อัญมณีเริงไฟ

ดวงตาคู่หม่นเพ่งมองออกไปนอกหน้าต่าง ทั้งที่ทัศนียภาพเบื้องนอกมืดสนิทในยามเที่ยงคืน ขณะผู้โดยสารคนอื่นเอนกายหลับสบายระหว่างการเดินทางอันยาวนาน บนสายการบินชื่อดังจากออสเตรเลียสู่ประเทศไทย บางสิ่งบางอย่างทำให้อัญมณีไม่สามารถข่มตาลงได้ เธอสับสนระหว่างดีใจกับเสียใจที่ต้องกลับมาเมืองไทยอีกครั้ง หลังจากไม่ได้มาที่นี่เกินสิบปี ก็คงตั้งแต่มารดาเสียชีวิต... ชีวิตของเธอกับพี่สาวฝาแฝดก็มีอันต้องแยกจากกันถาวร อัญญารินทร์... แฝดผู้พี่อยู่กับบิดาที่เมืองไทย ส่วนเธอ... แฝดผู้น้อง แม่ได้พากลับมาเลี้ยงดูที่บ้านกับยายและน้าสาว ทว่าสิ้นจากแม่ไปไม่นานนัก ยายก็มีอันต้องจากไปอีกคน ชีวิตของเธอเหมือนเรือน้อยที่แล่นฝ่าคลื่นลูกใหญ่ในมหาสมุทร เธอยังโชคดีที่มีน้าอร... อรไพลิน น้าสาวแท้ๆ ที่รักเธอเหมือนลูก น้าอรได้สามีเป็นชาวออสเตรเลีย และลงหลักปักฐานอยู่ที่โน่น เมื่อทราบข่าวก็บินกลับมาจัดการทุกอย่างจนเสร็จสิ้น และพาเธอกลับไปใช้ชีวิตที่ต่างแดน มันไม่ง่ายเลยสำหรับเด็กหญิงวัยสิบขวบที่ต้องจากบ้านจากเมืองที่คุ้นเคยไปอยู่เมืองไกล ที่แตกต่างทั้งอาหาร ภาษา วัฒนธรรม และผู้คน เธอต้องเรียนรู้และปรับตัว บ่อยครั้งที่แอบร้องไห้คิดถึงเมืองไทย คิดถึงแม่ ยาย และบ้านสวน อัญมณีเรียนจบสาขาการออกแบบจากมหาวิทยาลัยชื่อดังอันดับต้นๆ ของโลก เธอไม่เคยทำให้น้าสาวกับพ่อบุญธรรมต้องผิดหวัง หญิงสาวเพิ่งขออนุญาตอรไพลินกลับมาทำงานที่เมืองไทยสำเร็จเมื่อต้นเดือนที่แล้ว อันที่จริงเธอมีกำหนดการเดินทางต้นปีหน้า ซึ่งเธอยังมีเวลาอีกเกือบเจ็ดเดือนในการเตรียมตัว แต่แล้วข่าวร้ายกลับทำให้เธอต้องรีบเดินทางกลับเมืองไทยโดยด่วน... ... อัญญารินทร์ฆ่าตัวตาย หญิงสาวเลือกจบชีวิตตัวเองลงเหมือนดังแม่ อัญมณีแทบช็อคกับข่าวที่ได้รับรู้จากผู้หวังดีที่ส่งอีเมลให้เธอเมื่อวานเช้า แม้ว่าเธอกับอัญญารินทร์จะไม่ได้รักหรือผูกพันกันเหมือนพี่น้องคู่อื่นๆ อาจเพราะความห่างเหิน แต่เธอกับพี่สาวก็ยังคงติดต่อกันผ่านเฟซบุ๊กและอีเมล มันคงเป็นเรื่องบังเอิญที่เพื่อนสนิทเล่าให้เธอฟังอย่างขันๆ ว่าได้เจออัญญารินทร์บนเฟซบุ๊กและทักผิดคิดว่าเป็นเธอ ทำให้อัญมณีตามหาจนเจอกันในโลกโซเชียล เธอรู้ดีว่าพี่สาวเป็นคนพูดน้อย เรียบร้อย ถนัดฟัง ถนัดอ่านเสียมากกว่าโต้ตอบ แม้ว่าช่วงนี้เธอจะยุ่งกับงานประจำจนได้คุยกันน้อยลง แต่อัญญารินทร์ก็เข้าใจ เธอยังคงจำภาพรอยยิ้มของคนเป็นพี่ ที่ดีใจยามที่รู้ว่าน้องสาวจะกลับเมืองไทยได้ดี แล้วทำไมถึงทิ้งเธอไปตลอดกาลเช่นนี้ อัญมณีกระพริบตาถี่ๆ ไล่หยาดน้ำชื้นๆ ให้ร่วงหล่นจากแพขนตางอน ก่อนจะเช็ดซับมันเบาๆ “ผู้โดยสารจะรับเครื่องดื่มไหมคะ” แอร์โฮสเตสเอ่ยถาม เมื่อเห็นว่าไฟสำหรับอ่านหนังสือบริเวณที่นั่งของเธอยังคงเปิดสว่าง “ขอกาแฟสักถ้วยก็ดีค่ะ” เพียงไม่นานแอร์คนสวยก็เดินกลับมาพร้อมด้วยกาแฟกลิ่นหอม อัญมณีรับมันมา ก่อนจะปรายตามองควันกรุ่นที่ลอยขึ้นสูงเหนือขอบแก้วอย่างเลื่อนลอย “ทำไมโง่นัก ทำไมเลือกที่จะหนี... เหมือนแม่” อัญมณีไม่รู้เรื่องของแม่มากนัก เพราะยายและน้าปิดบังไม่อยากให้เธอรู้ แต่เมื่อโตขึ้นเธอจึงได้รู้ว่าที่มารดาเสียชีวิตลง ก็เพราะตรอมใจที่บิดามีครอบครัวใหม่ ทั้งที่ยังไม่เลิกรากับแม่ด้วยซ้ำ ใช่... พ่อสวมเขาให้แม่ หญิงสาวหลับตาลง ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย บางทีการเติบโตขึ้นก็ไม่ได้ทำให้เรามีความสุข กลับตรงกันข้าม... เธอไม่อยากรับรู้เรื่องราวเห็นแก่ตัวของใครสักนิด “เดินทางปลอดภัยนะลูก ฝากบอกอ้อนด้วยว่าน้ารักอ้อนเสมอ” เพราะเดนนิส... สามีของอรไพลินป่วยกะทันหัน ทำให้อรไพลินไม่อาจร่วมเดินทางมากับอัญมณีด้วยในครั้งนี้ “เจอกันที่เมืองไทยนะคะน้าอร” “ดูแลตัวเองดีๆ นะลูก เรื่องคอนโดของหนู น้าจะกำชับให้เขาเร่งมือแก้ไขให้โดยด่วน” “อุ้มจะไปพักกับแพรวก่อนค่ะ ถ้าคอนโดเสร็จเมื่อไหร่จะย้ายไปค่ะ” อรไพลินอดห่วงหลานสาวไม่ได้ นางกับหลานไม่เคยต้องห่างกันไกล จนเดนนิสต้องจับมือนางไว้พลางพยักหน้าเป็นเชิงบอกให้ปล่อยวาง เขาบอกเสมอว่าอัญมณีโตพอที่จะรับผิดชอบชีวิตตัวเองได้แล้ว และเขาเชื่อมั่นในตัวเธอยิ่งกว่าคนเป็นน้าเสียอีก เธอเก่งและแกร่ง ต่อให้เกิดอะไรขึ้นกับหญิงสาว เขาซึ่งเป็นทั้งน้าเขยและพ่อบุญธรรมจะอยู่ข้างเธอเสมอ “อุ้มโตแล้ว แกไม่ใช่เด็กสิบขวบเสียหน่อย” อัญมณียิ้มน้อยๆ เมื่อนึกถึงบทสนทนาเมื่อเช้าก่อนจะจากกันมา “แด๊ดดี้ต้องรักษาตัวเองให้หายไวๆ นะคะ แล้วเจอกันที่ไทยค่ะ” เธอก้มลงหอมแก้มยุ้ยของผู้มีพระคุณ ก่อนจะหันกลับมาโอบกอดน้าสาว กระเป๋าใบเล็กถูกลากออกมายื่นให้คนขับรถของบ้าน เธอโบกมือลาอีกครั้งก่อนจะขึ้นรถ แอบเห็นน้ำตาของอรไพลินไหลแต่เจ้าตัวก็รีบเช็ดมันออก “น้าอรสัญญาแล้วนะคะว่าจะไปหาอุ้มที่เมืองไทย” เธอลดกระจกลงทวงถามอีกครั้ง อรไพลินพยักหน้าทั้งน้ำตา “น้าอรไม่ต้องเป็นห่วงหรอกค่ะ อุ้มไม่มีวันอ่อนแอเหมือนแม่ เหมือนอ้อนเด็ดขาด!” สายตาเธอวาวโรจน์มุ่งมั่นกับเรื่องราวในอดีต เธอไม่เคยลืมน้ำตาของแม่ ในวันที่ท่านนอนซมและฝากฝังเธอไว้กับยาย แต่ตอนนั้นเธอยังเด็กยังไม่รู้ว่ากำลังจะสูญเสียของรัก วันนั้นเจ็บปวดเพียงใดเธอไม่เคยลืม