร้อมที่จะสร้างครอบครัวกับผู้ชายคนนี้ พี่หมากของนิ่ม...ทว่า บรรยากาศสุดแสนโรแมนติก กลิ่นสดชื่นของทะเลและสายลมที่โอบล้อมความรักของเธอและหมากภูมิ ทุกสิ่งยังคงฟุ้งอยู่ในความทรงจำของนิรดาเหมือนกับว่ามันพึ่งเกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง ทั้งที่มันผ่านมาแล้วหนึ่งปี ภาพแห่งความฝัน ภาพงานแต่งที่แสนอบอุ่น ภาพความสุขและความปิติยินดีที่เธอวาดฝันเอาไว้ ทุกอย่างที่เธอกับหมากภูมิจะได้ทำร่วมกัน ภาพครอบครัวเล็ก ๆ ของเรา มีเธอเป็นแม่ มีพี่หมากเป็นพ่อ ภาพต่าง ๆ เหล่านั้นเริ่มถดหายลงไปทุกทีเมื่อตอนนี้ผู้ชายที่ขอเธอแต่งงาน ผู้ชายที่เธอมอบหัวใจให้เขาได้เปลี่ยนไป ความเปลี่ยนแปลงที่เกิดขึ้นโดยที่เขาไม่รู้ตัวมันได้สร้างช่องว่างระหว่างเธอและเขาขึ้นมา และช่องว่างนี้ดูเหมือนจะกว้างขึ้น กว้างขึ้นเรื่อย ๆ จนนิรดาเริ่มกลัว ชื่อของเธอถูกเอื้อนเอ่ยออกมากจากปากของหมากภูมิน้อยลงไปทุกที ใบหน้าของเธอเริ่มจางหายไปจากเขามากขึ้นทุกวัน สิ่งเดียวที่ยังทำให้เธอและเขาผูกติดกันคือแหวนหมั้น สถานะคู่หมั้นที่ไม่รู้ว่าจะมีวันได้เป็นเจ้าสาวตอนไหนหรือเธออาจจะไม่มีวันได้เป็นแล้วก็ได้... “สุขสันต์วันเกิดค่ะพี่หมาก” นิรดาเดินเข้ามาเซอร์ไพรส์พร้อมเค้กวันเกิดที่เธอเป็นคนลงมือทำด้วยตัวเอง ตั้งแต่หาซื้อวัตถุดิบจนถึงขั้นตอนแต่งหน้าเค้ก เธอใส่ใจทุกขั้นตอนเพื่อทำให้เค้กวันเกิดก้อนนี้ออกมาดีที่สุด วันเกิดปีที่30ของคู่หมั้นเธอเลยนะจะทำแบบลวก ๆ ไม่ได้ “นิ่ม! พี่ว่าพี่บอกไปแล้วนะ” เสียงของหมากภูมิออกไปทางดุบ่งบอกว่าเขาหัวเสียที่เธอทำเรื่องแบบนี้ ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นยืนแล้วหมุนตัวกลับมามองหน้านิรดาสลับกับมองเค้กในมือของเธอด้วยสายตาไม่สบอารมณ์นัก ไม่มีความพึงพอใจหรือความดีใจอยู่บนใบหน้าของเขาเลย “วันนี้พี่มีงานต้องเคลียร์” ดวงตาคมเข้มมองเธออย่างตำหนิ เพราะเขาได้บอกกับนิรดาไปแล้วว่าวันนี้ไม่สะดวกและเขาไม่ได้ให้ความสำคัญอะไรกับเรื่องวันเกิด สิ่งที่เขาต้องการคือเวลาส่วนตัว เขาอยากอยู่คนเดียว! “นิ่มรู้ค่ะ นิ่มแค่อยากแวะมาให้กำลังใจพี่หมาก” แม้จะเสียใจ จุกอกจนปวดร้าวมากแค่ไหน ใบหน้าของนิรดายังคงยิ้มเป็นรอยยิ้มที่เธอพร้อมจะมีให้หมากภูมิเสมอ แม้จะรู้ว่าเขาไม่ได้ต้องการเหมือนแต่ก่อนแล้วก็ตามแต่เธอก็ยังอยากทำ เธออยากเป็นผู้หญิงที่อยู่ข้างกายเขาและเป็นความสบายใจให้เขา คอยให้กำลังใจเขา “แค่พี่มีนิ่มนั่งอยู่ข้าง ๆ พี่ก็พร้อมจะลุยงานหนักเพื่อสร้างอนาคตของเราครับ” “ให้นิ่มนั่งเฉย ๆ แบบนี้เลยเหรอคะ” “ใช่ครับ แค่นั่งส่งยิ้มหวาน ๆ มาให้พี่ก็พอ” รอยยิ้มหวาน ๆ ที่เขาเคยต้องการ ตอนนี้ได้กลายเป็นสิ่งที่สร้างความรำคาญใจให้แก่เขาเสียแล้ว “อธิฐานแล้วค่อยเป่าเทียนนะคะ” “บอกว่าไม่ต้องทำก็ยังรั้น นิ่มทำตัวน่าเบื่อมากนะรู้ตัวบ้างไหม” น่าเบื่อ! เป็นคำที่เสียดแทงหัวใจนิรดาเหลือเกิน เธอไม่ได้ต้องการคำขอบคุณจากเขาแต่ก็ไม่ได้ต้องการได้ยินคำพูดแรง ๆ จากผู้ชายที่เธอรักด้วยเช่นกัน ใบหน้าของเธอยังคงยิ้มให้เขาขณะที่หมากภูมิหลับตาเหมือนกำลังอธิฐานอะไรอยู่ในใจ นิรดาเดาว่าคงไม่พ้นเรื่องธุรกิจของเขาแน่ พี่หมากทุ่มเทให้กับเรื่องนี้มากจริง ๆ ทุ่มเทจนไม่เหลือพื้นที่ให้คนรักอย่างเธอ หมากภูมิลืมตาขึ้นพร้อมเป่าเทียนบนเค้กวันเกิดจนดับหมดทุกเล่มแล้วหันไปสนใจงานของเขาต่อ ที่ทำไปก็แค่ทำให้มันจบ ๆ ไม่งั้นนิรดาคงได้ยืนเกะกะอยู่ตรงนี้ไม่ยอมไปไหนสักที “นิ่มเอาเค้กไปแช่ตู้เย็นให้นะคะ” นิรดารู้ว่าเขาจะยังไม่กินตอนนี้เพราะเขากำลังตั้งใจทำงานอยู่และเธอจะไม่เซ้าซี้ เอาไว้ตอนที่เขาพักสายตาค่อยมาเปิดกินก็ได้ “ไม่ต้อง นิ่มเอากลับไปเถอะ” “ตะ แต่นิ่มตั้งใจทำเค้กก้อนนี้มาให้พี่หมากนะคะ พี่หมากจะไม่กินสักนิดเลยเหรอ” “ไม่กิน และพี่ก็ไม่ได้ขอให้นิ่มทำให้ พี่บอกแล้วว่าไม่ต้องการอะไร ไม่ต้องทำอะไรให้พี่ทั้งนั้นแต่นิ่มก็ไม่ฟัง” เขาเปลี่ยนไปมากจริง ๆ เปลี่ยนไปอย่างกับคนละคน นิรดาไม่รู้ว่าเธอทำอะไรผิดไปหรือไปทำตัวน่าเบื่อตอนไหนเขาถึงได้เย็นชาและใจร้ายกับเธอแบบนี้ “เอาเค้กกลับไปซะ” หมากภูมิพูดเสียงเข้มติดไปทางออกคำสั่งก่อนจะหันกลับไปสนใจงานของตัวเองต่อ “แล้วตอนออกไปก็อย่าลืมปิดประตูออฟฟิศให้ดีๆ ด้วยนะ” ไม่แยแส ไม่สนใจเลยสักนิดว่าเขาทำร้ายจิตใจของแฟนสาวซึ่งตอนนี้ก็คือคู่หมั้นมากแค่ไหน นิรดาได้แต่ยืนมองแผ่นหลังของผู้ชายที่เคยอ่อนโยนกับเธอมากกว่านี้ ยกมือขึ้นมาปาดน้ำตาที่กำลังไหลรินจากหางตา ‘สุขสันต์วันเกิดนะคะพี่หมาก ขอให้พี่หมากมีความสุขมาก ๆ มีสุขภาพร่างกายที่แข็งแรง และขอให้ธุรกิจของพี่หมากประสบความสำเร็จอย่างที่ใจหวัง พี่หมากของนิ่มเก่งอยู่แล้ว ความทุ่มเทของพี่หมากจะต้องสำเร็จแน่นอนค่ะ นิ่มจะอยู่ข้าง ๆ เป็นกำลังให้พี่หมากแบบนี้ตลอดไป นิ่ม...รักพี่หมากนะคะ’ คำที่อยากเอ่ยบอกแต่ก็ทำได้เพียงพูดกับตัวเองในใจ เมื่อนิรดารู้ว่าต่อให้เธอพูดไปสิ่งที่เธอจะได้รับจากหมากภูมิไม่ใช่รอยยิ้ม คำขอบคุณ หรืออ้อมกอดอบอุ่นจากเขา สิ่งที่เธอจะได้คงมีแต่สายตาแห่งความเบื่อหน่ายกับถ้อยคำที่จะบ่งบอกว่าเธอเป็นตัวน่ารำคาญของเขามากแค่ไหน ถ้าได้ยินแล้วใจตัวเองเจ็บ เธอก็ขอไม่ได้ยินเลยจะดีเสียกว่า วันนี้ก็แค่เป็นอีกวันที่เขาทำให้เธอน้อยใจและอีกไม่กี่ชั่วโมงวันใหม่ก็จะมาถึง ขอให้วันใหม่พาพี่หมากคนเดิมของนิ่มกลับมา...