@คณะสถาปัตย์ฯ
“สรุปได้กลับไปคืนดีกลับแฟนเก่าสี่วันอะไรนั่นปะ?” ไม่รู้อะไรดลใจให้ลูกตาลเอ่ยถามถึงเรื่องนี้ เล่นเอาเจ้าของประเด็นมือไม้อ่อนเปลี้ย ถุงขนมร่วงตกใส่ตะกร้า
“ป๊าววว!”
“โอ้โห เสียงสูงมากแม๊!”
นิสัยไม่ดี มากล่าวหาเพื่อนรักแบบนี้ได้อย่างไง โทนเสียงที่ใช้ออกจะธรรมชาติ เรียบนิ่งไร้พิรุธ ไยต้องมาจับผิดเพื่อนเช่นนี้เล่า พริมโรสไม่คิดโต้ตอบก้มหน้าก้มตาเลือกขนมลูกเดียว ซึ่งนิสัยลูกตาลก็ไม่ใช่พวกเซ้าซี้จี้ถาม เจ้าตัวไม่พูด เธอจะเสือกมากก็ใช่เรื่อง ประเด็นแฟนสี่วันเลยถูกปัดตกไปเฉยๆ
ระหว่างหยิบขนมใส่ตะกร้าเพื่อรอจ่ายตัง ตาเจ้ากรรมก็ดันเหลือบเห็นลูกอมรสเปปเปอร์มินต์กอง
ใหญ่ อยู่ๆ เนื้อปากสีชมพูดอกซากุระก็เผยอรับ ก่อนเปลี่ยนเป็นประกบเม้มอย่างคนลืมตัว
ผีบ้าผีบอ... คิดอะไรอยู่
“ต้องมั่นหน้ามั่นโหนกแค่ไหน ถึงกล้าทำผมสีนี้” เสียงเห่าหอนของหมาขี้เรื้อนประจำคณะ
“นั่นสิค่ะ มั่นหน้
