เล่ห์รักคุณหมอร้าย

เช้าตรู่ในฤดูหนาวบรรยากาศที่แสนสดชื่น ทำให้คนที่กำลังเพลิดเพลินกับดอกไม้นานาพันธุ์ ลืมสังเกตป้ายเตือนจุดอันตราย ตรงที่หญิงสาวกำลังดื่มด่ำกับความสวยงามอยู่นี้เป็นบริเวณหน้าผา อรอุมายิ้มให้ตัวเองเมื่อเห็นความงดงามเบื้องหน้า ไม่เสียแรงที่อดหลับอดนอนขับรถข้ามจังหวัดมาที่นี่ แขนเรียวกางออก จมูกแน่งน้อยสูดอากาศเข้าจนเต็มปอด เธอซื้อบัตรเข้าชมสวนนี้ราคาหลักพัน นอกจากรูปถ่ายสวยๆแล้ว อากาศก็เป็นอีกอย่างที่เธอต้องตักตวง จะได้คุ้มกับค่าบัตรเข้าชม คนงกคิดในใจแล้วเดินถ่ายรูปไปเรื่อยๆ เธอรับช่วงกิจการร้านดอกไม้มาจากพี่สาว ดูแลจนกิจการขยายใหญ่โต ที่มาที่นี่ก็เพื่อจะหาช่องทางการค้า ถ้าคุยกันรู้เรื่องอาจจะดิวกับเจ้าของสวน รับดอกไม้จากที่นี่ไปขายที่ร้านบ้าง ยิ้มให้ตัวเองเมื่อเผลอคิดไปไกล ดอกไม้ขนส่งลำบากถ้าเธอจะทำแบบนั้นจริงๆคงต้องใช้เงินทุนสูงมาก ถึงแม้อรอมลจะสนับสนุนแต่เธอก็เกรงใจ รับจากร้านประจำและปากคลองตลาดก็น่าจะพอ หญิงสาวยังเดินถ่ายรูปไปเรื่อยๆ เธอจะเอารูปเหล่านี้ไปทำโปสการ์ดขาย จะได้ช่วยประชาสัมพันธ์สวนนี้ไปด้วย เผื่อมีลูกค้าสนใจจะได้มาเที่ยวชมเพราะที่นี่มีดอกไม้ให้ดูทั้งปี ตากลมโตมองหมู่ผีเสื้อที่รุมตอมช่อกล้วยไม้สีชมพูสด ที่เกาะอยู่กับต้นไม้ใหญ่อย่างตื่นตะลึง หยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมาตั้งท่าถ่าย โดยไม่ได้สังเกตเลยว่าบริเวณที่ยืนอยู่นั้นคือจุดที่อันตราย ร่างบางค่อยๆย่องไปที่ต้นไม้ใหญ่ หามุมที่เหมาะสมเพื่อจะได้รูปที่สวยงาม "กรี๊ดดด!!!" ร่างบางหงายหลังตกลงไปเบื้องล่างเพราะมัวแต่มองดอกไม้จึงก้าวพลาด "ตายห่า!" เสียงกรีดร้องที่ได้ยิน ทำให้เจ้าของสวนร้องลั่น "ขึ้นไปดูเร็ว สงสัยนักท่องเที่ยวตกหน้าผา" บอกลูกน้องที่ทำงานอยู่บริเวณนั้น หน้าผาที่ลุงชมพูดถึงไม่สูงก็จริง แต่ถ้าตกลงไปก็อาจจะได้รับบาดเจ็บ นักท่องเที่ยวที่ตกลงไปเมื่อคราวก่อน ยังไม่ได้ถอดเฝือกออกจากขาเลย ................................................................................... ตาคมเข้มภายใต้กรอบแว่นตาใส มองไปยังเทือกเขาที่อยู่เบื้องหน้า กลิ่นหอมของกาแฟคั่วบด ที่ลอยออกมาจากควันของถ้วยกาแฟ ทำให้คนที่อดนอนตลอดทั้งคืนสดชื่นขึ้น หมอหนุ่มยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ ยิ้มอย่างพอใจเมื่อรสขมของกาแฟสัมผัสกับปลายลิ้นก่อนกระจายไปทั่วทั้งปาก แล้วพากันไหลลงลำคอ เมื่อเจ้าของริมฝีปากบางเฉียบจิบซ้ำอีกอึกใหญ่ กาแฟรสชาตินี้เขาเป็นคนคิดค้นขึ้นมาเอง จับนี่นั่นมาผสมกันจนได้รสชาติที่ถูกใจ เคยเอาไปให้รุ่นน้องและเพื่อนที่โรงพยาบาลชิม ทุกคนบอกเป็นเสียงเดียวกันว่าขมไปนิด ถ้าเติมน้ำตาลหรือครีมเทียมลงไปอีกสักหน่อย รสชาติจะกลมกล่อมขึ้น รสขมอมเปรี้ยวนิดๆ กลับทำให้เขาสดชื่น ถ้าทานคู่กับคุกกี้เพื่อที่รักก็จะยิ่งพอเหมาะ นึกแล้วก็ขำ คุกกี้สูตรนั้นเขาคิดค้นสูตรขึ้นและทำแค่ครั้งเดียว ก็ไม่ได้ทำมันอีกเลย เพราะเจ้าของชื่อมีเจ้าของหัวใจตัวจริงไปแล้ว ถอนใจออกมาเฮือกใหญ่เกือบปีแล้วที่เขาย้ายมาอยู่ที่นี่ แต่ไม่มีเวลาไหนที่เขาไม่คิดถึงเธอ ถึงแม้จะลบรูป ลบเธอออกจากทุกช่องทางติดต่อ แต่ก็ลบออกจากหัวใจไม่ได้ เลิกติดตามเฟซบุ๊คแต่กลับเกาะติดชีวิตเธอ หลายครั้งที่ต้องเจ็บ เมื่อเห็นรูปถ่ายของเธอกับครอบครัว อรอมลมีความสุขที่สุด ได้สามีที่รักเธอมาก และยังมีลูกเป็นโซ่ทองคล้องใจถึงสองคน เธอคิดถูกแล้วที่เลือกผู้ชายคนนั้น เพราะเขาให้เธอได้ทุกอย่าง หมอจนๆอย่างเขาก็ต้องอยู่กับความผิดหวังต่อไป "หมอ! หมอครับ!" เสียงที่ดังมาจากหน้าบ้าน ปลุกคิมหันต์ให้ออกจากภวังค์ความคิด ร่างสูงหยัดกายลุกขึ้น ถอนหายใจเมื่อเสียงที่ดังมาช่างคุ้นหู ลุงชมอีกแล้วเดือนนี้ลุงชมมาเรียกเขาสามวันแล้ว เขาเคยเตือนเรื่องป้ายในสวน ว่าต้องเขียนให้ชัดเจนและติดให้นักท่องเที่ยวเห็นชัดๆ แต่ลุงชมก็ยังดื้อ ตรงหน้าผาคือจุดเด่นของสวนแก เพราะเป็นบริเวณที่สวยที่สุด นักท่องเที่ยวที่เห็นตรงนั้นจะกลับมาเที่ยวซ้ำทุกปี ส่วนคนที่ตกลงไปแข้งราขาหัก ก็จะเลิกมากันเอง "หมอครับ อยู่ไหมครับ!" เมื่อเห็นบ้านเงียบลุงชมก็เรียกซ้ำ "หมอไปเข้าเวรหรือเปล่าลุง" สมนึกที่ทำหน้าที่ขับรถให้ลุงชมถาม "ไม่นะ รถมอไซค์อยู่" ลุงชมบอกเมื่อเห็นพาหนะคู่กายหมอหนุ่มจอดอยู่หน้าบ้าน "หมอครับ มีเรื่องด่วนครับหมอ!" "มาแล้วครับลุง คราวนี้อะไรอีกครับ" คำถามของหมอหนุ่มหมายถึง คน สัตว์ สิ่งของ หรืออะไรก็ตามที่ทำให้ลุงร้อนใจ นอกจากผู้นำชุมชนแล้ว หมอก็เป็นอีกทางเลือกที่คนในหมู่บ้านนึกถึงเป็นลำดับต้นๆ หมูออกลูกไม่ได้ หมาป่วย แมวหาย ทีวีรับสัญญาณไม่ติด โทรศัพท์เงินหมด ชาวบ้านก็จะมาขอให้หมอไปช่วยดูเสมอ "นักท่องเที่ยวครับ ตกหน้าผาอีกแล้ว" ตอบไม่เต็มเสียงหนักเมื่อเห็นสายตาที่หมอมองมา "ผมเตือนแล้วใช่ไหมครับ" "...หมอก็" "คนเจ็บอยู่ไหนครับ" คิมหันต์ตัดบทเมื่อลุงชมจะแก้ตัว "อยู่ที่บ้านครับ ผมไม่กล้าเคลื่อนย้าย" "ยกมาจากที่เกิดเหตุก็ถือว่าเคลื่อนย้ายแล้วลุง ไม่เคลื่อนย้ายคือต้องให้อยู่ที่จุดเกิดเหตุครับ" "ครับหมอ" คิมหันต์ถอนหายใจ แล้วเดินกลับเข้าไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลเบื้องต้นในบ้าน พูดไปก็เหนื่อยเปล่า เขาเคยคุยเรื่องนี้กับลุงชมไปแล้ว ผลลัพธ์ที่ได้ก็เหมือนเดิม หมอมีหน้าที่รักษาก็ต้องรักษา ดูอาการก่อนถ้าเป็นหนักก็ค่อยให้ลุงชมพาส่งโรงพยาบาล มอเตอร์ไซค์เว็บ125i ขับตามหลังรถลุงชมไปเรื่อยๆ ถนนหนทางที่นี่เป็นเขา ใช้รถมอเตอร์ไซค์สะดวกที่สุด รถยนต์ส่วนตัวของเขาก็ถูกจอดทิ้ง เพราะตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ก็แทบไม่ได้ใช้งาน อีกหน่อยคงต้องเอามาปลูกสะระแหน่จะได้มีประโยชน์บ้าง